Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘irritant’

Als ik een krant lees, naar de radio luister of naar de tv kijk doet het soms zeer aan mijn ogen en/of oren: de verbastering van het Nederlands. Dat een taal leeft is mooi. Dat een taal zich ontwikkelt ook, als het maar de goede kant op gaat. En daar wringt nou net de schoen. Het gaat de verkeerde kant op. De diversiteit wordt kleiner en kleiner. U wilt voorbeelden?

Houd u vast, hier komen ze.

.

Dodelijke slachtoffers.

Na een schietpartij op een Amerikaanse campus of in een winkelcentrum in Alphen aan de Rijn lees je in de krant altijd iets als “… onder de witte lakens drie van de dodelijke slachtoffers …”.
Ze zijn al slachtoffer en dan ook nog dodelijk? Als het niet zo tragisch was zou ik er om moeten lachen.

Het gaat hier natuurlijk om gedode (of omgekomen) slachtoffers. Mensen die bij een ongeluk of door geweld om het leven zijn gekomen. Aan hen is niets dodelijk. Het ongeluk, dan wel het geweld was dodelijk.
Met enige goede wil zou je een zelfmoordterrorist wel een dodelijk slachtoffer kunnen noemen. Slachtoffer van de ideologie die hem tot de daad verleidde en dodelijk omdat anderen mee de dood in gesleurd worden.

 

De media heeft.

Een krant is een medium. Een middel tot communicatie. De televisie ook, evenals de radio. Samen zijn zij media. Meervoud dus. “De media hebben” zou goed Nederlands zijn.

 

De Verenigde Staten heeft voor gestemd.

Verenigde Staten is meervoud. Er zijn er zelfs vijftig. Daarom moet de persoonsvorm ook in het meervoud. Dus: De Verenigde Staten hebben voor gestemd.
De Verenigde Naties zijn ook met meer, dus ook daar moet de persoonsvorm in het meervoud.

 

De gijzelaar bedreigde zijn slachtoffers.

Een gijzelaar is zelf een slachtoffer; namelijk van de gijzelnemer. Een gijzelnemer houdt mensen gegijzeld. De gijzelaars zijn degenen die gegijzeld worden.

Dus de gijzelnemer bedreigde zijn slachtoffers.

 

Het aantal jongeren waren

Dit is een linke. Hier moet je onderscheid maken tussen woordgroepen met “het aantal” en woordgroepen met “een aantal”.

Het aantal:
– het aantal jongeren was erg klein (correct)
– het aantal jongeren waren erg klein (fout)

Een aantal:
– een aantal jongeren was heel enthousiast (correct)
– een aantal jongeren waren heel enthousiast (ook correct)

.

Een groep toeschouwers waren boos.

Menigte is meervoud. Eén individu kan onmogelijk een menigte zijn. Toch is de persoonsvorm bij zo’n onderwerp enkelvoudig.

Dus:
– een groep toeschouwers was boos
– een kudde koeien stak de weg over

 

C.Q.

Dit is een hele erge. De afkorting is afkomstig uit het Latijn en staat voor ‘casu quo’ wat ‘in welk geval’ betekent.
Je kunt c.q. dus gebruiken in een zin als: “Ik zal er op tijd zijn, tenzij de trein vertraging heeft, in welk geval ik te laat ben.”

De zin wordt bij gebruik van c.q. dan:  “Ik zal er op tijd zijn, tenzij de trein vertraging heeft, c.q. ik te laat ben.”

Het correcte gebruik van c.q. kom je nergens meer tegen. Als je c.q. tegenkomt is het altijd in de betekenis van “dan wel”.
Bijvoorbeeld: Het vervoer wordt geregeld met de bus c.q. tram.

Van Kooten en de Bie lieten er lang geleden “Neerlandicus prof. dr. E.I. Kipping” over aan het woord.

 


 

 

 

 

 

Read Full Post »

Dat een kabinet met een MP van VVD signatuur de wetten van de marktwerking begrijpt, mag geen bevreemding wekken. Het is voor een MP van een minderheidskabinet zelfs absolute noodzaak om die wetten, te kennen, begrijpen en toe te passen.

