Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘graaien’

Na de openlijke revolutiedreiging door Geert Wilders is het de vraag welke revolte er plaats moet gaan vinden. Voor het eerst van mijn leven ben ik het een keertje eens met de blonde leider die ik verder verafschuw.
Er zijn in korte tijd vier zaken aan het licht gekomen die mij er toe brengen om te roepen Wil je revolutie? Dan krijg je revolutie! De vraag is alleen wanneer en gericht tegen wie?


De eerste zaak
Deze betreft de schaamteloze inhaligheid van ‘topman’ Arnoud Kamerbeek van energiebedrijf Delta. Man kreeg anderhalf jaarsalaris mee (achthonderdduizend euro) als vertrekvergoeding. Terwijl de toekomst van het personeel door een aanstaande splitsing uiterst onzeker is en de provincie € 150.000.000,00 extra schulden moet maken om de financiële problemen die het gevolg zijn van die splitsing op te vangen. (bron: Financieel Dagblad)

De tweede zaak.
Deze betreft de grenzeloze onbeschoftheid waarmee Ahold topman Dick Boer vorige week het exorbitante bonussysteem verdedigde. Het alom bekende lulkoekverhaal, dat je anders niet de goede mensen op de goede plek krijgt. Terwijl dit soort mensen doorgaans meer kapot maakt dan goed doet. Man verdient in  één maand meer dan de meeste werknemers van AH in een heel leven.
(bron: NOS.nl)

Verzet loont
Dat verzet loont blijkt uit het feit dat AH kort voor de fusie met Delhaize heeft besloten de exorbitante beloningen te schrappen. Een woordvoerder verwoordt dit in het typische jargon uit het financiële universum: ‘We constateren dat het brede draagvlak dat we afgelopen maanden onder investeerders en andere belanghebbenden hebben gezien voor de fusie in het algemeen, ontbreekt voor dit specifieke onderdeel van het beloningsbeleid’.
(bron: Financieel Dagblad)

De derde zaak.
Deze betreft echtgenoot $ander $pijker van onze minister van volksgezondheid en sport mevrouw €dith $chippers. Haar beleid brengt zorgverleningsinstanties in financieel lastige omstandigheden, die haar man dan tegen forse vergoeding voor die instanties weer oplost door ze te leren om maximaal en vooral heel creatief te declareren. Een voorbeeld daarvan is de ronduit frauduleuze manier waarop een gesprekje bij een koffieautomaat omgezet wordt in een declaratie.
(bron: Follow the Money)
Als je bij de koffieautomaat toevallig een collega treft waarmee je spreekt over een patiënt dan moet je dat declareren. Een gesprek van een paar minuten kun je niet declareren in het systeem, maar een bespreking van een kwartier wel, dus breng je automatisch 15 minuten in rekening terwijl je in werkelijkheid misschien maar vijf minuten hebt gesproken. En van 20 minuten maak je een half uur; dat is wat slim declareren inhoudt.

De vierde zaak.
Deze werd gemeld door dagblad de Gelderlander. Egbert Reijnen, de voormalige voorzitter van de Raad van Bestuur van het dr. Leo Kannerhuis (landelijk behandelcentrum voor autisme, in Doorwerth) kreeg bij zijn vertrek in 2014 niet alleen een koninklijke onderscheiding, een groots afscheidsfeest in de Schouwburg van Arnhem, maar ook een premie van ruim 182.000 euro. Op een moment dat de zorginstelling al kampte met forse financiële problemen, die uiteindelijk 70 personeelsleden hun baan kostten. De premie was ruim hoger dan het wettelijk toegestane bedrag, maar een gevolg van afspraken uit het verleden, uit 2010. “Die afspraken vielen destijds binnen de geldende wettelijke regelingen”, aldus woordvoerster Anneke Heijmen

De inhaligheid van dit soort mensen valt niet anders te stoppen dan door een revolutie. Dat de gevolgen daarvan verschrikkelijk zijn heeft de volslagen verkeerd afgelopen Russische revolutie van ongeveer honderd jaar geleden wel geleerd. Maar als deze ondersoort van de mensheid gewoon zijn gang kan blijven gaan… arme klein- en achterkleinkinderen die in de daardoor geschapen wereld moeten leven. Alleen vrees ik dat de revolte waar Wilders op doelt dit soort mensen nog vrijer baan zal geven.

ScreenHunter_01 Mar. 09 11.47

.

