Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘managers’

Het was de voor-vorige bestuursvoorzitter van Treant, Eric Janson, die de uitdrukking onder mijn aandacht bracht. “Door de zorg slimmer te organiseren kunnen we een hoop kosten besparen.” Hij sprak die woorden zo kalm en zelfverzekerd uit dat ik hem bijna geloofde.


Sindsdien heb ik zoveel, vaak door gebrek aan gewicht omhoog gevallen, bestuurders vrijwel gelijkluidende woorden horen spreken dat het mij inmiddels zwaar te moede is geworden. Ooit zat deze generatie tegenover mij in de schoolbanken en hoewel ik er alles aan heb gedaan om deze zelfoverschatting met wortel en tak uit te roeien moet ik bekennen dat dit mislukt is. Misschien heb ik het niet slim genoeg aangepakt?

Ziekenhuizen worden geteisterd door personeelstekorten, het onderwijs idem dito, overal wordt geklaagd over werkdruk, intimiderend gedrag van managers en verlies van arbeidsvreugde. Het primair onderwijs kampt komend schooljaar met een tekort van 1300 leerkrachten. Reken voor het gemak dertig leerlingen per leerkracht en er zitten dus sowieso 40.000 kinderen zonder leerkracht.

Slimme jongens en meisjes daar in den Haag. Laag opgeleiden leven korter. Dus de groei van de bevolking zal op termijn steeds meer afnemen. En dat betekent ook dat er minder vraag naar ziekenhuiszorg zal ontstaan. Het is gewoon een groot slim masterplan. Als we het zo slim blijven aanpakken moet de bevolking rond de volgende eeuwwisseling met 50% gereduceerd kunnen zijn.

Read Full Post »

Je zult maar ouder zijn van een cliënt van Vanboeijen. Wat gaat er dan door je heen als je in de media leest dat bestuurders, medezeggenschapsraad en de raad van toezicht knallende ruzie hebben met elkaar? Begeleiders schijnen in eigen tijd met bewoners te winkelen om dat hier binnen de omvang van hun aanstelling geen tijd voor is. Managers komen en gaan, vaak via de rechter. Waar rust hoort, heerst onrust en chaos.

Bureau Berendsen werd er bij gehaald om een rapport uit te brengen over de interne situatie. Dat doe je niet zo maar. Dat kost een lieve duit, dus er moet wel aanleiding toe zijn. Het rapport zorgt volgens de medezeggenschapsraad voor veel onrust. De MR heeft dat gemeld bij de raad van toezicht. Vanboeijen broeit. Zoveel is wel duidelijk. Je kind in een broeiende hooiberg achterlaten doet geen ouder. Hier lijkt weinig keus te bestaan.

RTV Drenthe meldt dat het al maanden een komen en gaan is van managers en dat menig ontslagzaak voor de rechter wordt uitgevochten. Je bent ouder van een mens met een verstandelijke beperking en je leest dat het bestuur het hele managementteam wil vervangen. Dan weet je in ieder geval één ding. Het wás er een zootje of het gaat er spoedig een zootje worden. Of het bestuur is incapabel, of de managers waren dat al. In het laatste geval heeft het bestuur gelijk dat het team aan de kant wordt gezet. In het andere geval dient de raad van toezicht mogelijk het bestuur uit haar functie te ontheffen.

In oktober legde bestuurder Veening per direct zijn functie neer. Hij werkte anderhalf jaar bij Vanboeijen en ontsloeg er vrij snel een regiomanager, wegens een onherstelbare vertrouwensbreuk. De regiomanager vocht het ontslag met succes aan bij de rechter. Dan heb je natuurlijk het gedonder al in de glazen. Veening legde uiteindelijk het loodje door in goed overleg met de raad van toezicht te vertrekken. In bestuurdersland hoort daar dan doorgaans een leuk gevuld zakje geld bij, maar daarover is niets bekend.

De apotheose van het geruzie lijkt in zicht. De leden die voor 2016 al in de raad van toezicht zaten zijn opgestapt, de MR eist nu ook het aftreden van de onlangs aangetreden voorzitter, PvdA senator en voormalig gedeputeerde in Drenthe, Janny Vlietstra. Op twitter valt te lezen dat Vlietstra niet van plan is op te stappen. Dat liet zij aan het Dagblad van het Noorden weten. Maar niet aan de medezeggenschapsraad, die naar eigen zeggen door Vlietstra onder grote druk wordt gezet.