Het laat tegelijk ook heel mooi zien hoe de markt werkt: ritselend, regelend, liegend en waar nodig sjoemelend. Geen hond in Nederland die nog gelooft dat de heer P.H. Donner met een eerlijke open procedure onderkoning van Nederland is geworden. Maar toch voert de heer M. Rutte een act op in Nova College Tour en belt hij met veel omhaal de heer I. Opstelten om hem te vragen: “Ivo, Mark hier. Ik zit live in Nova College Tour (leugentje, want het werd maandag opgenomen en dinsdag uitgezonden) en hoor dat jij tegen Rinnooy Kan hebt gezegd, dat hij geen kans  maakt om vice-voorzitter RvS te worden.” Natuurlijk bromde de heer Opstelten (die mij om een of andere reden altijd aan Ollie B. Bommel doet denken), dat zulks niet waar was. En toch gelooft geen hond het.
Een mooi voorbeeld van de marktkoopman Rutte, goed gehumeurd, meteen een antwoord paraat en altijd bereid om een act op te voeren. Er is een standwerker aan hem verloren gegaan. En ik geef toe ik ben op misselijker manieren om de tuin geleid door zijn voorgangers, dus ik schaar mij in de rij die zegt “Wat een verademing na de heer J.P. Balkenende.”

Maar de markt vraagt meer. Ook de SGP levert haar diensten niet gratis. “Zaken zijn zaken,” zei Bul Super altijd in de Bommelromans, waar de heer Opstelten mij zo aan doet denken. De ijdele kortzichtige Bommel trapte er altijd net niet in, dankzij de jongeheer T. Poes.
Zaken zijn zaken. Daar weet mevrouw J.A. Hennis-Plasschaert inmiddels alles van. Het gezicht vol afschuw, walging en pijn dat zij trok toen zij (tegen haar eigen principes in!) de weigerambtenaar de ruimte bleef geven, zal ik nooit vergeten. Hoe zij daarna haar gevoelens vertolkte mag een unicum genoemd worden. Niks Haags gelul, niet recht praten wat krom is. Mevrouw Hennis-Plasschaert toonde open en oprecht haar emoties. Ze was zelfs bij Pauw en Witteman bereid om te vertellen dat zij op het moment dat zij het door de markt verlangde “tegen” uitsprak werd getrakteerd op gesis uit de oppositiebanken. Iets waarvoor (eerlijk is eerlijk) voetbalclubs in het verleden de maat genomen werd. Weet u nog: Junglegeluiden richting zwarte spelers en gesis richting de Ajaxjoden. Het kan dus allemaal in de tweede kamer, maar ja daar zijn de omgangsvormen dit jaar dan ook deerlijk veranderd.

Top of the bill in dit marktcircus vind ik staatssecretaris H. Bleker. Hij bezorgt mij voortdurend een sterk gevoel van wantrouwen. Als hij in de buurt is moet je volgens mij je portefeuille diep in je binnenzak wegstoppen. Geef hem een  hand, tel dan even je vingers na. Dat soort angsten bevangen mij als ik de heer Bleker op tv zie verschijnen. Het prototype van de ritselende, regelende, sjoemelende en waar nodig liegende marktkoopman. Liegen? Ja natuurlijk. In de aanloop naar het kabinet Rutte bezwoer hij iedereen dat hij beslist niet naar Den Haag zou gaan. Nee hij wilde van zijn pony’s genieten. Dat kun je dan nog een leugentje noemen dat bij het Haagse spel hoort, maar vandaag (21-12) opent de Volkskrant met een grote kop

De kop slaat op het Groningse natuurgebied Reiderwolde, dat volgens de heer Bleker goed laat zien dat boeren zonder overheidssteun natuur kunnen aanleggen. Dat blijkt gelogen. Zeker tien miljoen euro gemeenschapsgeld is er naar twee schapenboeren gegaan, voor de ontwikkeling van Reiderwolde. En in 2007 heeft gesjoemel met de waarde van de grond nog eens ruim € 170.000 opgeleverd. De heer Bleker wil geen commentaar geven, want volgens hem is het natuurgebied via de ‘toen geldende regelingen tot stand gekomen.’

