Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘pvda’

Het goede nieuws kwam deze week uit Denemarken: de sociaaldemocraten hebben daar een grote overwinning bij de verkiezingen behaald. Welzijn, klimaat, kinderen, onderwijs en de toekomst krijgen weer de volle aandacht. In combinatie met een strenger asielbeleid. Hopelijk trekken de SP en de PvdA hier lering uit. GroenLinks laat ik buiten beschouwing want dat vind ik toch veel te veel op salonsocialisme lijken, maar wie weet komt men ook daar tot inkeer. Ik laat me graag verrassen.


Links op economisch gebied en streng op immigratiebeleid. Dat laatste klinkt rechts en dat is ook wel zo, maar net zoals niet al het goede van links komt, is ook niet al het slechte afkomstig van rechts. Partijen horen volksvertegenwoordiger te zijn. Daar probeert T. Baudet handig gebruik van te maken. Hij praat zoals mijn oma deed toen ze mij in mijn jongste jaren over satan vertelde. Die fluisterde en lasterde, smeerde stroop en verleidde mensen om hém te geloven en niet de kwade god die alles voor eigen eer en glorie deed. Wie van satan heil verwachtte was niet goed snik. Naarmate ik ouder word begrijp ik haar steeds beter. Zij was oprecht, zowel in haar eenvoud als in haar rotsvaste geloof.

Eenvoud en geloof. Ik vertaal dat geloof ruimer dan oma het bedoelde. Ik geloof niet in een god waar alle heil van is te verwachten. Ik geloof in overtuiging, innerlijke overtuiging, gebaseerd op levenswijsheid. Maar ik geloof ook in de Sturm und Drang van de jongeren. De toekomst is langer voor hen dan voor mij. Ik geloof niet in makkelijke oplossingen en al helemaal niet in de markt waar de hebzucht te makkelijk de stem van oma’s satan volgt. Ik geloof niet in een regering die de publieke omroep de nek omdraait, de hele publieke sector om zeep helpt en in handen laat komen van de adepten van Donald Trump. Machtswellustelingen die alleen in macht en geld denken, met hun portemonnee en niet met hun hart. En politici, die zich richten op het in de val lokken van de kiezers, die het wel gehad hebben met de bestaande politieke cultuur.

T. Baudet speelt de beschaafde geleerde, praat in (veel te) mooie woorden en zaait leugens in de geesten van de onnadenkenden onder de kiezers. Je moet sterk in je schoenen staan als je principieel stemt. Dat heb ik zelf gemerkt bij de Europese verkiezingen. Uit boosheid op de SP had ik bijna op Frans Timmermans gestemd. Een man die ik voor geen cent vertrouw. En met reden. Hij is ijdel, dol op aandacht en ambieert de macht. Om de macht. Daar ben ik van overtuigd. Hij pleegde er zelfs verraad op links voor. Lees mijn column over dat verraad er maar op na. Op het laatste moment won mijn politieke geweten het van mijn teleurstelling in de partij waarvan ik het beginselprogramma van harte onderschrijf.

De winst van de sociaaldemocraten in Denemarken geeft mij hoop. De Denen hebben blijkbaar genoeg van de populisten en hun duivelse mooipraterij. Links op economisch terrein en rechts op het gebied van migratie. Daarmee bind je een groot kiezerspotentieel aan je partij. Dat willen honderdduizenden Nederlandse kiezers ook. Dat de IND uit gemakzucht en kruideniersrekenarij het personeel onder druk zette om de verblijfsvergunning van buitenlandse criminelen niet in te trekken, zegt genoeg. Dat beleid is failliet en komt voor rekening van rechts onder aanvoering van deVVD van Mark Rutte. Het is de hoogste tijd voor linkse wederopstanding. En voor linkse eenheid, maar dat zal nog wel teveel gevraagd zijn. Daar heeft dat stomme filmpje van de SP ook geen positieve bijdrage aan geleverd. Maar al vind je mensen als Timmermans ratten, als ze bij jouw blok horen moet je er wel mee willen samenwerken. Anders komt die linkse eenheid er nooit en zal Denemarken geen navolging krijgen in ons land.

