Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘ontroering’

Read Full Post »

Read Full Post »

Terug naar de inhoudsopgave

Ik heb U onlangs verteld dat mijn baas en mijn bazin (voortaan noem ik ze de bazen) met mij naar Texel gingen. Wij zijn daar nog steeds en ik ben echt erg moe inmiddels. Kijkt u maar naar onderstaande foto.

U moet hier niet meteen de conclusie aan verbinden dat ik een watje ben, dat niks gewend is. Integendeel ik ben een sportieve hond in de kracht van mijn leven, maar zo’n week aan het strand is werkelijk topsport dat kan ik u verzekeren. Kijkt u maar naar onderstaand filmpje, dat een korte impressie geeft van wat ik daar aan het strand allemaal doe. En let u daarbij vooral ook op de reusachtige krachten waar mijn (inderdaad niet al te stevige) oren aan worden blootgesteld, om nog maar te zwijgen over de herrie die de wind daarin veroorzaakt.

Wat u zojuist hebt gezien, gaat onafgebroken door. Ik ren mij wezenloos. Mijn bazen houden de afstand die zij lopen bij met hun mobiele telefoons. Gemiddeld is een wandeling door bos, duin en langs het strand tussen de vijf en acht kilometer, maar u moet dan wel bedenken, dat ik die afstand bijna twee keer loop.
Wat zeg ik? Loop? Ik ren, achter die bal aan. En dan meestal met de bal in de bek terug naar de bazen. Een zich eindeloos herhalend ritueel. De bazen vinden het prachtig.
Zij vindt het geweldig als mijn oren flapperen in de wind. Daar raakt ze helemaal ontroerd van, maar zou ze zich wel eens afgevraagd hebben hoe dat voelt? Van die slappe aanhangsels die een willoze prooi van de harde wind zijn?
En hij? Hij denkt dat mijn jachtinstinct mij drijft om de bal na te jagen. Hij zegt steeds tegen haar, dat ze de bal laag moet gooien zodat hij dicht bij de grond blijft. Hij denkt dat ik er een prooi in zie en dat ik daarom zo achter de bal aan jaag. Nou hij heeft het helemaal mis, met zijn zogenaamde biologische inzicht. Ik doe het alleen maar omdat ik een hond ben die graag doet wat de bazen willen.
Ik wil graag leuk gevonden worden. Ik geef het onmiddellijk toe. Alles doe ik, als ze mij maar leuk vinden. Als ik een mensenkind was zouden ze op school van mij zeggen: Yuta’s gedrag wordt vooral bepaald door sociale wenselijkheid. Maar ik ben maar een hond en het wordt over mij niet gezegd. En dus ren ik me suf op het strand en lig ik ’s avonds in coma op mijn matje.
Gelukkig wordt het morgen een stormachtige herfstdag. De bazin zei daarstraks, dat het morgen waarschijnlijk alleen maar efficiënte rondjes zullen worden. Dat betekent, uitgaan, plassen en poepen en gelijk weer terug. Heeeeeeeeeeeeerlijk. Lang leve de herfst.

Read Full Post »

De kuur waarmee Gal en Totilas een jaar eerder een wereldrecordscore bereikten, nu zonder hinderlijk gesnater van een commentator.

Read Full Post »

Ik ben geen paardenfreak en al helemaal niet van de dressuursport, maar van de combinatie Edward Gal en Moorlands Totilas krijg ik kippenvel en een brok in mijn keel. Daarom hier nog een keer de kür die leidde tot een nieuwe wereldrecordscore in Londen 2009.

Hieronder de recordprestatie van het magische duo.

Read Full Post »

Read Full Post »