Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Hitler’

Dit jaar bezocht ik de slagvelden van de eerste wereldoorlog in de omgeving van Romagne sous Montfacon in Noord-Frankrijk. Ik zag er de restanten van een aards filiaal van de hel. De Amerikaanse begraafplaats die ik er bezocht is de grootste in Europa. We zagen er bijna 15.000 kruizen. De tranen die mijn geliefde plengde waren een eerbetoon aan al deze levens die wreed werden geofferd door de idioten die oorlogen beginnen. We bezochten loopgraven in Vauquois, zagen de reusachtige kraters die door granaatinslagen werden veroorzaakt en bezochten er het bijzondere museum Romagne ’14-’18 van Jean-Paul de Vries. De oorlog waar wij in Nederland zo weinig van weten werd ineens springlevend. Meer dan tien miljoen mensen verloren het leven omdat een klein aantal machtige idioten meer macht en levensruimte meende te moeten krijgen.

In dezelfde periode las ik ’t Hooge Nest, waarin Roxane van Iperen de geschiedenis vertelt van de zussen Janny en Lien Brilleslijper. Twee Joodse vrouwen die samen in het verzet tegen de nationaal-socialistische waanzin terechtkwamen, onderdoken in Bergen en – toen die omgeving moest worden ontruimd vanwege de bouw van Hitlers Atlantikwall – in een deftige villa in de bossen van Naarden terechtkwamen: het Hooge Nest. Van daaruit bleven de zussen actief hulp en onderdak aan onderduikers verlenen. Giftig verraad deed hen uiteindelijk in handen van de nazi’s belanden.

Van Iperen kocht in 2012 samen met haar man het Hooge Nest. Tijdens de grondige renovatie, die nodig was om dit oude pand weer goed bewoonbaar te maken, ontdekten ze in vrijwel iedere ruimte verborgen luiken en schuilruimtes met kaarsstompjes, bladmuziek en verzetskrantjes. Er was maar één conclusie mogelijk: hier moest zich in de oorlog een heftige geschiedenis hebben afgespeeld.

Roxane van Iperen besloot op onderzoek uit te gaan en met een jarenlange speurtocht, die haar langs vele archieven leidde en in gesprek bracht met nabestaanden van de hoofdpersonen, wist zij de geschiedenis te reconstrueren. In romanvorm geschreven neemt zij de lezer mee naar een plein in de Amsterdamse Jodenhoek, waar in 1912 Joseph Brilleslijper (telg uit een circusgeslacht van rondtrekkende, Jiddisch sprekende muzikanten) en Fijtje Gerritse (dochter van vrome Friese joden die een avondwinkel drijven) hun eerste kind krijgen; dochter Rebekka ‘Lientje’ Brilleslijper.

Vanaf dat moment neemt van Iperen ons als het ware op in het gezin en volgen we Lientje en haar in 1916 geboren zus Janny gedurende het interbellum en de daaropvolgende wereldoorlog, waarin de Eindoplossing voor het jodenvraagstuk de dood van zes miljoen joden zou veroorzaken. De zussen zetten een van de grootste verzetsgroepen in Nederland op en al lezend krijgen wij een glashelder beeld van de grote gevaren waar verzetsmensen in verzeild konden raken, maar we zien ook hoe giftige haat mensen op kan jagen, stapje voor stapje de menselijkheid van de opgejaagden vernietigend tot zij zijn gereduceerd tot een prooi die in reusachtige gaskamers een gruwelijk einde vindt. De parallellen met het huidige tijdsgewricht dienen zich, zonder dat van Iperen dat benoemt, geregeld aan, wat de lezerservaring extra macaber maakt.

Verraad maakt een einde aan het onderduikproject in het Hooge Nest en we reizen aan de schrijfhand van Roxane van Iperen met Janny en Lien naar en door de door mensen geschapen hel. Van Naarden naar een Amsterdamse cel, waar we ook de zusjes Margot en Anne Frank ontmoeten, Westerbork en uiteindelijk met het laatste transport vanuit Drenthe naar Auschwitz, dat de zussen weten te overleven en uiteinddlijk belanden ze samen met zusjes Frank in Bergen Belsen. De schrijfster toont ons daar weliswaar net niet het hellevuur, maar ze schildert wel de onbarmhartige ontmenselijking, die geleidelijk ook Janny en Lien lijkt te gaan vernietigen.

De zusjes Frank overleven zoals bekend de helse ontberingen niet. Voor hen kwam de bevrijding te laat, maar wat is bevrijding als je de rest van je leven de herinnering aan de hel met je meedraagt? Wat is genadiger; de hel overleven of door de dood uit de hel gered te worden?

.


Read Full Post »

Gerelateerd bericht: De 3e wereldoorlog

Zestien landen, waaronder Rusland en de Verenigde Staten, hebben na een middernachtelijke vergadersessie in München een overeenkomst bereikt die moet leiden tot een tijdelijke wapenstilstand in Syrië. Zo begint de Volkskrant een artikel onder de kop Akkoord Syrië: binnen een week eind aan geweld op 12 februari 2016.