En dat zou jammer zijn. Heel jammer.

.


Read Full Post »

Mea culpa. Fateor me. (Mijn schuld, ik beken). Jarenlang heb ik mijn leerlingen dag in dag uit geïndoctrineerd. Vanaf de eerste minuut van het eerste lesuur tot en met de laatste seconde van de verplichte bijles na het laatste uur. Op een goede dag haalde ik makkelijk tien uur indoctrinatie. Ik schaam mij daar diep voor. Ik weet niet wat mij bezielde om zoveel wantrouwen te zaaien.


Haec est confessio mea (Dit is mijn bekentenis). Ik heb mijn leerlingen vanaf 1972 stelselmatig en structureel beïnvloed. In de richting waarvan ik vond dat het de enig juiste was. Ik zie nu in dat ik zelf het slachtoffer van indoctrinatie ben geworden. Vooral van mijn geschiedenisleraar. Die leerde ons bij staatsinrichting, waaronder ook de politiek viel, dat we nooit zomaar ergens iets over mochten vinden. We moesten het altijd kunnen onderbouwen. Nooit mochten we iets vinden, “omdat wij dat nou eenmaal vonden.”

Als je zoals ik zes jaar lang zo intensief bent gehersenspoeld, ga je natuurlijk geloven dat je iedereen met gezond wantrouwen moet bejegenen. Dat je altijd vragen moet stellen bij wat de ander zegt. Dat je altijd de brug naar de ander toe moet willen bouwen, om in het midden daarvan tot een ontmoeting te komen en misschien wel samen een compromis te sluiten.

Daar, edelachtbare, heb ik (en met mij de overgrote meerderheid van mijn generatiegenoten) gedurende bijna veertig jaar in het voortgezet onderwijs mijn leerlingen mee geïnfecteerd en dat had ik nooit moeten doen. Ons land telt nog uitsluitend bruggenbouwers die overal hun vragen bij stellen en vervolgens compromissen willen sluiten. Dat spijt mij.

Ik heb daarmee betonrot gezaaid in het fundament van de politieke macht. Nu zelfs zij zich moeten verantwoorden staat ons land aan de vooravond van een internitionem (totale ondergang). Ik ben dan ook mede schuldig aan het einde van die mooie eeuwenoude wereldwijde beschaving, waarin de potentaten, bloedraden en volksgerichten het volk de juiste weg konden wijzen.

.


Eerder verschenen in deze serie
Levert Forum straks gedeputeerden?
Jezelf doorgronden is een stuk lastiger dan een ander afbranden
Trial by speech nadat de uil is uitgevlogen
De kuil van de uil
Carolien, kom je een kuiltje knappen?
De heer Hiddema blijft liever staan

Read Full Post »

De tram liep tjokvol. Gelukkig was ik een halte eerder ingestapt, dus ik kon zitten. Ineens ontwaarde ik de heer T. Hiddema, weliswaar recht van lijf en leden, maar met een vermoeide, enigszins verveelde blik in de ogen, de mond verlangend naar een sigaret. Ik wilde mij van mijn beste kant laten zien en stond op: “Alstublieft mijnheer Hiddema, neemt u plaats.” Waarop de man mij aankeek alsof ik hem een oneerbaar voorstel had gedaan en afgemeten reageerde: “Nee dank u, ik neem voorlopig nergens zetels in.” Op dat moment ging mijn wekker.


Ik stond op, douchte en trok mijn hemd aan. Ineens realiseerde ik mij dat mijn hemd – letterlijk – een stuk  nader was dan mijn rok. Misschien wel een factor 2000 keer nader, aangezien de rest van mijn kleding op een hoop lag op ruim twee meter afstand. Ik doe dat bewust, mijn kleding op een hoop achterlaten alvorens in bed te stappen. Dan realiseer ik mij in ieder geval bij het aankleden elke dag dat “er nog hoop is.”