Lees het volledige artikel in de Volkskrant.

Waar de heer Opstelten mij nog aan Heer Bommel doet denken, roept de heer Bleker beelden uit mijn jeugd in de Achterhoek op. Een aantal keren per jaar kwam ik op verjaardagen een paar gereformeerde boeren tegen. Van die rechtse mannenbroeders die mijn lange hippieharen maar wat graag gekortwiekt hadden. Bij voorkeur met de zeis. Een van hen had land op Nederlandse en op Duitse bodem. U begrijpt het, die smokkelde er maar wat graag een leuk centje bij. Vrije ondernemingsgeest he? Wetten en regeltjes? Prima, zolang zij er maar geen last van hadden. De herinnering aan hen maakt mij nog kwaad. Hartelijk dank heer Bleker. Deze Achterhoekse mannenbroeders hadden u op handen gedragen.

Read Full Post »

Hoogeveen verliest intercitycontact met westen

Al enige tijd heerst grote onvrede in het anders zo landelijke en rustige Hoogeveen, provinciestad met één van de beste ziekenhuizen van ons land, de beste binnenstad van Nederland en een in populariteit sterk groeiende Cascaderun, het Univé schaaktoernooi, de Ronde van Drenthe niet te vergeten en (tot en met dit jaar) de Drentse fiets4daagse.
Hoogeveen is ook (nog wel) een plaats die is aangesloten op het Intercitynetwerk van de NS. En die status staat inmiddels op de tocht. Overigens stopt er op dit moment ook geen intercity in Hoogeveen, maar wordt de stoptrein Groningen-Zwolle in Zwolle de intercity naar Schiphol, waardoor je naar het westen kunt komen, met hooguit één gemakkelijke overstap in Amersfoort.

.

.

NS wil binnen niet al te lange tijd Hoogeveen schrappen als IC-locatie, zodat voortaan altijd in Zwolle overgestapt moet worden. Provinciale Staten van Drenthe hebben zich tegen deze wijziging van de status van Hoogeveen uitgesproken, maar de Commissaris van de Koningin en Gedeputeerde Staten (onder aanvoering van gedeputeerde Brink) hebben zich aangesloten bij de CDK’s van Groningen en Overijssel en hebben gezelschap gekregen van de burgemeesters van Assen, Groningen en Zwolle.
Zij hebben de minister, mevrouw M.H. Schultz van Haegen-Maas Geesteranus, laten weten dat handhaving van de IC-status van Hoogeveen het “niet realiseren van een OV-knoop in Groningen tot gevolg zal hebben.” Dit zal dan weer gevolgen hebben voor de “potentiële reizigersgroei in het totale OV in het Noorden van het Land.” Voorts melden de regionale bestuurders dat dit “onomstotelijk is komen vast te staan uit onderzoek dat heeft plaatsgevonden in het kader van het Programma Noord-Nederland, dat in uw opdracht heeft plaatsgevonden.”

SP statenlid Philip Oosterlaak heeft dit onderzoek opgevraagd en geconstateerd dat in het door GS aangeleverde onderzoek nergens sprake is van een onderzoek naar de vraag of het (on)mogelijk is om twee intercity’s per uur in Hoogeveen te laten stoppen. Oosterlaak heeft zich daarom per brief tot de minister gewend en schrijft daarin onder meer:

Vooralsnog moeten wij daarom concluderen dat er in de brief die u ontving namens de genoemde commissarissen van Koningin en burgemeesters beweringen worden gedaan over de IC-stop Hoogeveen die in tegenstelling tot wat de briefschrijvers u voorhouden, niet door onderzoek gestaafd worden. (De vette opmaak is niet van de heer Oosterlaak, maar van mij, FK.)
In een motie d.d. 13 juli 2011 hebben Provinciale Staten van Drenthe zich over de kwestie uitgesproken. Provinciale Staten blijven van mening dat ‘het van belang is dat de regio rondom Hoogeveen rechtstreeks aangesloten blijft op het intercitynetwerk en/of een doorgaande verbinding behoudt met het Westen van het land’.