In een persverklaring schrijft de medezeggenschapsraad onder meer Mevrouw Vlietstra heeft sinds haar aantreden alles toegedekt met betrekking tot het functioneren van de raad van toezicht. Aan het rapport van onderzoeker Remco Berendsen is in zijn geheel geen gevolg gegeven door de raad van toezicht met betrekking tot hun eigen functioneren. […] Mevrouw Vlietstra heeft geen enkel blijk gegeven van zelfreflectie. Zo legt zij de schuld van het vertrek van de interim bestuurder Dick van Goor volledig bij hem neer en kijkt daarbij in het geheel niet naar haar eigen handelen. […] Mevrouw Vlietstra heeft geen enkele begrip getoond voor en in strijd geacteerd met betrekking tot de zorgbrede governance code die ook van toepassing is op Vanboeijen.

Mevrouw Vlietstra zegt zich niet te herkennen in de kritiek op haar functioneren en stelt dat alle fatsoensnormen door de medezeggenschapsraad worden overtreden.

Wie bij Vanboeijen nou echt de cruciale fouten maken is moeilijk te zeggen, maar de indruk dat we in Nederland te maken hebben met een bestuurscultuur, die meer bruggen opblaast dan bouwt wordt er eerder bevestigd dan ontkracht. Het netwerk van old boys en old girls, de elkaar baantjes toeschuivende pseudo elite, heeft in de recentste geschiedenis menig maal laten blijken doof en blind te zijn voor geluiden vanaf werkvloeren. Mevrouw Vlietstra volgde haar collega gedeputeerde Swierstra op als voorzitter van de raad van toezicht en de per 1 april benoemde nieuwe bestuurder was directeur-generaal bij de provincie in de tijd van Swierstra en Vlietstra. Ons kent ons, zou je kunnen zeggen.

Tot slot: Wie zichzelf niet herkent doet er misschien goed aan eens naar een opticiën te gaan. Zou zeer verhelderend kunnen werken.

Bronnen: RTV Drenthe en Dagblad van het Noorden

.

 

Read Full Post »

Het verschijnsel heet gouden handdruk, maar wordt ook wel vertrekpremie genoemd en soms is er sprake van ontslagvergoeding. Zo langzamerhand is Nederland er ziek van. Kotsmisselijk. Het verschijnsel is als een tumor, die zich steeds meer uitzaait. Genezing is nog een utopie, behandeling komt maar moeizaam op gang. Afgelopen jaar gingen in de publieke sector rond miljoenen euro’s in de vorm van dit soort perverse betalingen onze gezamelijke publieke beurs uit. Alleen al Achmea was hier 8,5 miljoen euro aan kwijt. (Bron: de Volkskrant)

De overheid probeert de indruk te wekken dat zij exorbitante beloningen voor megalomane, veelal licht autistische, zich zelf overschattende managers en bestuurders aan banden wil leggen. Of het nu gaat om bonussen, ontslagvergoedingen of krankzinnige salarissen, het zal een zielige poging blijken te zijn.

In de zorgwereld ging dat als volgt. Een bestuurder mag sinds twee jaar (nog maar) anderhalf keer de ‘Balkenendenorm’ verdienen, maar voor bestaande afspraken is een overgangsregeling bedacht waarbij nog vier jaar immens gegraaid mag worden en daarna mag men er nog drie jaar over doen om op het voorgeschreven niveau te komen.

Dat krijg je als toekomstige roofridders de spelregels voor de huidige roofridders vaststellen. Logisch natuurlijk. Na een politieke loopbaan is het netwerk doorgaans groot genoeg om in de graaistand van de roofridders te worden verheven. Er is maar één verschil. De moderne schurken krijgen geen ridderslag, maar een graaiarm. Jan Kees de Jager is het meest recente voorbeeld. Voor zeven ton per jaar gaat hij aan de slag bij KPN.