 

Read Full Post »

Het bankiersbanket is aanstaande. Gerrit Zalm heeft niet voor niets haast om ABNAmro naar de beurs te brengen. Met die schamele €750.000 die hij verdient telt hij in kringen rond het bankiersbanket niet mee. Het is bij lange na niet genoeg om aan het bankiersbanket aan te mogen zitten. Gasten moeten minstens de grens van vijf miljoen passeren om in aanmerking te komen. En dat komt Gerrit pas als Dijsselbloem hem niet meer tegen kan houden.

Wie zijn dan de genodigden op het aanstaande banket? Harry Mulisch zou gevonden hebben dat hij eregast moest zijn. Dat vond Harry Mulisch wel vaker en ook Jeroen Krabbé dicht zichzelf kansen toe. Hij is immers een van de beste vrienden van de grootste bankiers op aarde. Ze hebben een waanzinnige bewondering voor zijn schilderkunst.

Helaas voor beiden, ze zullen niet genodigd zijn. Mulisch niet omdat een praktisch probleem dat verhindert. Hij is dood en de dood stinkt. In tegenstelling tot geld. En Krabbé is niet welkom omdat er al genoeg gebakken lucht wordt geserveerd tijdens het banket.

Joris Luyendijk beschrijft dat in hoofdstuk 1 van Dit kan niet waar zijn heel treffend. “Wie in de City eenmaal projecten of deals doet, loopt er zo succesvol mogelijk bij. Als je beursgangen begeleidt, kom je voorrijden in de duurste auto die er bestaat. De ondernemer moet denken: Die bankier heeft vast al meer bedrijven naar de beurs gebracht, hoe komt ie anders aan die wagen?” Aan het woord is een financieel advocaat, die niet met name genoemd wil worden (natuurlijk niet). Over zijn eigen verschijning zegt hij: “In lange termijn relaties, waar je facturen stuurt, laat je dat dure horloge juist thuis. Wij rekenen stevige tarieven. Die rijkdom willen we klanten niet inwrijven. Anders gaan ze denken Betaal ik niet te veel?

Op het banket zullen aanwezig zijn de eigenaren van brokerage firms, een enkele sales manager, verschillende financieel advocaten, de manager van een primary research firm, analisten van private equity boutiques en een specialist in corporate finance. En nog zo wat gasten waarvan niet helemaal duidelijk is wie en wat ze zijn, maar ze zijn het wel.

Mocht u door een mirakel op het banket terecht komen, hou dan rekening met de gespreksstof. U moet mee kunnen praten over doughnuts, een red-eye, het broker’s ear of het fat finger syndrome. Het is een speciale taal, daarvoor bestaat nog geen Hoe en Wat zeg ik in het Financialese? 

.


Benieuwd wat Luyendijk over zijn ervaringen in de de Londense City te melden heeft? Kijk hier.


Stormkracht (e-boek) nu voor € 2,50.

Cover Stormkracht DEFEind 2010 veranderde het leven van tekstschrijver Frits Kappers van de ene dag op de andere dag in een stormachtige nachtmerrie, toen bij zijn vrouw borstkanker werd vastgesteld. Ineens was er de dreiging die kanker met zich meebrengt. Het bewustzijn van de sterfelijkheid. De angst om te verliezen.
Om zijn angsten te bezweren sloeg de auteur vrijwel dagelijks aan het schrijven over wat hij meemaakte, voelde, dacht, vreesde en hoopte. In stormachtige omstandigheden moest hij er het beste van zien te maken.”Alles was of zwart of wit. Het kon goed gaan, maar ook fout. Een tussenweg was er niet.”

.

Klik hier om een exemplaar te bestellen.

.

.


Read Full Post »

Het verschijnsel heet gouden handdruk, maar wordt ook wel vertrekpremie genoemd en soms is er sprake van ontslagvergoeding. Zo langzamerhand is Nederland er ziek van. Kotsmisselijk. Het verschijnsel is als een tumor, die zich steeds meer uitzaait. Genezing is nog een utopie, behandeling komt maar moeizaam op gang. Afgelopen jaar gingen in de publieke sector rond miljoenen euro’s in de vorm van dit soort perverse betalingen onze gezamelijke publieke beurs uit. Alleen al Achmea was hier 8,5 miljoen euro aan kwijt. (Bron: de Volkskrant)

De overheid probeert de indruk te wekken dat zij exorbitante beloningen voor megalomane, veelal licht autistische, zich zelf overschattende managers en bestuurders aan banden wil leggen. Of het nu gaat om bonussen, ontslagvergoedingen of krankzinnige salarissen, het zal een zielige poging blijken te zijn.