Vandaag werd die hoop – op het moment dat mijn hemd zoveel nader was dan mijn rok – belichaamd door het stemgedrag van Forum inzake de rekenrente voor de pensioenfondsen. Forum steunde in de Tweede Kamer een voorstel van 50Plus om die rente (tijdelijk) te verhogen. Opportunistisch handelen en het eigen belang voorop stellen is modern, dus weg met het oude denken niks meer linkse solidariteit, gewoon lekker rechts en eigen belang eerst. Laat ik eens een gokje wagen.

Mijn pensioen staat, met “dank” aan de Italiaan Mario Draghi al jaren stil. Dus ik laat mijn doorgaans sociale, meevoelende houding varen. Bekommer me op zijn minst voor de tijd die het schrijven van dit stuk kost, alleen om mijn actuele eigen situatie. Ik ga er een moderne instelling op nahouden. Niet verder kijken dan mijn neus lang is, mijn brein niet vermoeien met ethische vraagstukken, gewoon boekhouden en mijn inkomsten tegenover mijn uitgaven stellen. Het verschil tussen die twee wordt angstaanjagend snel kleiner.

Thierry heeft de pensioenen genoemd in zijn door velen gewraakte overwinningstoespraak. Moet ik dat wantrouwen? Het is veel prettiger me erdoor in een aangename roes te laten brengen, het gevoel te koesteren eindelijk aan de winnende hand te zijn. Met die gedachte vlei ik mij op de bank, en speel op Spotify de door Thierry aanbevolen Partita No. 2 in C mineur van J. Bach af.
Dat had ik beter niet kunnen doen. Wat een kattengejank is dat, maar goed die Bach is ook niet van deze tijd. Alhoewel, als Thierry hem goed vindt… Ik geef hem een herkansing en luister naar de Prelude uit Parsifal van Richard Wagner, maar ook die brengt niet de aangename verdoving die ik ken uit de Rock opera The Wall van Roger Waters en David Gilmour.

Ik slaak een godslasterende krachtterm en verlaat de bank. Thierry is niet mijn verlosser, zoveel is nu wel duidelijk. De roes was van korte duur en ik zit weer met de kater, die mij al een paar dagen treitert.

Ontwenningsverschijnselen die mij doen terugverlangen naar de roes zijn er niet. Er is dus inderdaad nog hoop.

.


Eerder verschenen in deze serie
Levert Forum straks gedeputeerden?
Jezelf doorgronden is een stuk lastiger dan een ander afbranden
Trial by speech nadat de uil is uitgevlogen
De kuil van de uil
Carolien, kom je een kuiltje knappen?

Read Full Post »

Oud Politicus Wouter Bos en hoogleraar politicologie Tom van der Meer bepleiten minderheidskabinetten die “in een openbaar en scherp debat per onderwerp in de Tweede Kamer op zoek gaan naar compromissen.” Sheila Sitalsing ziet het in haar column in de Volkskrant helemaal voor zich. Maar als zij zich dat scherpe debat per onderwerp probeert voor te stellen vervalt zij “in diepe somberheid.”


Een volk krijgt het parlement en de regering die het verdient. Dat is niet altijd per se de regering die het denkt gekozen te hebben. Vroeger, toen alles nog simpel was en de grootste partij (welke dan ook) al gauw een derde (of meer) van de zetels had, kwam het er op neer dat VVD en PvdA om de winst streden en het CDA vervolgens bepaalde met wie het ging regeren. Tot de paarse kabinetten Kok de BV Nederland oprichtten. Vanaf dat moment werd alles anders.

Pim Fortuyn stond op, lachte Ad Melkert uit en de naar hem vernoemde Lijst Pim Fortuyn kwam als nieuweling met 26 zetels de kamer in. Zonder Pim, want een idiote dierenactivist had het in zijn hoofd gehaald hem vol met lood te pompen. Waarna de geest van Pim zo’n beetje de status van Vader des Vaderlands werd gegund door de kiezers.

