Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘kredietcrisis’

Hoogeveen 21 april 2012

De PVV is vaak vergeleken met de NSB. Een onzinnige vergelijking, maar toch… Een vergelijking die voedsel is op het bord van de verongelijkte rancuneuzen, die de schuld elders willen leggen en zelden of nooit bij zich zelf zullen zoeken. Het is onzinnig om een beweging (die zich partij noemt) van nu te vergelijken met een beweging die ruim tachtig jaar geleden hele hordes verongelijkten aan zich bond.
De overeenkomst ligt in het binden van die verongelijkte rancuneuzen, maar verder houdt het op. Wat overigens niet wil zeggen dat we er ons dan ook niet meer druk over hoeven maken.

In Limburg is deze week het provinciale college gevallen. De commissaris heet daar gouverneur dus het college zal ook wel anders heten dan elders in Nederland. In ieder geval was recent ook de samenstelling anders dan waar ook in Nederland. Het was de enige plek in Nederland waar de PVV bestuursverantwoordelijkheid nam. Althans wat de PVV onder bestuursverantwoordelijkheid verstaat. Want daarover valt nog heel wat te twisten. Het CDA zag verdere samenwerking niet meer zitten. Wat door Maxime Verhagen weer werd betreurd, maar dit terzijde.

Terwijl ik dit schrijf zie ik op nos.nl dat Geert Wilders het Catshuisoverleg heeft verlaten. Het Catshuisberaad is mislukt. De eerste geluiden wijzen er op dat Wilders de effecten van de maatregelen als onaanvaardbaar voor zijn achterban beschouwt en niet voor zijn rekening wenst te nemen. Als die berichten kloppen dan betekent dit nieuwe verkiezingen. En of we daar nou zo blij mee moeten zijn? De crisis vraagt om maatregelen, hoe je er ook tegenaan kijkt.

Zoals de Titanic honderd jaar geleden op fatale koers naar een ijsberg lag, zo liggen wij door de politieke besluiteloosheid op koers naar een afgrond, weliswaar nog ergens in de verte, maar toch…

Ik ben bang dat het hele circus nu weer van voren af aan begint. In het najaar verkiezingen, betekent dat geen enkele politicus nu impopulaire maatregelen voor zijn rekening zal willen nemen. Het gaat een periode van pappen en nat houden worden en dat is wel het laatste wat wij kunnen gebruiken.

Oorzaak van dit alles? Datgene waar ik deze column aan wilde wijden: de afstand die er tussen “het Haagse” en de rest van onze samenleving is. Dat is al begonnen ten tijde van het paarse kabinet Kok, dat de economische wind heel erg mee had en een schier onbegrensd vertrouwen had in marktwerking. De gevolgen daarvan zien we steeds duidelijker om ons heen. “De markt” is een emotieloze wereld waarin het om geld gaat en niet om mensen. Ieder voor zich moet daar maar een oordeel over vellen. Ik pleit in ieder geval voor een benadering op basis van Wie faalt betaalt.

Grote groepen in de samenleving hebben het gevoel er niet toe te doen, bijvoorbeeld de werknemer van in de vijftig, die na dertig jaar trouwe dienst op straat komt te staan doordat zijn baas failliet gaat. Die komt echt niet zo maar weer aan de bak, maar hoort minister Kamp wel her en der beweren dat hij dan niet voldoende te bieden heeft. Kamp laat zich vaker zo uit. Gevoelloos, kil, zakelijk en in mijn beleving op het autistische af. Regels zijn regels en verder zal het worst zijn. Zo’n man dus.

Als je als politicus zonder inhoud (maar met een grote mond) daar tegen in gaat, een zondebok kiest en de verongelijkte rancuneuze massa een worst voor houdt, krijg je zo maar een forse fractie in de kamer.

Overigens: het is niet de verdienste van minister Kamp dat de PVV 24 zetels in de kamer heeft. Ad Melkert had ten tijde van Pim Fortuyn net zo’n houding. Arrogant en afstandelijk en niet met beide benen op de grond. Het heeft hem zo beschadigd dat hij recent niet bereid (in staat?) was mee te werken aan de docu over het verkiezingsdebat na de gemeenteraadsverkiezingen, waarin Fortuyn de glorieuze winnaar was.