In de zorgwereld ging dat als volgt. Een bestuurder mag sinds twee jaar (nog maar) anderhalf keer de ‘Balkenendenorm’ verdienen, maar voor bestaande afspraken is een overgangsregeling bedacht waarbij nog vier jaar immens gegraaid mag worden en daarna mag men er nog drie jaar over doen om op het voorgeschreven niveau te komen.

Dat krijg je als toekomstige roofridders de spelregels voor de huidige roofridders vaststellen. Logisch natuurlijk. Na een politieke loopbaan is het netwerk doorgaans groot genoeg om in de graaistand van de roofridders te worden verheven. Er is maar één verschil. De moderne schurken krijgen geen ridderslag, maar een graaiarm. Jan Kees de Jager is het meest recente voorbeeld. Voor zeven ton per jaar gaat hij aan de slag bij KPN.

Het is door de millennia heen nooit anders geweest. Alleen na de tweede wereldoorlog is er, dankzij de onvoorstelbare verwoesting die Hitlerduitsland op haar geweten heeft, een periode geweest waarin de financiële schurken hun gang niet konden gaan, althans flink minder mogelijkheden daartoe hadden.

Inmiddels is de status quo hersteld. Nederland biedt financieel onderdak aan internationale schurkenfirma’s. De Zuidas schijnt direct verbonden met de ramp met de MH17, dus laten wij ons vooral geen illusies maken. Niet alleen Rusland wordt door misdadigers geregeerd.

De bestuurders van woningbouwcorporaties, onderwijsinstellingen en zorginstellingen zijn in vergelijking daarmee slechts amateurtjes uit de financiële tweede divisie. Gewoon brave burgers in vergelijking met de echte toppers.

Het feit dat hebzucht oneindig is, helpt mij in ieder geval om vrede te hebben met de eindigheid van het individuele menselijke bestaan.

 


 

 

 

Read Full Post »

Lezeres maande mij om een positief gestemde kantlijn te schrijven. Zij had blijkbaar genoeg van mijn azijn en liet weten dat er zoveel moois is om over te schrijven. Dat klopt.
Mijn lief, maar daar heb ik al een heel boek aan gewijd, mijn hond, maar die laat ik zelf schrijven, mijn vrienden, maar die gaan niemand wat aan en wat blijft er dan nog over?

“Genoeg'” zal lezeres zeggen, “als je het maar wilt zien.” Daar heeft zij gelijk in. En wat nog mooier is, ik kan haar geruststellen. Ik zie het ook wel. Maar daarnaast zijn er zoveel dingen die ik niet zie en waarvan ik hoop dat iemand ze mij zal laten zien.

Zo zie ik niet hoe we een eind kunnen maken aan het asociale gegraai van autistisch aandoende bestuurders in de publieke sector.
Ik zie niet hoe we een kabinet er toe moeten bewegen om het principe van eerlijk delen te hanteren en de zwaarste lasten neer te leggen op de sterkste schouders.
Ik zie niet hoe we kunnen zorgen dat niet langer in elke schoolklas met gemiddeld 27 kinderen drie leerlingen beneden de armoedegrens moeten leven.

Ik kan natuurlijk weer gaan mopperen, azijn urineren of nog ergere dingen doen, maar het is Prinsjesdag dus ik doe mijn best om me positief op te stellen en daarom vraag ik aan lezeres mij de ogen te openen. Mij te laten zien hoe we hier wat aan kunnen doen. Dat hoeft ze niet perse alleen te doen, daar mag ze hulptroepen bij zoeken.

Ik beloof mijn eeuwige dankbaarheid voor het geval haar missie slaagt.

.

Read Full Post »

De wet normering topinkomens in de publieke sector stelt een plafond aan de bedragen die er in de sector verdiend mogen worden. Simpel gezegd komt het er op neer dat deze wet de Balkenendenorm als plafond ziet.

Deze norm geldt echter niet voor interim-managers die korter dan zes maanden in dienst zijn. Die mogen declareren wat ze willen. Zo gauw ze langer in dienst van een organisatie zijn geldt automatisch de norm van de wet. Een goede geldwolf zal dus nooit ergens langer dan zes maanden in dienst willen zijn. Ongeacht of de klus binnen die tijd geklaard is, wegwezen anders werk je voor een hongerloontje van een schamele €19.000,00 per maand.