De idioot die in Amsterdam tijdens een antiracismedemonstratie doodsbedreigingen uitte aan het adres van Thierry Baudet is de beste reclame die Forum zich maar kan wensen. Dat komt in het eencellige brein van zo’n activistische mafkees natuurlijk niet op. Beetje geschiedeniskennis kan geen kwaad. Geen betere held in de ogen van de kiezer dan een held die als martelaar zijn leven gaf. Arresteren die mafkees en duizend miljard strafregels laten schrijven. Daar heeft ie de rest van zijn leven wel voor nodig.

Toine Heijmans bezocht voor zijn verslaggeverscolumn in de Volkskrant Poortugaal, een dorp tussen Spijkenisse en Rotterdam aan de noordelijke oever van de Oude Maas. In een oudere nieuwbouwwijk ligt een wijk waar Baudet zich erg thuis zal voelen. De wijk is opgezet als een Romeinse vesting en kent straten met namen als Portus, Castellum, Limes, Curtis, Insula en jawel … Forum. Heijmans vroeg zich af wat ze daar verwachten van Forum dat in Poortugaal 25% van de stemmen binnenhaalde.

Kort en uiterst duidelijk samengevat meldt Heijmans dat het een gok is. “Het  is het beste wat er is. Ze kennen het spel inmiddels. Pim Fortuyn was nieuw, Rita Verdonk was nieuw, Geert Wilders was nieuw, Forum is nieuw en het verhaal is bekend – maar wat moet je anders?”

Sinds 15 mei 2008, toen de LPF met 26 zetels de kamer binnenkwam, kent Nederland een stabiel contingent kiezers dat zich miskend voelt, niet gehoord, uitgebuit misschien en opeenvolgende kabinetten hebben geprobeerd daarmee om te gaan. Zonder succes. De excentrieke Fortuyn heeft door zijn misdadig tot stand gekomen dood niet kunnen mislukken, zoals bijvoorbeeld Mat Herben, Rita Verdonk en ook Geert Wilders die uiteindelijk vrijwel niet anders heeft gedaan dan meestemmen met de partij waar hij uit is weggelopen, de VVD.

En nu is er dan Thierry Baudet. Omstreden om diverse redenen, maar voorlopig wel de volgende die de gevestigde orde voor het blok zet. Forum isoleren zal niet helpen, een sanitair cordon om hem heen zal slechts opleveren dat Forum nog sneller zal groeien. Het enige wat werkelijk zal werken zijn maatregelen die de al tien jaar woekerende veenbrand van het onbehagen definitief doven en daarvoor zal de VVD toch echt de puinhopen van haar eigen marktideologie moeten opruimen. Thomas von der Dunk, met wie ik het overigens lang niet altijd eens ben, omschrijft het treffend in zijn prikkelende opinie op zondag: Rutte heeft een schokkend gebrek aan ideeën. Hij is een vlag die op elke politieke modderschuit past.

Ik zie hem ineens voor mij. In het Torentje.
“Carolien, kom we gaan naar het Scheveningse strand. Graven we een diepe kuil in de luwte van het duin.”
“Oh, en dan?”
“Gaan we lekker een kuiltje knappen.”
Schaterend nemen ze vervolgens de agenda door.

.


Eerder verschenen in deze serie
Levert Forum straks gedeputeerden?
Jezelf doorgronden is een stuk lastiger dan een ander afbranden
Trial by speech nadat de uil is uitgevlogen
De kuil van de uil

Read Full Post »

Ik geef het toe: het succes van Forum voor Democratie bezorgde mij gisteren een slechte dag. Niet omdat mijn deel van het politieke spectrum gevoelige klappen kreeg. Dat was namelijk niet echt het geval. De SP verloor, GroenLinks won en de PvdA lijkt de weg terug in beeld te krijgen. Bovendien bestaat de kans dat door dit populistische succes het kabinetsbeleid zal opschuiven naar links. Toch was het een slechte dag voor mij. Ik kon het maar moeilijk eens worden met mijzelf over de vraag Hoe nu verder?


