Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘lerarentekort’

Het was de voor-vorige bestuursvoorzitter van Treant, Eric Janson, die de uitdrukking onder mijn aandacht bracht. “Door de zorg slimmer te organiseren kunnen we een hoop kosten besparen.” Hij sprak die woorden zo kalm en zelfverzekerd uit dat ik hem bijna geloofde.


Sindsdien heb ik zoveel, vaak door gebrek aan gewicht omhoog gevallen, bestuurders vrijwel gelijkluidende woorden horen spreken dat het mij inmiddels zwaar te moede is geworden. Ooit zat deze generatie tegenover mij in de schoolbanken en hoewel ik er alles aan heb gedaan om deze zelfoverschatting met wortel en tak uit te roeien moet ik bekennen dat dit mislukt is. Misschien heb ik het niet slim genoeg aangepakt?

Ziekenhuizen worden geteisterd door personeelstekorten, het onderwijs idem dito, overal wordt geklaagd over werkdruk, intimiderend gedrag van managers en verlies van arbeidsvreugde. Het primair onderwijs kampt komend schooljaar met een tekort van 1300 leerkrachten. Reken voor het gemak dertig leerlingen per leerkracht en er zitten dus sowieso 40.000 kinderen zonder leerkracht.

Slimme jongens en meisjes daar in den Haag. Laag opgeleiden leven korter. Dus de groei van de bevolking zal op termijn steeds meer afnemen. En dat betekent ook dat er minder vraag naar ziekenhuiszorg zal ontstaan. Het is gewoon een groot slim masterplan. Als we het zo slim blijven aanpakken moet de bevolking rond de volgende eeuwwisseling met 50% gereduceerd kunnen zijn.

Read Full Post »

De vaste lezers van mijn blog weten inmiddels wel dat ik ruim zevenendertig jaar met hart en ziel voor de klas heb gestaan in het voortgezet onderwijs. Als ik drie jaar geleden door toenemende slechthorendheid niet noodgedwongen was gestopt, zou ik dit jaar de veertig jaar hebben vol gemaakt.

Iets wat ik als kind van de wederopbouw (en ook babyboomer, jazeker!) maar wat graag had willen doen. In tegenstelling tot wat mensen als Martin Pikaart denken, hebben wij zo kort na de oorlog een opvoeding gekregen waarin “mouwen opstropen, niet zeuren, maar werken” centraal stond. Ik vind dus dat ik recht van spreken heb als ik middels deze column de oren van Ton Elias wil proberen te wassen.

De zwaargewicht uit de VVD fractie strooit al enige tijd onzin uit over het onderwijsveld. De plank die hij voor zijn hoofd heeft moet werkelijk van massief ebben zijn. Ebben is zeer hard en heeft zo’n grote dichtheid dat het zinkt in water. Het laat zich (in tegenstelling tot de heer Elias) vrij eenvoudig bewerken en splintert vrijwel niet. Dat de plank voor het hoofd van de heer Elias van dit materiaal moet zijn gemaakt concludeer ik uit het feit dat de eigenaar bij het ophalen van de prijs voor het slechtste onderwijsidee afgelopen woensdag meteen de aanval koos, door te melden dat hij zijn opmerkingen over luie, slome en ongeïnteresseerde leraren baseert op cijfers van de inspectie.

De heer Elias levert slechts kritiek en vergeet voor het gemak dat een leraar die vanwege bovengeciteerde tekortkomingen wordt ontslagen zo weer op een andere school terecht kan, omdat op veel scholen noodgedwongen onbevoegden voor de klas staan. Een situatie die is veroorzaakt door de politiek waar de heer Elias zelf deel van uit maakt. Gedurende mijn loopbaan heb ik de afbraak van het onderwijs van nabij meegemaakt. Voor mij begon het met de salarisverlagingen in het begin van de jaren tachtig. Wij gingen naar Den Haag om te protesteren tegen een korting op ons salaris van 1,65% en hoorden bij thuiskomst op tv dat de toenmalige minister van onderwijs, de heer Wim Deetman, de demonstratie opvatte als ondersteuning van zijn beleid en derhalve de korting verhoogde van 1,65% naar 1,85%.
Daarna werd de HOS nota over het onderwijs uitgestrooid, waardoor beginnende docenten financieel zwaar werden getroffen, maar de zittende docenten (waaronder mijn persoon) buiten schot bleven. In de loop der jaren werden steeds meer beloningen afgeschaft, deed het kabinet een miljardengraai in de kas van ons pensioenfonds die nog steeds niet is terugbetaald, kregen docenten vernieuwing na vernieuwing voor de kiezen en om de oren. Vernieuwingen die zich allemaal kenmerkten door de gemeenschappelijke noemer “minder geld voor meer werk”.

Voeg daar nog bij dat het aanzien van het vak steeds verder afbrokkelde en het mag duidelijk zijn dat een baan in het onderwijs steeds onaantrekkelijker werd voor jonge mensen die de middelbare school verlieten. De opkomst van de interesse in opleidingen als economie en management en organisatie liep parallel met de afname van de interesse in opleidingen als de lerarenopleiding of diverse zorg- en welzijnsrichtingen. De grote fusiegolf waarbij steeds grotere scholen ontstonden, die zich ook nog eens financieel zelf moesten bedruipen, bracht de managers de school in. De studenten die geen trek hadden in een opleiding tot leraar kwamen de school binnen op managementsposities en deden een forse aanslag op het budget. Ook was hun manier van leiding geven volslagen anders dan veel ervaren onderwijsmensen gewend waren. Een leraar wil niet worden behandeld als een machine in een productieproces, maar zo is het wel geworden in veel gevallen. Ik zag daardoor om mij heen de bereidheid om een stapje extra te doen compleet verdwijnen en tja, dan krab je je toch achter de oren en vraag je jezelf het een en ander af…

Dus mijnheer Elias, schei eens uit met dat domme geblaas en realiseer u wat er werkelijk aan de hand is. Op de markt, waar uw gulden vroeger een daalder waard was, is alle waar naar zijn geld. U wilt meer waar voor minder geld. Dan moet u niet zeuren als de kwaliteit van die waar navenant is.

Read Full Post »