Wat er bij Humanitas allemaal is misgegaan weet ik niet, maar naar verluidt heeft de raad van toezicht onlangs de raad van bestuur weggestuurd mede ‘omdat die teveel op interim-managers leunde.’ Vervolgens heeft de raad van toezicht zelf een peperdure interim-manager aangesteld. (Zie ook mijn vorige kantlijn).

De wet normering topinkomens in de publieke sector is dan ook met recht een rammelkast te noemen. De wet staat het interimmers toe om te declareren wat ze willen en erkent het recht van raden van bestuur en toezicht om te betalen wat men de interimmer waard vindt. De wet gedoogt een half jaartje graaien.
Ik heb zelf bij mijn contacten met Zorggroep Leveste Middenveld met zo iemand kennis mogen maken. De afschuwwekkende geur van de hebzucht zit nog steeds in mijn neusgaten.

En toch eist staatssecretaris Van Rijn van Volksgezondheid nu opheldering van de raad van toezicht van Humanitas. Als ik daar lid van was, zou ik zeggen: “Van Rijn, het is wettelijk toegestaan. Schei uit met je gezeur en laat een moreel appèl achterwege, want daar hebben wij helemaal geen boodschap aan. Als je dit niet wilt, pas dan de wet maar aan.”

Het lijkt het Nederlandse drugsbeleid wel. Het schip van staat wordt steeds stuurlozer en dat soort schepen raakt onvermijdelijk een keer aan lager wal en slaat te pletter.

.

Read Full Post »

De Landelijke Vereniging van Bloed- en plasmadonoren (LVB) is woedend over  vermeend graaigedrag van twee leden van de Raad van Bestuur van Sanquin Bloedvoorziening. De LVB is sinds 2007 actief bezig om te trachten een halt aan dit gedrag toe te roepen. In augustus 2011 publiceerden de media er over. Op 27 augustus besteedde EenVandaag uitgebreid aandacht aan het onderwerp.

Hoewel het kabinet in 2009 heeft besloten dat nieuw aan te stellen bestuurders van Sanquin zich dienen te houden aan de normeringscode, die inhoudt dat de “Balkenendenorm” van toepassing is, meent Sanquin dat dit niet geldt voor salarisafspraken van voor die tijd. Volgens de LVB zijn die salarissen ook nog eens verhoogd, ondanks alle oppositie.
(reactie van Sanquin onderaan onder 1)

In april 2012 verscheen ‘Echte leiders hebben een goed verhaal’, een boek van Astrid Schutte, storytelling-  en communicatiedeskundige en oprichter van StoryVentures (www.storyventures.nl). Schutte neemt hierin onder meer de Sanquin Bloedvoorziening onder de loep en wast de organisatie flink de oren, omdat de visie niet past bij de salarissen van de bestuurders.

“… Omdat Sanquin voor zijn functioneren afhankelijk is van mensen die uit mededogen met wildvreemde patiënten hun bloed willen laten aftappen, roemt de bloedbank in zijn visieverhaal de onbaatzuchtigheid van donoren. ‘De donoren zijn het hart van de organisatie,’ staat bijvoorbeeld op de website te lezen. De site verwijst ook naar de beginselen van het internationale Rode Kruis, die in het werk van Sanquin centraal staan, zoals de inzet van vrijwilligers en de menslievendheid als drijfveer voor het handelen. Sanquinmanagers zijn in de film afwezig en medewerkers komen alleen in beeld als ze aan het werk zijn, daarmee onderstrepend dat het bij Sanquin allemaal om donoren en patiënten draait en dat Sanquinmedewerkers dienend zijn aan het ideaal van ‘menslievendheid’. Bij een organisatie die zo veel nadruk legt op ‘onbaatzuchtigheid’, verwacht je dat bestuurders zichzelf passend belonen…”

(reactie van Sanquin onderaan onder 2)