Ik voel mij verwant met de zwakkeren en de verdrukten in onze samenleving. De kloof tussen arm en rijk groeit, het aantal kinderen dat in armoede groot wordt stijgt en de economische Übermenschen (ik gebruik zeer bewust deze term) lijken in toenemende mate reddeloos en redeloos in de greep van Avaritia (= Latijn voor hebzucht) te verkeren. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik gepensioneerd ben en de toekomst niet meer echt door mij zal worden vormgegeven. Was ik twintig en had ik geen verantwoordelijkheid voor mensen die van mij afhankelijk waren, dan weet ik niet welke weg ik zou bewandelen. Vermoedelijk zou ik mij dan door emotie laten leiden, waardoor het slecht met mij af zou lopen.

Het fundament van een parlementaire democratie bestaat uit argumenten. Gebaseerd op feiten. Liefst ook nog in combinatie met respect voor de argumentatie van de tegenstander. Daar gaat het al snel mis. Vooral bij de heer Wilders. Of hij werkelijk geen controle heeft over zijn emoties of dat hij dat speelt is mij niet duidelijk. Het gebrek aan controle diskwalificeert hem en zijn eenmanspartij daarmee totaal.

Anders wordt het bij de heer Baudet. Alles is controle bij deze man. Alles is tot in de puntjes doordacht. Vanaf zijn Latijnse toespraak in de Tweede Kamer tot het geacteerd zoeken naar woorden op de avond van de laffe moordpartij in de Utrechtse tram. De gespeelde ‘net niet snik’ maakte van zijn optreden weliswaar een schoolvoorbeeld van gebrek aan empathie, maar zal balsem voor de onderbuik van zijn kiezers zijn geweest.

De heer Baudet presenteert zich als een welgemanierd mens, erudiet, intellectueel en hoogbegaafd. Of hij een universitaire loopbaan versmaadt, of dat de universiteiten hem versmaden is mij niet duidelijk, maar dat hij meer mensen aanspreekt met zijn manier van doen dan de heer Wilders mag duidelijk zijn. Het maakt hem tot een politiek tegenstander van formaat, die uitermate serieus genomen moet worden. Een tegenstander ook waar eer aan te behalen valt, als je hem op de juiste manier bestrijdt.

Daarom pleit ik voor zo snel mogelijke bestuursverantwoordelijkheid voor Forum voor Democratie op zo veel mogelijk plekken in Nederland. Zelf geloof ik dat daarmee het opgelaaide vuur snel opgebrand zal zijn, maar ik sluit niet uit dat ik me daarin vergis. Toch durf ik het aan voor bestuursdeelname van de nieuwkomers te pleiten. Dagblad van het Noorden doet de Drentse PvdA leider Bijl de suggestie aan de hand om als openingszet in het politieke schaakspel Forumvoorman H. Velzing in serieuze onderhandelingen bestuurlijke verantwoordelijkheid aan te bieden. Over het vervolg op die openingszet valt veel te speculeren, maar de werkelijkheid zal vermoedelijk interessanter worden dan de wildste fantasie. Boeiend is in ieder geval dat in deze opening alle lichten op rood staan. Het rood van een zich hervindende Partij van de Arbeid tegenover het rood waarmee Forum een eind aan het partijkartel wil toeroepen.

.


Read Full Post »

De VVD lijkt werkelijk overal mee weg te komen, onderwijl coalitiepartners in de electorale afgrond werkend. De PvdA likt nog steeds de wonden van de verkeerd gekozen verantwoordelijkheid, D66 en CDA wacht eenzelfde lot en in de VVD heffen ze het glas, doen een plas en zijn reuze in hun sas.