Politici horen dienstbaar te zijn aan de samenleving. Kamerleden en ministers zijn geen managers van een bedrijf. De B.V. Nederland bestaat niet. Het is een schip op volle zee, dat ten onder gaat als de schipper en zijn bemanning zich niet ten volle bewust zijn van hun werkelijke verantwoordelijkheid: het schip op koers en bij lager wal vandaan houden.
Dat de rating-bureaus daarbij verraderlijke ijsbergen zijn is een betreurenswaardig feit, dat wij op te grote voet hebben geleefd eveneens. Onder leiding van kapitein Balkenende kochten wij ons met een jarenlange missie in Afghanistan een plaatsje aan tafel van de wereldleiders. Wat een grenzenloze overschatting van onze werkelijke betekenis in het wereldgebeuren.

Het wordt tijd dat we wakker worden en de mouwen opstropen. Er is een hoop te doen.

Read Full Post »

Acromegalie is de wetenschappelijke benaming voor een ziekte die we in gewone mensentaal kennen als reuzengroei. Kenmerken van acromegalie zijn extreem grote armen, benen, handen, voeten, neus, kaak en jukbeenderen. Oorzaak? Overproductie van het groeihormoon somatrotropine, dat in de hypofyse wordt gemaakt. Om preciezer te zijn in de voorkwab van de hypofyse. De overproductie hangt meestal samen met een goedaardige hypofysetumor. De ziekte komt bij profbasketballers, die onder meer op lengte worden geselecteerd, duidelijk vaker voor.

Hieraan moest ik denken toen ik vanochtend in de Volkskrant een een ingezonden brief zag van de minst betrouwbare CDA-er sinds jaren, Maxime Verhagen. In de brief meldt de Heer Verhagen: “De Europese Commissie moet de bevoegdheid krijgen alle EU-landen te dwingen problemen in hun economieën aan te pakken”. Controlfreak in hart en nieren dus. Een jaar of tien geleden beweerden andere controlfreaks bij hoog en bij laag dat invoering van de Euro ons een hoop voordelen zou brengen. Ooit beweerde een Nederlandse premier dat we “allemaal rustig konden gaan slapen.” En nu denkt de Heer Verhagen de crisis te kunnen bezweren, althans dat wil hij ons wijs maken.

Wat  heeft dat nou met acromegalie te maken, zult u zich afvragen. Alles en niets. Alles, omdat voor acromegalie geen genezing bestaat en je hooguit kunt spreken van de boel onder controle houden. Niets, omdat acromegalie ook de oplossing schijnt te zijn voor de crisis. Economische groei weet u wel? En liefst zo veel mogelijk.

Griekenland vertoont steeds meer trekjes van een zinkend schip. De bemanning rent wanhopig heen en weer met emmers en pompen en krijgt nog een lading emmers en pompen van buitenaf toegestoken. Maar de enige redding is natuurlijk naar ondiep water (bij voorkeur een beschutte baai) slepen en daar gecontroleerd aan de grond zetten, zodat het lek in alle rust kan worden opgespoord en gerepareerd. Het Griekse schip is getroffen door de economische acromegalie. Ook Italiaanse, Spaanse, Portugese en Ierse schepen worden verdacht van rotte plekken in hun romp. Zelfs Franse schepen schijnen er door aangetast te zijn. De keurmeesters van Fitch Ratings, Moody’s en Standard & Poor’s slaan steeds vaker alarm. Aan hun onafhankelijkheid mag getwijfeld worden, maar nieuwe vracht krijgen de verdachte schepen niet meer. En dat alles is het gevolg van de noodzaak van de economische groei waarin megalomane bankiers, investeerders en ander financieel gespuis ongekende mogelijkheden hebben benut om onverantwoord te investeren, zichzelf genadeloos te verrijken, of willens en wetens mensen met woekerpolissen en wurghypotheken hebben behangen.

Money is the root of all evil. Karl Marx schreef in zijn  Verelendungstheorie “Opeenhoping van rijkdom aan de ene pool betekent tegelijkertijd opeenhoping van ellende, wanhopig gezwoeg, slavernij, onwetendheid, ruwheid en geestelijke achteruitgang aan de tegenovergestelde pool, dat wil zeggen aan de kant van de klasse, die haar product voortbrengt in de vorm van arbeid.” Marx verwachtte dat dit uiteindelijk tot een revolutie zou leiden waarbij de arbeiders de rijken van hun troon zouden stoten, maar hij had buiten de waard gerekend, in dit geval de arbeider zelf. Dankzij sociale hervormingen na de eerste wereldoorlog verdwenen de scherpste kantjes van de arbeidersellende. In de jaren zestig beloofde Joop den Uijl “elke arbeider een auto.” De arbeider was tevreden met zijn auto en zijn kleurentelevisie, zijn vijfdaagse werkweek en elk jaar drie weken naar de camping, of na een spaarzaam leven met de caravan er op uit. Arbeiders leden niet aan acromegalie. Dat is een kwaal voor machthebbers, ondernemers en met name de financiële wereld.