Volgens de LVB verdiende bestuursvoorzitter Theo Buunen in 2010 € 258.000,00 terwijl de Balkenendenorm in dat jaar was gesteld op € 193.000,00. De LVB vreest dat veel donoren uit ergernis over deze in hun ogen buitensporige beloning zullen stoppen met het doneren van bloed. Een goede kennis van mij woont in Nijmegen en hij heeft inmiddels contact gezocht met de Duitse bloedbank, teneinde daar te gaan doneren. Zijn motivatie is dat hij niet zijn gratis bloed aan een groot bedrijf wil leveren. In de praktijk is dat namelijk de situatie. Sanquin is veel meer dan een bloedbank alleen. De organisatie verantwoordt de hoge beloning van de bestuursvoorzitter met een verwijzing naar de vele activiteiten van Sanquin en het feit dat het een complexe organisatie is om te besturen. Maar waar haalt Sanquin haar grondstof vandaan? Jawel, uit de donoren. In de meest letterlijke zin ook nog eens.
(reactie van Sanquin onderaan onder 3)

Sanquin verweert zich tegen de activiteiten van de LVB door de organisatie zwart te maken als een stelletje onverantwoordelijken die de bloedvoorziening in gevaar brengen. Dit ondanks het feit dat het aantal donoren in de periode 2007-2010 is gegroeid. Ondanks de “onverantwoordelijke” activiteiten van de LVB dus. Schutte beschrijft onder meer de reactie van Sanquin op de activiteiten van de LVB.
“… De bloedbank deed verschillende pogingen om de kritiek van de donorvereniging te pareren: de criticasters zwartmaken, verwijzen naar de zwaarte van het werk als Sanquinmanager en zich beroepen op een hogere autoriteit, in dit geval het ministerie van VWS. Maar in geen enkel geval legden de bestuurders een link met hun eigen visieverhaal, waarin onbaatzuchtigheid centraal staat.
Schutte concludeert na het lezen van het jaarverslag van Sanquin: “… geen woord over onbaatzuchtigheid. Wel organisatietaal als ‘complexe organisaties’ en ‘instellingen’ en het doorschuiven van de verantwoordelijkheid naar de minister.

De verhalen van LVB en Sanquin staan lijnrecht tegenover elkaar. Ieder voor zich zal moeten uitmaken wat hij/zij vindt van de beloningen aan de top van de organisatie. Uit de reacties van Sanquin op dit artikel (zie hieronder) blijkt dat men niet echt gevoelig is voor kritiek op de beloningswijze. Het feit dat toekomstige bestuurders met een lager salaris genoegen zullen nemen vat ik op als een ontkrachting van de motivatie om de huidige bestuurders het salaris te blijven geven wat zij krijgen. Of ze het verdienen kan ik niet beoordelen, maar uit de toekomstige beloningen mag je afleiden dat ze nu meer krijgen dan ze daadwerkelijk verdienen.

De onbaatzuchtigheid om bloed zonder beloning af te staan, is duidelijk niet terug te vinden bij de bestuurders. Als we, met Astrid Schutte, van mening zijn dat graaien op te vatten is als “je toe-eigenen wat niet voor jou is bestemd”, dan valt het gedrag van de beide topmensen van Sanquin onder de term graaien. Iets wat (net als roken) steeds meer maatschappelijke afkeuring ondervindt.

Naschrift

Bovenstaand artikel heb ik met een verzoek om er op te reageren aan de LVB en Sanquin Bloedvoorziening gestuurd.

Reactie van de LVB
Aangezien de LVB, bij monde van secretaris Charles Disch, het eerst reageerde eerst hun korte reactie.

Een prima artikel over deze problematiek.
Schutte legt in haar boek de vinger op de zere plek.
Helaas blijven de heren Buunen en de Wit nog steeds ongevoelig hiervoor.

Reactie van Sanquin Bloedvoorziening bij monde van Merlijn van Hasselt, Staffunctionaris Communicatie & Voorlichting, Concernstaf Sanquin
(de nummers verwijzen naar de passages in bovenstaand artikel)

1-
De bedoelde “Beloningscode Bestuurders in de Zorg”, die de Raad van Toezicht van Sanquin Bloedvoorziening inderdaad als uitgangspunt hanteert voor nieuwe bestuurders, kent voor organisaties als Sanquin een salarisgrens voor bestuurders die ligt op 30% boven de Balkenendenorm. De in 2010 benoemde bestuurder van Sanquin heeft een salaris op het niveau Balkenende. De zittende bestuurders zitten daarboven, maar rond de in de code genoemde salarisgrens. De betreffende code stelt dat bestaande afspraken met zittende bestuurders worden gerespecteerd.