Het is door de millennia heen nooit anders geweest. Alleen na de tweede wereldoorlog is er, dankzij de onvoorstelbare verwoesting die Hitlerduitsland op haar geweten heeft, een periode geweest waarin de financiële schurken hun gang niet konden gaan, althans flink minder mogelijkheden daartoe hadden.

Inmiddels is de status quo hersteld. Nederland biedt financieel onderdak aan internationale schurkenfirma’s. De Zuidas schijnt direct verbonden met de ramp met de MH17, dus laten wij ons vooral geen illusies maken. Niet alleen Rusland wordt door misdadigers geregeerd.

De bestuurders van woningbouwcorporaties, onderwijsinstellingen en zorginstellingen zijn in vergelijking daarmee slechts amateurtjes uit de financiële tweede divisie. Gewoon brave burgers in vergelijking met de echte toppers.

Het feit dat hebzucht oneindig is, helpt mij in ieder geval om vrede te hebben met de eindigheid van het individuele menselijke bestaan.

 


 

 

 

Read Full Post »

De Volkskrant van 21 juni 2012 meldt dat Herman Blom, beoogd bestuurder van zorggigant Careyn tien dagen voor zijn aantreden heeft besloten van de nieuwe baan af te zien. Opzienbarend, dus er moet wat aan de hand zijn, anders doet iemand zoiets niet.

Wat blijkt? Blom schijnt bij zijn vorige werkgever (Zorgpartner Midden Holland) een groot aantal declaraties te hebben vervalst om privé uitgaven te maskeren. De fraude zou naar voren gekomen zijn in een accountantsonderzoek van PricewaterhouseCoopers naar de financiële handel en wandel van Blom. Het onderzoek  vond plaats in opdracht van Zorgpartners Midden Holland .

De uitkomsten van dit soort onderzoeken beginnen verdacht veel op elkaar te lijken. Ook nu weer is er naast de frauduleuze handelingen sprake van een ‘problematische stijl van leidinggeven, waarmee een angstcultuur en een gevoel van onveiligheid werd veroorzaakt.’ Daarnaast zou Blom het oor te veel hebben laten hangen naar door hem ingehuurde externe adviseurs.

Een veel voorkomende karaktertrek bij managers is schaamteloosheid. Blom meende recht te hebben op een ontslagvergoeding van € 380.000,00. Maar het declaratiegedrag van Blom bracht de kantonrechter in Gouda tot de uitspraak dat geen sprake was van recht op ‘enigerlei vorm van vergoeding.’

Je zou denken dat de man voorlopig een toontje lager gaat zingen. Maar dat blijkt een naïeve gedachte. Via een wervingsbureau kwam Blom in beeld bij Careyn dat met 15.000 medewerkers en 90.000 cliënten één van de grootste zorgaanbieders in Nederland is. Je zou ook denken dat zo’n organisatie eens informeert bij de vorige werkgever naar het functioneren van betrokkene. Weer naïef! De Volkskrant informeerde de zorginstelling over de vervalste declaraties, die onder meer betrekking hadden op dure diners voor familieleden en dure kleding.

Blom weerspreekt de beschuldigingen aan zijn adres via zijn advocaat met kracht. Ook in dat verweer zijn weer de nodige stereotypen te horen. Er is sprake van een ‘diepgaand verschil van inzicht’ over arbeidsvoorwaarden. De ‘totaal tegengestelde karakters van Blom en mevrouw Admiraal van de Raad van Toezicht’ hebben tot een ‘verstoorde relatie geleid.’ Volgens de advocaat heeft Blom nooit ‘met vooropgezet doel gelden voor privé doeleinden aan de organisatie onttrokken.’

Toen ik nog werkzaam was in het onderwijs heb ik een flauwe vorm van dit soort leiderschap mogen beleven. Ik was aan het eind van mijn loopbaan belast met een aantal PR taken, die ik met plezier en naar tevredenheid uitvoerde. In de problemen kwam ik niet met mijn nieuwe baas, maar de stijl van leidinggeven was op zijn zachtst gezegd ‘nieuw’ en binnen de scholengemeenschap ‘ongekend’. Steeds vaker durfden mensen hun mening niet meer te geven. Uit angst voor wat mogelijk de gevolgen zouden kunnen zijn. Er ontstond iets dat dat je nu een angstcultuur en intimidatie zou noemen.