Met name die laatste is verantwoordelijk voor de mentaliteit die ten grondslag ligt aan de crisis. Want dat de echte oorzaak van de crisis een mentaliteitskwestie is, staat voor mij als een paal boven water. Niets is meer genoeg. Waarom zet je anders miljoenen neer bij Icesave? Wat mij betreft zijn mensen die huilerig doen omdat ze geld kwijt zijn geraakt in riskante projecten een kwestie van ‘eigen schuld dikke bult.’ Niets is meer genoeg, is de mentaliteit die een man als Dirk Scheringa de kans bood om zichzelf en zijn bedrijf te gronde te richten. Voor de “niets is meer genoeg” mentaliteit is economische acromegalie noodzakelijk. We moeten in de geest van deze mentaliteit dus de kwaal niet bestrijden, maar vooral ongebreideld voort laten woekeren, want alleen economische groei kan onze pensioenen blijkbaar veilig stellen.

Waar dit proces eindigt wilt u weten? Daar is een simpel antwoord op: als alle regenwouden zijn gekapt, de vruchtbare landbouwgronden door erosie zijn weggespoeld en de klimatologische veranderingen tot ongekende natuurrampen zullen leiden, dan houdt de economische acromegalie vanzelf op. En het merendeel van de mensheid ook. Wie overleeft zal zich waarschijnlijk in berenvellen moeten hullen en in de nog spaarzaam aanwezige grotten moeten gaan leven.

l’Histoire se repète, weet u wel?

Read Full Post »

Volgens EenVandaag zou een kwart van de bloeddonoren bereid zijn tot een donatiestaking uit protest tegen de exorbitante beloningen van de bestuurders van bloedbank Sanquin. Op Twitter meldde EenVandaag journalist Jan Born onlangs dat hij een blog aan het voorbereiden is over de “plunderaars aan de bovenkant”, de bonusgraaiers die zorginstellingen, banken, verzekeringsmaatschappijen en wat dies meer zij leeggraaien. Ze zijn helemaal hot, de chique plunderaars, de graaiers, bloedzuigers en vampiers.

Het is natuurlijk van alle tijden. Wie de meeste macht had zat wel vooraan in de kerk, maar trok zich van God noch gebod iets aan. De magistraten van vlak na de oorlog, die elkaar het balletje toespeelden, ze bestaan nog steeds. Kijk naar Piet Hein Donner, die met een hautaine grijns tegen een verslaggever zegt dat het schandalig is dat er gewroet wordt in het mailboxen gedrag van diverse bewindslieden; Piet Hein Donner, die tevens het beroep op de wet openbaarheid van bestuur het liefst gisteren nog zou verbieden. Wat doen deze mensen behalve hun villasubsidies opstrijken nog meer? Ik weet het niet, kan alleen maar gissen, maar wordt er niet optimistischer op naarmate meer verhalen bekend worden.

Het recentste verhaal gaat over de bestuursleden van bloedbank Sanquin. EenVandaag deed onderzoek en meldt op haar website: De Landelijke Vereniging van Bloed- en Plasmadonoren (LVB) overweegt bloeddonoren te adviseren om tijdelijk geen bloed te geven aan de landelijke bloedbank Sanquin. Aanleiding is het salaris van leden van de raad van bestuur van de bloedbank, die meer verdienen dan de Balkenende-norm van 190.000 euro. Zo verdient de bestuursvoorzitter 258.000 euro. Volgens Sanquin hoeven zij salarissen die al vastgelegd waren voordat de Balkenende-norm werd ingevoerd niet te veranderen.

De grootverdieners verweren zich met een beroep op afspraken van voor het invoeren van de Balkenende norm en dus hoeven hun salarissen nu niet aangepast te worden. Als ik die redenering doortrek hoeven de pensioenen van de mensen die voor de kredietcrisis al pensioen hadden ook niet aangepast te worden.
Ik gun iemand die grote verantwoordelijkheid draagt een vorstelijk salaris. De chirurg die een tumor verwijdert uit de borst van mijn geliefde en dat in één keer goed doet gun ik veel, heel veel. Hij hoeft mij niet uit te leggen hoeveel verantwoordelijkheid op zijn schouders ligt als hij aan de operatie begint, dat snap ik zo wel. Maar de bestuurders van de bloedbank van Sanquin, aan wie een reactie wordt gevraagd, geven niet thuis, daarmee een grenzenloze minachting ten toon spreidend voor al die bloeddonoren die vrijwillig en gratis, zonder zelfs maar het recht op een reiskostenvergoeding, hun (vaak levensreddende) bloed afstaan.