2-
De hierboven geciteerde passage van mevrouw Schutte concentreert zich op het belangeloos doneren van bloed en hoe dit contrasteert met de salarissen van de Raad van Bestuur. Haar tekst gaat uitsluitend over de bloedbankactiviteiten van Sanquin. Daarmee doet zij de organisatie tekort. Sanquin zamelt bloed in, maar doet ook diagnostisch onderzoek en levert plasmaproducten in Nederland in concurrentie met buitenlandse bedrijven. Dit laatste is het gevolg van Europese en Nederlandse regelgeving uit 1993. Sanquin is daarmee een complexe organisatie om te besturen. Dit speelt mee bij het vaststellen van de salarissen van de Raad van Bestuur.
Mevrouw Schutte heeft bij het verzamelen van haar informatie geen contact met Sanquin opgenomen. Haar opvattingen kende Sanquin hiervoor niet, er is ook geen gelegenheid gegund om daar op in te gaan.
Naar mening van Sanquin ziet mevrouw Schutte over het hoofd dat het noodzakelijk is om altruïsme van de donor te combineren met professionaliteit van medewerkers (van werkvloer tot leiding) om een veilige en efficiënte bloedvoorziening te realiseren.

3-
Er zijn ongeveer 400.000 bloed- en plasmadonors. De loyaliteit van de Nederlandse donor is al jaren één van de hoogste in Europa.
In het jaar dat de LVB met haar acties begon hebben ongeveer 700 donors die in verband met onvrede rond de salarissen van de Raad van Bestuur hun donorschap opgezegd. In de jaren daarna liep dat aantal sterk terug. Afgelopen jaar was het aantal opzeggingen om die reden opnieuw ongeveer 700 donors. Uiteraard betreurt Sanquin iedere opzegging.
Jaarlijks worden echter 40.000 donors uitgeschreven omdat zij niet meer voldoen aan de strenge eisen van Sanquin of omdat zij om hen moverende redenen opzeggen. Om op het niveau van 400.000 donors te blijven werft Sanquin jaarlijks 40.000 donors. In de afgelopen jaren is geen terugloop geweest.

4-
In 2011 heeft de voorzitter van de LVB gedreigd met een boycot op bloed doneren. Deze uitspraak wordt door zowel Sanquin als de Minister van VWS (in haar antwoord op Kamervragen d.d. 5 september 2011) onverantwoordelijk en ongepast bevonden.
Voorts ziet Sanquin de LVB niet als vertegenwoordiger van de donor. Voor die vertegenwoordiging kent Sanquin een Landelijke Donorraad en Regionale Donorraden. Ook zijn er door Sanquin erkende landelijke en regionale donorverenigingen. In 2010 is dat stelsel van donorinspraak op basis van een rapport van Twijnstra Gudde vernieuwd. LVB is in de gelegenheid gesteld aan het systeem van donorinspraak deel te nemen, maar heeft daar om haar moverende redenen van afgezien. De Landelijke Donorraad, Regionale Donorraden en de Landelijke Donorvereniging staan niet achter de acties van de LVB.

Reactie van de LVB hierop:

De LVB is niet serieus in de gelegenheid gesteld deel te nemen aan het systeem van donor inspraak. In tegenstelling tot andere donorverenigingen heeft de LVB zich van Sanquin Bloedvoorziening nooit aan donoren mogen presenteren. Er is  nooit sprake geweest van gelijke mogelijkheden voor donorverenigingen om leden te werven. De vereniging(en) die in de LDR zitten mogen dat allemaal wel. Hoe moest de LVB de grens van 1000 leden halen die gesteld werd voor deelname aan de LDR?
De LVB vindt het een brutale voorstelling van zaken van Sanquin om – gezien het bovenstaande – te doen alsof de LVB niet in de LDR wil.

5-
Al voor 2007 was dit het geval. Dit besluit van de leden van de Raad van Toezicht staat daarom geheel los van de activiteiten van de LVB. 

6-
Sanquin benadrukt dat het altruïsme van de donor een cruciaal uitgangspunt is om de bloedvoorziening veilig te houden. Het vrijwillig geven van bloed (uit compassie) verlaagt het risico op besmet bloed.
Om bloedproducten zo veilig mogelijk te behandelen en beschikbaar te maken voor de patiënt, is een professionele organisatie onontbeerlijk. De hoge kwaliteit van werk vergt gekwalificeerd personeel. Zonder toepasselijke honorering is het niet mogelijk dergelijk personeel binnen de organisatie vast te houden. Sanquin baseert zich op het salarisstelsel van de Nederlandse ziekenhuizen, omdat dat de omgeving is binnen welke zij werkt.
Die twee uitgangspunten maken samen dat de Nederlandse Bloedvoorziening één van de beste in de wereld is. Die uitgangspunten botsen niet, zij geven het spanningsveld weer dat voor Sanquin onvermijdelijk is.
In de Eerste Kamer wordt ook de nieuwe wet normering topinkomens besproken. Zodra deze in werking treedt, zal uiteraard ook Sanquin zich aan die wet houden.