Nu is bekend dat commissarissen der koningin en gedeputeerden doorgaans een dienstauto met chauffeur ter beschikking staat, met als gevolg dat zij werkelijk niet weten hoe (slecht) het openbaar vervoer werkt. Het is hen verder kwalijk te nemen als zij leugen, list of bedrog toepassen en in het onderhavige geval lijkt hier toch duidelijk sprake van te zijn.

Eerlijk gezegd is ook dat eigenlijk niet verbazend. Regionale bestuurders zijn doorgaans niet de “grote jongens of meisjes” (meer). Ik vrees dat voor de meesten geldt, dat ze

  • proberen hogerop te komen en dat het daarbij in hun carrièreopbouw past om een tijd provinciaal bestuurder te zijn, waarbij ze bij de voor hun carrière van belang zijnde grote jongens en meisjes een wit voetje proberen te halen, of dat ze
  • in de hoogste landelijke divisie zijn uitgerangeerd en ergens lekker weggestopt op een rustige manier het pensioen proberen te halen.

U zult mij niet horen zeggen dat bovenstaande schildering de werkelijke situatie is maar ik vind het steeds moeilijker te geloven dat het niet de bestuurswerkelijkheid is. Kijk bijvoorbeeld naar de echt grote jongens in besturenland. Toen minister Rosenthal gevraagd werd of hij “blij was met de dood van Khadaffi”, antwoordde hij niet dat je natuurlijk nooit blij bent met de dood van een mens. Nee hij antwoordde dat hij zeer voldaan was.
Hij zou nadrukkelijk moeten betreuren dat Khadaffi niet voor het gerechtshof in Den Haag gebracht kan worden. Dat is toch de norm? Of ben ik nou zo naïef?

In de afgelopen twee jaar zijn bijna alle grote jongens vriendschappelijk met de nu dode dictator op de foto gegaan, maar nu hij dood is… zijn ze waarschijnlijk opgelucht omdat hun rol in het contact met de tiran van Libië nogal dubieus geweest zal zijn. De Lockerbiedader werd onder het mom van terminaliteit vrijgelaten, maar naar onlangs uit documenten in Tripoli schijnt te zijn gebleken, was hij helemaal niet terminaal. Wat wij overigens al lang hebben kunnen constateren.

Terug nu naar onze eigen regio. Sinds besturen/managen een beroep is geworden gaat het fout. Dat je als wethouder van Hoogeveen gewoon in Emmen kunt wonen hoort niet. Als lokaal bestuurder hoor je te wonen in de plaats die je bestuurt. Hoor je een band met die plaats te hebben, dan wel op te bouwen. Hoogeveen hoort meer te zijn dan een project dat gemanaged moet worden. Hoogeveen verdient het bestuurd te worden door bestuurders met Hart (met een hoofdletter H!) voor Hoogeveen in plaats van zogenaamde professionals die van elders gehaald worden, omdat ze zo’n interessant netwerk hebben.

Ooit werkte ik in het onderwijs, vele Hoogeveners zijn mij in hun schooltijd tegengekomen. Lange tijd werd mijn school bestuurd door de gemeente. Dat was een goede tijd. Toen fuseerden wij en trad het eerste schoolbestuur aan. Een ex-wethouder als voorzitter, een gepensioneerd docent als bestuurslid. Betrokken mensen, voor wie het welzijn van de school op de eerste plaats kwam. Zij deden het onbezoldigd en met hart voor de zaak.
Na enige wisseling van de wacht meldde het bestuur “op afstand te willen blijven.” Vervolgens besloot het bestuur zichzelf te gaan belonen voor het (in ieder geval voor ons docenten) onzichtbare werk. Inmiddels is er landelijk geharrewar geweest over de CAO voor bestuurders van scholen in het voortgezet onderwijs, die een jaarsalaris kunnen gaan toucheren, dat mijns inziens een klap in het gelaat is van de ploeteraars voor de klas, voor wie geen loonruimte is en die steeds meer taken in steeds grotere klassen moeten uitvoeren.