Zolang de bestuurders van Sanquin niet ondubbelzinnig duidelijk kunnen maken dat hun verantwoordelijkheid vele malen groter (en dus duurder) is dan de verantwoordelijkheid van onze Minister President, hebben zij wat mij betreft geen recht van spreken meer. De oproep tot donatiestaking juich ik toe, zelfs als ik daardoor misschien op termijn een bloedtransfusie mis zou lopen. Het salaris dat de drie bestuursleden van Sanquin opstrijken (bijna driekwart miljoen totaal, exclusief allerlei “kleinere bedragen”) rechtvaardigt in ieder geval wijziging van de term graaiers. Vampiers is in dit geval toepasselijker.

Overigens meldt de website van Sanquin: [citaat] “Stichting Sanquin Bloedvoorziening verzorgt op not-for-profitbasis de bloedvoorziening en …” [einde citaat]
Die not-for-profitbasis geldt blijkbaar niet voor de bestuursleden. De tweet waarin EenVandaag journalist Jan Born voorstelt om hen voor een bloedtransfusie twintigduizend euro te berekenen is dan ook zeer terecht.

Hoedt u voor de vampiers van de Sanquin bloedbank!

 


 

Read Full Post »

Ik begin mij met de dag meer te ergeren aan Martin Pikaart (1968). In de Volkskrant van vrijdag 4 maart 2011 zegt hij in zijn commentaar op een onderzoek van het Centraal Planbureau, waaruit blijkt dat babyboomers niet de profiteurs zijn waar hij ze voor houdt: “De babyboomers hebben bijvoorbeeld enorm geprofiteerd van de woningmarkt. Maar ook van de VUT. Een behoorlijk deel van de generatie die voor 1955 is geboren, kon op zijn 57e met de VUT. Dat betekent dat ze acht jaar 70% van hun salaris hebben gekregen.”

Het mag duidelijk zijn dat Pikaart niet opgelet heeft. Ik ben van 1951 en zowel de DOP, als de VUT, als de FPU zijn aan mijn neus voorbij gegaan. Ik kan dan wel op mijn 60e met pensioen, maar haal dan zelfs geen 60% van mijn laatst verdiende salaris. Overigens is dat voor mij geen bezwaar geweest, want ik ga op 1 mei met ABP keuzepensioen en daarnaast wijd ik me aan mijn eigen bedrijfje. Te beroerd om te werken ben ik nooit geweest. Naar anderen wijzen, zoals Pikaart doet, heb ik ook nooit gedaan.

Ik ben altijd bij de les gebleven en dat kan ik van Pikaart niet zeggen. Hij vergeet namelijk dat maatregelen als de DOP en de VUT vooral in het leven zijn geroepen om voor zijn generatie banen te scheppen. De babyboomers waar hij zo laatdunkend over spreekt hebben indertijd besloten af te zien van een groot pensioen om plek te maken voor jongeren die graag wilden werken. Overigens is de generatie van Pikaart wel de generatie die het meest heeft geprofiteerd van de WW en de sociale voorzieningen van de verzorgingsstaat. Vind ik niet erg, maar het zou hem sieren als hij daarvoor uitkwam in plaats van te doen wat zijn generatie al zo lang doet, vol afgunst naar anderen kijken, meestal verongelijkt de oorzaak van eigen falen elders zoeken. Als de generatie van de babyboomers zijn mentaliteit had gehad, zou hij nu heel anders piepen.

In mijn column over de PSverkiezingen heb ik al beschreven dat ik me jaren geleden al realiseerde dat ik het niet van die generatie zou moeten verwachten als ik eenmaal aan mijn pensioen toe zou zijn.

Overigens heb ik uiteindelijk op het allerlaatste moment niet op 50PLUS gestemd, maar op de SP, want in tegenstelling tot wat Pikaart van mij verwacht heb ik nog steeds een groot sociaal besef en ben ik nog steeds van mening dat in tegenspoed de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen.

Update: Dat Pikaart alleen maar oog voor zijn eigen generatie heeft blijkt wel uit het feit, dat je hem nooit hoort over het feit dat gepensioneerden door het niet indexeren inmiddels al een inkomensachterstand op hun vooruitzichten hebben van ruim 8%.

Read Full Post »