Met de komst van de volgende directeur schijnt het er niet beter op te zijn geworden. Dat heb overigens ik alleen maar van horen zeggen en -gelukkig- niet meer door eigen waarneming. Management en werkvloer lijken zoals overal elders steeds verder uit elkaar te liggen, al zullen de managers dit te vuur en te zwaard bestrijden. Het is dodelijk voor de motivatie en de betrokkenheid van de (in dit geval) docenten als de leiding kil en zakelijk wordt.

Inmiddels is er in de wereld van de managers steeds vaker  sprake van onverantwoord beleid, riskant financieel gedrag, zelfverrijking en/of corruptie, zodat je mag veronderstellen dat de marktwerking, waar het kabinet Kok zo’n hoge pet van op had, een ernstige fout is geweest. De hoge verwachtingen die men toen had van marktwerking is de vruchtbare voedingsbodem waarop menige (wan? mis?)daad welig heeft kunnen tieren. Voor zover mij bekend zonder juridische gevolgen.

Paul Smits, over wiens rol bij de Klebsiella-uitbraak in het Maasstad ziekenhuis een vernietigend rapport verscheen, is inmiddels gewoon aan het werk voor Zorgpartners Friesland. Onder zijn verantwoordelijkheid zijn doden gevallen. Hoe zijn die nuchtere Friezen er toe gekomen met hem in zee te gaan? Het zal toch niet zo zijn, dat de hele Maasstad affaire aan hen voorbij is gegaan?

Het wordt de hoogste tijd om eens wat zaken terug te draaien en verantwoordelijken voor hun wandaden te laten bloeden. Gelukkig heeft de Tweede Kamer besloten dat er een bestuurderstoets moet komen voor toplieden in de zorg. Om te voorkomen dat falende bestuurders na hun vertrek bij een andere instantie opnieuw in het bestuur komen. Wat mij betreft wordt die toets niet alleen beperkt tot de zorg, maar geldt die voor elke organisatie die ‘tot nut van het algemeen’ hoort te werken.

Ik heb al eerder gezegd: “Wie faalt, betaalt.”  De Vestia affaire ligt nog vers in ons geheugen. Man brengt grote organisatie aan de rand van de afgrond en schijnt in weelde te baden in de Cariben.

Read Full Post »

Wie faalt betaalt … maar niet heus helaas.

Zorginstelling GGZ WND in Halsteren vreest afwenteling van financiële problemen op patiëntenzorg.

De Volkskrant van 26 oktober 2011 meldt dat zorginstelling GGZ WNB Halsteren vreest voor afwenteling van grote financiële problemen op personeel en patiënten. Oorzaak? Een megalomane bestuursstijl van voormalig voorzitter, Wubbo Petersen.

Ik wil hier nu eens niet ingaan op wat Petersen misgedaan heeft, wie daarin is geïnteresseerd kan genoeg informatie vinden in de verschillende media of via google . Wat mij momenteel erg bezig houdt, is hoe het toch kan dat wij als moderne mondige samenleving niet in staat zijn om megalomane bestuurders die instellingen naar de verdommenis helpen (denk aan InHolland, denk aan Sanquin of zie mijn blog over topbestuurders in de zorg) voor hun wandaden te laten opdraaien. Ze komen er te makkelijk mee weg, want op een of andere manier zijn ze niet aansprakelijk te stellen.
En dat zou toch heel makkelijk aan te passen zijn? Ben je topbestuurder en wil je een topinkomen verdienen, dan moet je ook zo goed zijn dat je met heel je persoonlijke vermogen verantwoordelijk durft te zijn voor je (wan)daden. Een bonus bij goed functioneren? Okee, maar dan ook een passende boete bij disfunctioneren. Wie faalt betaalt. Zo moeilijk is dat toch niet? Het zal bestuurders in ieder geval een stuk voorzichtiger maken. En dan zijn zij nog maar kleine jongens. Wat te denken van die bankiers die de financiële wereld door hun exorbitante manieren van beleggen en hun megalomane eigenwaan aan de rand van de afgrond brengen. Financieel laten bloeden, zou ik zeggen. Niet de gepensioneerde pakken, of de minima, nee de echte verantwoordelijken.

.

.

Wie faalt betaalt.

.

.

Read Full Post »