In september 1938 werd eerder een vredesoverleg in München gehouden. De Engelse premie Neville Chamberlain meende bij terugkeer in Engeland de wereldvrede gered te hebben. “I bring you peace for our time.” Duitsland had Oostenrijk geannexeerd en mocht nu een deel van Tsjecho-Slowakije annexeren in ruil voor… we weten allemaal hoe dat afliep. Hitler was te sluw voor de Britten.

Poetin is eveneens een sluwe vos. Hij moet de aandacht van de binnenlandse problemen afleiden. Zijn interventie in Syrië draait niet om zijn ‘vriendschap’ met Assad. Alles draait bij Poetin om Poetin. En om macht. Rusland heeft de Krim geannexeerd en mag, als het aan de tegenstemmers bij het referendum van 6 april ligt, Oekraïne er bij hebben. Medvedev heeft al gewaarschuwd voor een derde wereldoorlog.

Logisch want dan stijgen de olieprijzen waarschijnlijk weer en daar is het Poetin om begonnen.

.

ScreenHunter_106 Feb. 11 21.01


Beeld: Pixabay

 

Read Full Post »

vervolg op deel 4: Het ligt toch aan de Joden!


Keizer Wilhelm II, die tegen de Britse koningin Victoria oma moest zeggen,  was een lid van de grote Europese familie van prinsen en monarchen in de 19e eeuw. Hij werd in 1888 gekroond en had grootse plannen om de dominante positie van Duitsland nog veel groter te maken. Wilhelm was een impulsieve roeptoeter die nogal wat ondoordachte uitspraken op zijn dubieuze erelijst heeft staan.

In 1914 werd in Sarajevo Franz Ferdinand, de Oostenrijkse troonopvolger, vermoord. De Oostenrijkers vermoedden meteen dat de opdrachtgevers voor die moord Serviërs waren. Wilhelm gaf onmiddellijk zijn onvoorwaardelijke steun aan de Oostenrijkers, waarop Rusland militaire bijstand ging geven aan bondgenoot Servië.

De afloop is bekend. In de eerste Wereldoorlog, die ten zuiden van ons land voorbij trok, stierven miljoenen jonge mannen in de loopgraven. Het totale aantal slachtoffers (doden en verminkten) wordt geschat op 35 miljoen. Nederland bood in die jaren een veilig heenkomen aan één miljoen Belgische vluchtelingen.

In de nacht van 9 op 10 november 1938 vond in Duitsland de Kristallnacht plaats. In opdracht van Adolf Hitler, die Joseph Goebels toestemming gaf om een geweldsactie tegen de joden te starten. De nazi’s gaven de schuld van deze geweldsexplosie vervolgens aan de Joden zelf. Zij zouden het geweld ‘uitgelokt hebben’. De Joden sloegen massaal op de vlucht. Wij weten dat dit terecht was. En Nederland sloot de grenzen.

De regering, onder leiding van Hendrik Colijn, een militair en lid van de confessionele Anti-Revolutionaire Partij, sloot de grenzen voor de vluchtelingen om maar vooral de relatie met Hitlerduitsland goed te houden. In reactie op de woede hierover van de socialistische SDAP wees Colijn op het grote aantal joodse vluchtelingen, de economische druk die dat kon veroorzaken en het volgens hem bestaande antisemitisme in Nederland dat door de toelating van joodse vluchtelingen alleen maar aangewakkerd zou worden.

Hij zei er bij: “Dat zeg ik in het belang van onze Nederlandsche joden zelf. In dezen tijd is geen enkel volk volkomen vrij van antisemitisme, de sporen ervan worden ook in ons land gevonden en wanneer men nu ongelimiteerd een stroom vluchtelingen uit het buitenland hier zou binnen laten, zou het noodzakelijk gevolg ervan zijn dat de stemming in ons eigen volk ten opzichte van de joden een ongunstige kentering zou kunnen ondergaan.” Ja ja. Het is in het belang van de joden in Nederland gedaan.

In 2015 klinkt in Europa opnieuw de roep om de grenzen te sluiten. De geschiedenis herhaalt zich, schijnheilige leugenachtigheid voert de boventoon. Het enige verschil is dat het nu niet om Joden gaat, maar voor de rest zijn de parallellen schrikbarend opvallend. Het hoogtepunt van onze Nederlandse medemenselijkheid moeten we zoeken in de eerste wereldoorlog. Laten we daar een monument voor oprichten.

En laten we hopen dat Oekraïne niet de factor wordt die Oostenrijk en Servië in 1914 waren. Op 6 april wordt u daar een onmogelijke vraag over gesteld. Een vraag met een verborgen inhoud.

Lees mijn nawoord om deze verborgen inhoud te begrijpen.