Dit alles wordt mogelijk gemaakt door het egocentrisch egoïsme dat als zevenblad in een mooie tuin de zaken waar het uiteindelijk om gaat om zeep helpt. Vorige week Ruben van Zwieten gezien in De wereld draait door? De man is dominee op de Zuidas en probeert al die arme driedelige pinguïns, die krom lopen van het geld dat ze met zich mee dragen, aan wat zingeving te helpen. Zinloze bezigheid want voor deze pinguïns betekent de zin van het leven zin in geld.

Een jaar of dertig geleden kwam ik de eerste pinguïn kuikens tegen in het voortgezet onderwijs. Ze waren egocentrisch en egoïstisch op een voor mij ongekende manier. Er zat een muur van onaanspreekbaarheid om hen heen. Het wereldje dat hun referentiekader vormde was klein en beperkt. Ik heb toen tegen collega’s gezegd dat als wij het op onze oude dag van deze gasten moesten hebben we onze borsten wel drijfnat mochten maken.

En nu lopen de kuikens als volwassen pinguïns te paraderen op de Zuidas. Maken zich druk om snellere verbindingen, wonen in vestingen met dikke muren er omheen en kijken je niet begrijpend aan als je het hebt over solidariteit in de samenleving. Van Swieten spreekt van geestelijke armoe onder de CEO’s, de topmannen van het Nederlandse bedrijfsleven. Laat dat eens op u inwerken. Geestelijke armoe bij de mensen die moeten zorgen dat er genoeg banen blijven in dit land. Al was het alleen maar om te voorkomen dat een moderne versie van de Franse of de Russische revolutie hun koppen in manden onder een hakblok doet belanden.

Het is nu al zo dat er bittere armoe in ons land heerst. Gemiddeld drie kinderen per schoolklas groeien op in armoe. Fascisten maken daar gretig gebruik van door te zeggen dat arbeidsmigranten “onze banen inpikken”. Gelukzoekers zijn de nieuwe schuldigen, ook als ze de armen ver en langdurig uit de mouwen steken.

Bij NS willen ze nog sneller van de Randstad naar Groningen. Ze gaan experimenteren met een sneltrein die nergens in Drenthe meer zal stoppen. Het is typerend voor de stand van het land. We leven in sneltreinvaart en gaan met ware doodsverachting met een rotgang op de afgrond af.

De schuld van dit alles moet worden gezocht in het egocentrisch egoïsme.


Read Full Post »

Je zult maar hoogbejaard zijn en (om wat voor reden dan ook) klaar zijn met het leven. Nog goed bij zinnen en je volop bewust van je situatie. De liefde van je leven verloor je zes jaar geleden en ondertussen zijn ook al je generatiegenoten vertrokken naar de onbekende wereld, die achter de dood ligt. Er is niemand meer over die jou nog als kind gekend heeft. 


Mijn oud-oom Johan Karel Frederik overkwam het. Ik bracht hem het doodsbericht van mijn moeder persoonlijk. Hij moest het niet via de telefoon of een rouwbrief vernemen. Het feit dat ik naar hem vernoemd ben schiep een band en daarnaast was oom Johan ook nog eens een vreselijke lieve, aardige man. Het bericht deed hem deerniswekkend schreien. Een ander woord is er niet voor. Het kwam van zo diep en was zo indrukwekkend, dit was geen huilen. Dit was schreien. ‘Nu heb ik niemand meer. Iedereen is weg.’ Hij was 94 toen hij, drie jaar later, eindelijk stierf en de wereld achter de dood (zo die er is) mocht betreden. Mijn moeder was de laatste uit zijn generatie wier doodsbericht hij had gekregen.