Astrid Schutte over de reactie van Sanquin:

In ‘Echte leiders hebben een goed verhaal’ analyseer ik tientallen verhalen van leiders. Voor deze analyses gebruik ik gepubliceerde verhalen en standpunten van organisaties en leiders die voor het grootste deel publiekelijk toegankelijk zijn en deze beoordeel ik vanuit een communicatief perspectief. Ik kijk dus naar de manier waarop leiders en organisaties hun verhaal de wereld inzenden en ga in dit boek niet met hen in discussie.

In ‘Echte leiders hebben een goed verhaal’ onderscheid ik drie soorten leidersverhalen: visieverhalen (over de visie van een leider), verklaringsverhalen (over hoe een leider reageert op kritiek of onvoorziene situaties) en vertellersverhalen (persoonlijke verhalen). Sanquin viel mij als geïnteresseerde in leiderschapscommunicatie op omdat het ‘verklaringsverhaal’ van Sanquin steunt op twee botsende waarden en daarom niet overtuigt. Sanquin wordt gevraagd door de Landelijke Vereniging van Bloed- en Plasmadonoren en ook door het actualiteitenprogramma ‘Een Vandaag’ om het verklaringsverhaal te vertellen achter de bestuurdersalarissen die de Balkenendenorm overschrijden. Waarom vindt een organisatie die onbaatzuchtigheid in het vaandel heeft staan, dat haar bestuurders méér mogen verdienen dan de minister-president? Onbaatzuchtigheid is een zeer hoge norm. Als je je als leider daarop beroept, roep je de verwachting op dat je ook je eigen gedrag langs deze morele meetlat legt. Van leiders verwachten we daarin consistentie.

In haar verklaring verwijst Sanquin naar de beloningscode en naar de complexiteit van het besturen van haar organisatie maar niet naar het begrip ‘onbaatzuchtigheid’ dat in haar corporate film centraal staat. Dat roept twijfel op of Sanquin de waarde onbaatzuchtigheid wel serieus neemt. Waarom zou onbaatzuchtigheid wel gelden als het om donoren gaat, maar niet als het om bestuurders gaat?

Als leiders door hun verhalen twijfel oproepen over de vraag of wat ze nu echt vinden en bedoelen, verzwakt dat hun leiderschap. Vanuit het perspectief van leiderschapscommunicatie faalt het verklaringsverhaal van Sanquin daarom. Dat blijkt ook uit het feit dat er ieder jaar opnieuw weer reacties op komen, onder meer van verschillende media. Wat de vragers naar een verklaring – in dit geval de LvB en enkele journalisten – in dit verband van Sanquin willen horen,  is waarom bestuurders van een organisatie die gebruikt maakt van een gratis grondstof, vinden dat ze méér mogen verdienen dan de bestuurder van een land. Want het is natuurlijk best mogelijk af te zien van een salaris waar je volgens een code recht op hebt. Ook wordt niet overtuigend duidelijk gemaakt dat bloed inzamelen, onderzoek doen en plasmaproducten leveren complexer is dan een land besturen. Het is best mogelijk dat Sanquin wel een goed verhaal heeft, maar ze vertelt het (nog) niet.

De hierboven geciteerde passage uit ‘Echte leiders hebben een goed verhaal’ concentreert zich op het belangeloos doneren van bloed, omdat dit de kern is van de corporate film die Sanquin ten tijde van mijn research op haar site had staan. Als belangstellende buitenstaander mag ik aannemen dat Sanquin in haar eigen corporate film een beeld van zichzelf neerzet dat volgens haarzelf in ieder geval klopt. Sanquin heeft inmiddels een andere corporate film op haar site gezet die als thema heeft: bloed is leven.

 

Verantwoording.

Voor dit artikel heb ik gebruik gemaakt van de uitslag van de EenVandaag enquete onder bloeddonoren.
Het artikel Winst maken op donorbloed.
De websites van de LVB en Sanquin Bloedvoorziening.
Het boek van Astrid Schutte is te verkrijgen bij Managementboek.