Wat is nu de moraal van deze overwegingen?
Als je een samenleving gaat beschouwen als een bedrijf, of erger nog, misschien wel als een lege BV, is het niet raar dat mensen het vertrouwen in de politiek gaan verliezen en hun heil zoeken bij partijen die zich op een wat extremere manier uitlaten. Ik stem, dat mag bekend verondersteld worden bij mijn lezers, al jaren op de SP, omdat ik blijf geloven dat solidariteit het fundament van een gezonde samenleving is en niet hebzucht, wantrouwen of vreemdelingenhaat. Een bedrijfsmatige benadering van de samenleving, waarbij bestuurders werkelijk autistische trekjes vertonen (met excuses aan alle mensen die daadwerkelijk autistische problemen in hun leven tegenkomen), zal onherroepelijk schipbreuk leiden. One way or the other, om het maar eens in een wereldtaal te zeggen.

Alleen hebben de meeste managers hun zakken dan vermoedelijk al voldoende gevuld om daar ook geen weet van te hebben.

Read Full Post »

Volgens EenVandaag zou een kwart van de bloeddonoren bereid zijn tot een donatiestaking uit protest tegen de exorbitante beloningen van de bestuurders van bloedbank Sanquin. Op Twitter meldde EenVandaag journalist Jan Born onlangs dat hij een blog aan het voorbereiden is over de “plunderaars aan de bovenkant”, de bonusgraaiers die zorginstellingen, banken, verzekeringsmaatschappijen en wat dies meer zij leeggraaien. Ze zijn helemaal hot, de chique plunderaars, de graaiers, bloedzuigers en vampiers.

Het is natuurlijk van alle tijden. Wie de meeste macht had zat wel vooraan in de kerk, maar trok zich van God noch gebod iets aan. De magistraten van vlak na de oorlog, die elkaar het balletje toespeelden, ze bestaan nog steeds. Kijk naar Piet Hein Donner, die met een hautaine grijns tegen een verslaggever zegt dat het schandalig is dat er gewroet wordt in het mailboxen gedrag van diverse bewindslieden; Piet Hein Donner, die tevens het beroep op de wet openbaarheid van bestuur het liefst gisteren nog zou verbieden. Wat doen deze mensen behalve hun villasubsidies opstrijken nog meer? Ik weet het niet, kan alleen maar gissen, maar wordt er niet optimistischer op naarmate meer verhalen bekend worden.

Het recentste verhaal gaat over de bestuursleden van bloedbank Sanquin. EenVandaag deed onderzoek en meldt op haar website: De Landelijke Vereniging van Bloed- en Plasmadonoren (LVB) overweegt bloeddonoren te adviseren om tijdelijk geen bloed te geven aan de landelijke bloedbank Sanquin. Aanleiding is het salaris van leden van de raad van bestuur van de bloedbank, die meer verdienen dan de Balkenende-norm van 190.000 euro. Zo verdient de bestuursvoorzitter 258.000 euro. Volgens Sanquin hoeven zij salarissen die al vastgelegd waren voordat de Balkenende-norm werd ingevoerd niet te veranderen.

De grootverdieners verweren zich met een beroep op afspraken van voor het invoeren van de Balkenende norm en dus hoeven hun salarissen nu niet aangepast te worden. Als ik die redenering doortrek hoeven de pensioenen van de mensen die voor de kredietcrisis al pensioen hadden ook niet aangepast te worden.
Ik gun iemand die grote verantwoordelijkheid draagt een vorstelijk salaris. De chirurg die een tumor verwijdert uit de borst van mijn geliefde en dat in één keer goed doet gun ik veel, heel veel. Hij hoeft mij niet uit te leggen hoeveel verantwoordelijkheid op zijn schouders ligt als hij aan de operatie begint, dat snap ik zo wel. Maar de bestuurders van de bloedbank van Sanquin, aan wie een reactie wordt gevraagd, geven niet thuis, daarmee een grenzenloze minachting ten toon spreidend voor al die bloeddonoren die vrijwillig en gratis, zonder zelfs maar het recht op een reiskostenvergoeding, hun (vaak levensreddende) bloed afstaan.