Zo zijn er meer mensen. Pieter Maarten Jiskoot (95) is zo iemand. Zijn vrouw is overleden, zijn dochter eveneens, zijn grootste liefhebberij, lezen, kan hij door een oogaandoening niet meer beoefenen. Hij wil dood. Het gat dat is achtergebleven valt niet meer op te vullen, zegt hij. Hij zit en wacht tot hij dood gaat. Op hulp bij vervulling van die wens hoeft hij niet te rekenen, als het aan CDA, ChristenUnie, SGP, maar ook aan de SP ligt. En er zullen nog wel meer politieke tegenstanders op staan en hun NEE toelichten zonder te weten waar zij het over hebben.

Het gaat hier om een kleine groep mensen, die de pech hebben dat hun ondraaglijke en uitzichtloze geestelijk lijden niet gecombineerd wordt met een fysieke kwaal. Daarom vallen zij buiten de regelgeving die in Nederland bestaat op het gebied van actieve levensbeëindiging. Daar wil het huidige kabinet bij monde van twee VVD bewindslieden verandering in brengen. Weliswaar zal die verandering moeten komen van een volgend kabinet, maar toch…

Op de website van de SP valt te lezen waarom Renske Leijten vindt dat de door betrokkenen gewenste hulp er niet mag komen: ‘We moeten zorgen dat ouderen een waardige en goed verzorgde oude dag kunnen genieten. Een samenleving waarin ze een plek hebben en met uitmuntende zorg als die nodig is. Helaas heeft dit kabinet het tegenovergestelde gedaan, ze bezuinigde fors en dat heeft tot extreem verschraalde zorg geleid. Ik krijg te vaak van ouderen te horen dat ze zich teveel voelen, dat moet echt worden weggenomen’.
Hoewel ik Renske hoog acht, maakt zij hier een onvergeeflijke fout. Het gaat in het geval van Jiskoot niet om een man die zich teveel voelt, maar om een man, die alles wat hem dierbaar was kwijt is. Die slechts nog wacht tot de genade van de dood hem deelachtig zal worden. Zijn lijden gebruiken voor een politiek doel vind ik niet chique. Natuurlijk moet voorkomen worden dat mensen een voltooid leven krijgen, maar wie dat wel overkomt wordt door de SP in de steek gelaten.

Bonter maakt Kees van der Staaij, fractievoorzitter van de SGP in de Tweede Kamer, het. In het programma Standpunt NL hoorde ik hem zeggen dat wij weliswaar de ogen niet mogen sluiten voor het lijden van mensen, dat wij alles moeten doen om dat lijden te verlichten door hen op te zoeken en met hen [sic] mee te lijden, maar het zelfsbeschikkingsrecht van een mens houdt wat van der Staaij betreft op bij het levenseinde. Hij gelooft (en ik neem aan oprecht) in het bestaan van God, de Almachtige wiens ondoorgrondelijke wegen allemaal zijn ontsproten aan allesomvattende Liefde en dus mag een man als Pieter Maarten Jiskoot geen hulp krijgen om zijn leven te beëindigen. Nee als het aan van der Staaij ligt komen zijn broeders en zusters bij Jiskoot op bezoek en gaan met hem mee lijden.

Natuurlijk moet er zorgvuldig gekeken worden naar de hulpvraag van mensen met een doodswens, maar wie de pech heeft niet getroffen te worden door bijvoorbeeld een herseninfarct, een terminale kwaal of wat voor andere fysieke malheur een mens maar kan treffen komt in Nederland niet in aanmerking voor actieve levensbeëindiging. Nota bene een groep die volkomen wilsbekwaam is en aan wier diepgevoelde wens na grondige gesprekken niet getwijfeld hoeft te worden.
Om daar nee tegen te zeggen vanwege een geloof dat niet door deze mensen wordt gedeeld, of om er een politiek verhaal van te maken dat vind ik beneden alle peil.

Maar ook mij bekroop de gedachte dat de VVD met dit voorstel een voorzetje geeft om het aantal dure, zorg consumerende, bejaarden terug te dringen.

Een wilsbekwame bejaarde met een diepe doodswens zal dat echter geen zorg zijn. Die heeft hele andere zorgen.

.


 

Read Full Post »

Older Posts »