Read Full Post »

Volgens EenVandaag zou een kwart van de bloeddonoren bereid zijn tot een donatiestaking uit protest tegen de exorbitante beloningen van de bestuurders van bloedbank Sanquin. Op Twitter meldde EenVandaag journalist Jan Born onlangs dat hij een blog aan het voorbereiden is over de “plunderaars aan de bovenkant”, de bonusgraaiers die zorginstellingen, banken, verzekeringsmaatschappijen en wat dies meer zij leeggraaien. Ze zijn helemaal hot, de chique plunderaars, de graaiers, bloedzuigers en vampiers.

Het is natuurlijk van alle tijden. Wie de meeste macht had zat wel vooraan in de kerk, maar trok zich van God noch gebod iets aan. De magistraten van vlak na de oorlog, die elkaar het balletje toespeelden, ze bestaan nog steeds. Kijk naar Piet Hein Donner, die met een hautaine grijns tegen een verslaggever zegt dat het schandalig is dat er gewroet wordt in het mailboxen gedrag van diverse bewindslieden; Piet Hein Donner, die tevens het beroep op de wet openbaarheid van bestuur het liefst gisteren nog zou verbieden. Wat doen deze mensen behalve hun villasubsidies opstrijken nog meer? Ik weet het niet, kan alleen maar gissen, maar wordt er niet optimistischer op naarmate meer verhalen bekend worden.

Het recentste verhaal gaat over de bestuursleden van bloedbank Sanquin. EenVandaag deed onderzoek en meldt op haar website: De Landelijke Vereniging van Bloed- en Plasmadonoren (LVB) overweegt bloeddonoren te adviseren om tijdelijk geen bloed te geven aan de landelijke bloedbank Sanquin. Aanleiding is het salaris van leden van de raad van bestuur van de bloedbank, die meer verdienen dan de Balkenende-norm van 190.000 euro. Zo verdient de bestuursvoorzitter 258.000 euro. Volgens Sanquin hoeven zij salarissen die al vastgelegd waren voordat de Balkenende-norm werd ingevoerd niet te veranderen.

De grootverdieners verweren zich met een beroep op afspraken van voor het invoeren van de Balkenende norm en dus hoeven hun salarissen nu niet aangepast te worden. Als ik die redenering doortrek hoeven de pensioenen van de mensen die voor de kredietcrisis al pensioen hadden ook niet aangepast te worden.
Ik gun iemand die grote verantwoordelijkheid draagt een vorstelijk salaris. De chirurg die een tumor verwijdert uit de borst van mijn geliefde en dat in één keer goed doet gun ik veel, heel veel. Hij hoeft mij niet uit te leggen hoeveel verantwoordelijkheid op zijn schouders ligt als hij aan de operatie begint, dat snap ik zo wel. Maar de bestuurders van de bloedbank van Sanquin, aan wie een reactie wordt gevraagd, geven niet thuis, daarmee een grenzenloze minachting ten toon spreidend voor al die bloeddonoren die vrijwillig en gratis, zonder zelfs maar het recht op een reiskostenvergoeding, hun (vaak levensreddende) bloed afstaan.

Zolang de bestuurders van Sanquin niet ondubbelzinnig duidelijk kunnen maken dat hun verantwoordelijkheid vele malen groter (en dus duurder) is dan de verantwoordelijkheid van onze Minister President, hebben zij wat mij betreft geen recht van spreken meer. De oproep tot donatiestaking juich ik toe, zelfs als ik daardoor misschien op termijn een bloedtransfusie mis zou lopen. Het salaris dat de drie bestuursleden van Sanquin opstrijken (bijna driekwart miljoen totaal, exclusief allerlei “kleinere bedragen”) rechtvaardigt in ieder geval wijziging van de term graaiers. Vampiers is in dit geval toepasselijker.

Overigens meldt de website van Sanquin: [citaat] “Stichting Sanquin Bloedvoorziening verzorgt op not-for-profitbasis de bloedvoorziening en …” [einde citaat]
Die not-for-profitbasis geldt blijkbaar niet voor de bestuursleden. De tweet waarin EenVandaag journalist Jan Born voorstelt om hen voor een bloedtransfusie twintigduizend euro te berekenen is dan ook zeer terecht.

Hoedt u voor de vampiers van de Sanquin bloedbank!

 


 

Read Full Post »