ScreenHunter_08 Feb. 06 11.10

 

.

 

 

Read Full Post »

Vervolg op deel 1: Mussert zegt tenminste wat ik denk

Meindert Hesselink stapte na de kerkdienst in het gezelschap van zijn kameraden Jan te Kortschot en Hendrik Scholten café Het Gulle Glas binnen. Ze zochten een hoekje achterin, ver van de stamtafel waar een paar beter gesitueerden hun vaste plek hadden. Meindert had nieuws dat niet voor ieder oor bestemd was. Hij was zaterdagmiddag naar Lunteren geweest waar de leider van de NSB, Anton Mussert, persoonlijk aanwezig was en de massa had toegesproken.

“Die Mussert, da’s een goeie keerl,” begon Meindert zijn betoog. “Die zegt waar as ’t op staat.” Hij zweeg om zijn woorden goed bij Jan en Hendrik binnen te laten komen, maar nuchter als die twee waren, raakten ze niet onder de indruk.
“En waar staat ’t dan op, Meindert?”, wilde Jan weten.
“Het is allemaal de schuld van de regenten in den Haag. Die lui uit die politieke partijen. Die hebt ’t zo gemaakt, da’w niet meer één volk bent. Mussert zeg da’w ten onder gaat. Dat het chaos is waar as wij in ten onder gaan, as niet de besten van ons volk de schouders d’r onder zet en ons land naar een nieuwe toekomst brengt. En dat wil de beweging gaan doen.”
“Heeft iee nog wat gezegd over de Joden?” wilde Hendrik weten. Hij had in het geniep een oogje op Dientje Meijer, een meisje van Joodse komaf en Hendrik was bezorgd om de antisemitische geluiden die steeds vaker en steeds luider klonken.
“Jao, hij zegt dat de Joden in Nederland heel anders bent dan de Joden in Duitsland. Bij ons bent ze zeg maar zo ongeveer gewone Nederlanders. D’r bent ook joden lid van de beweging. Maar d’r bent in Duitsland ook een hele zoot andere Joden, met veel kapitaal. En die hebt schuld an de crisis en die zult er veur boeten, wat ik je zeg.”

Anton Mussert hield voor de inval door de Duitsers zijn gehoor steevast voor dat de NSB niet antisemitisch was. “De toestanden zijn hier te lande op dit punt nu eenmaal geheel verschillend met die in Duitsland. Nederland kent een gehele categorie van Nederlandse Joden ….. die Nederlands voelt, denkt en in wezen Nederlands is, maar er is ook een grote, zeer grote groep Joden die … vooraanstaan in de bestrijding van onze beweging.”

“Van die zijde zult gij, Joodse NSB’ers, voor de voeten geworpen krijgen dat gij … heult met de vijand van uw ras… Uw antwoord kan eenvoudig zijn: Juist wij zijn het die door mede te werken aan de NSB… daadwerkelijk tonen dat het nationaal-socialisme in Nederland niet antisemitisch behoeft te zijn en te worden… Gij hebt uw plaats in onze gelederen uit volle overtuiging ingenomen, blijft deze plaats waardig en ge zult voldoening hebben, uw plicht te hebben gedaan tegenover al onze volksgenoten ondanks verdachtmaking en hoon.”

Hendrik leek gerustgesteld door wat Meindert vertelde.
“D’r bent dus goeie Joden en slechte Joden? Begrijp ik dat goed? En de Joden hier dat bent de goeie?”
“Nee, dat heb ie niet helemaal goed begrepen, Henke, d’r bent behoorlijk wat Joden die bij de beweging zijn. Dat bent de goeien.”
“Oh, zo…. dus…..” Hendrik had op een ander antwoord gehoopt. De zorgen om Dientje Meijer werden er niet minder door. Zij waren zeker geen lid van de NSB. Dientjes vader moest niks hebben van ‘die ingenieur, die intelectuele fascist’ en Hendrik begreep uit de woorden van Meindert dat de familie Meijer alle reden tot bezorgdheid had. Hij kon zich niet inhouden en snauwde Meindert recht in het gezicht.
“Wat leven wij toch in een rottige wereld.”
“Ja, Henke, daar heb ie geliek in,” antwoordde Meindert, die geen idee had wat Hendrik werkelijk bedoelde. “Daarom ben’k ook bij de beweging gegaan. Het bent rotte tijden, maar daar kump een eind an en dan wil ik meewerken aan de nieuwe tijd. De tijd dat wij weer één natie bent, één volk en dat wij niet meer hoeft te leven onder de tirannie van het Joodse kapitaal.”

Wordt vervolgd in deel 3: En toen kwam de inval van de Duitsers


Bronnen: Toespraken Anton Mussert Anton Mussert en de NSB   . ScreenHunter_06 Jan. 17 20.44


Beeld: videostill uit Hagespraak te Lunteren (1940)

 

Read Full Post »