Zolang de bestuurders van Sanquin niet ondubbelzinnig duidelijk kunnen maken dat hun verantwoordelijkheid vele malen groter (en dus duurder) is dan de verantwoordelijkheid van onze Minister President, hebben zij wat mij betreft geen recht van spreken meer. De oproep tot donatiestaking juich ik toe, zelfs als ik daardoor misschien op termijn een bloedtransfusie mis zou lopen. Het salaris dat de drie bestuursleden van Sanquin opstrijken (bijna driekwart miljoen totaal, exclusief allerlei “kleinere bedragen”) rechtvaardigt in ieder geval wijziging van de term graaiers. Vampiers is in dit geval toepasselijker.

Overigens meldt de website van Sanquin: [citaat] “Stichting Sanquin Bloedvoorziening verzorgt op not-for-profitbasis de bloedvoorziening en …” [einde citaat]
Die not-for-profitbasis geldt blijkbaar niet voor de bestuursleden. De tweet waarin EenVandaag journalist Jan Born voorstelt om hen voor een bloedtransfusie twintigduizend euro te berekenen is dan ook zeer terecht.

Hoedt u voor de vampiers van de Sanquin bloedbank!

 


 

Read Full Post »

Ik begin mij met de dag meer te ergeren aan Martin Pikaart (1968). In de Volkskrant van vrijdag 4 maart 2011 zegt hij in zijn commentaar op een onderzoek van het Centraal Planbureau, waaruit blijkt dat babyboomers niet de profiteurs zijn waar hij ze voor houdt: “De babyboomers hebben bijvoorbeeld enorm geprofiteerd van de woningmarkt. Maar ook van de VUT. Een behoorlijk deel van de generatie die voor 1955 is geboren, kon op zijn 57e met de VUT. Dat betekent dat ze acht jaar 70% van hun salaris hebben gekregen.”

Het mag duidelijk zijn dat Pikaart niet opgelet heeft. Ik ben van 1951 en zowel de DOP, als de VUT, als de FPU zijn aan mijn neus voorbij gegaan. Ik kan dan wel op mijn 60e met pensioen, maar haal dan zelfs geen 60% van mijn laatst verdiende salaris. Overigens is dat voor mij geen bezwaar geweest, want ik ga op 1 mei met ABP keuzepensioen en daarnaast wijd ik me aan mijn eigen bedrijfje. Te beroerd om te werken ben ik nooit geweest. Naar anderen wijzen, zoals Pikaart doet, heb ik ook nooit gedaan.

Ik ben altijd bij de les gebleven en dat kan ik van Pikaart niet zeggen. Hij vergeet namelijk dat maatregelen als de DOP en de VUT vooral in het leven zijn geroepen om voor zijn generatie banen te scheppen. De babyboomers waar hij zo laatdunkend over spreekt hebben indertijd besloten af te zien van een groot pensioen om plek te maken voor jongeren die graag wilden werken. Overigens is de generatie van Pikaart wel de generatie die het meest heeft geprofiteerd van de WW en de sociale voorzieningen van de verzorgingsstaat. Vind ik niet erg, maar het zou hem sieren als hij daarvoor uitkwam in plaats van te doen wat zijn generatie al zo lang doet, vol afgunst naar anderen kijken, meestal verongelijkt de oorzaak van eigen falen elders zoeken. Als de generatie van de babyboomers zijn mentaliteit had gehad, zou hij nu heel anders piepen.

In mijn column over de PSverkiezingen heb ik al beschreven dat ik me jaren geleden al realiseerde dat ik het niet van die generatie zou moeten verwachten als ik eenmaal aan mijn pensioen toe zou zijn.

Overigens heb ik uiteindelijk op het allerlaatste moment niet op 50PLUS gestemd, maar op de SP, want in tegenstelling tot wat Pikaart van mij verwacht heb ik nog steeds een groot sociaal besef en ben ik nog steeds van mening dat in tegenspoed de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen.

Update: Dat Pikaart alleen maar oog voor zijn eigen generatie heeft blijkt wel uit het feit, dat je hem nooit hoort over het feit dat gepensioneerden door het niet indexeren inmiddels al een inkomensachterstand op hun vooruitzichten hebben van ruim 8%.

Read Full Post »