Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘dictatuur’

Een bericht op facebook van de door mij als zanger en beeldend kunstenaar zeer bewonderde Bert Heerink schreeuwt om een reactie die ik niet tussen alle reacties onder het betreffende bericht wil plaatsen omdat de problematiek die Bert aankaart daar te complex voor is.

Ik heb in eerdere columns geschreven over de dwangcultuur die in ziekenhuis Bethesda bestond richting personeel dat niet kon instemmen met het beleid van de Raad van Bestuur van Treant. Modern management kenmerkt zich steeds vaker door autoritaire neerbuigendheid en dwang. En dictatuur komt in diverse organisaties voor, met alle kenmerken van intimidatie en repressie die in een dictatuur bestaan.

Veel managers lijden bovendien aan grenzeloze zelfoverschatting en een deel is voor de verleidingen die hun machtspositie bood zelfs bezweken en heeft (eufemistisch uitgedrukt) heel onzorgvuldig gehandeld. Ik noem uit zelfbescherming geen namen. Wie op internet gaat zoeken vindt genoeg degelijke onderzoeksjournalistiek hierover. Of dergelijke figuren ook in (kringen van) de landelijke overheid actief zijn, lijkt me dan ook niet echt een vraag. Uiterst zorgwekkend. Maar er moet mij iets anders van het hart dus terug nu naar de hartenkreet op Facebook van Bert.

We leven momenteel in een wereld vol gigantische problemen. Het milieu hijgt amechtig en wij gaan gewoon door met de problemen te bagatelliseren of zelfs te ontkennen (zoals Wilders en Baudet dat doen) en wij knijpen ondertussen met zijn (bijna) allen moeder aarde volledig uit. Onze (achter)kleinkinderen zullen ons er om vervloeken. Bijna de helft van alle hittegolfdagen van de afgelopen 120 jaar in ons land vallen in de laatste twintig jaar. Dat zegt genoeg maar we gaan gewoon door, want we moeten en zullen op vliegvakantie.

Covid-19 krijgen we er alleen samen onder. Daar ben ik stellig van overtuigd. De besmettelijkheid en het tempo waarin het virus zich verspreidt (ook in de bloedhitte van de huidige hittegolf!) laten geen ruimte voor individuele vrijheden m.b.t. het virus. Maar hoe samen kunnen en willen individualisten zijn? Hoe bereid zijn individualisten om verder te kijken dan hun individuele neus lang is?

Ik heb er alle begrip voor dat ondernemers, zelfstandigen, artiesten en alle anderen die zelf de broek moeten ophouden vreselijk balen van alle beperkingen die hen worden opgelegd. Ik wil ook dat die beperkingen niet meer nodig zijn, liever nog gisteren dan vandaag. Maar het is kortzichtig om te denken dat dit kan.

Alle kennis over ziektes die wij hebben danken we aan de wetenschap, maar in ons individualisme accepteren we niet dat die wetenschap te werk gaat zoals die te werk gaat. Onderzoek doen, resultaten publiceren, daarop aangevallen worden, tegenonderzoek doen en daar dan weer op worden aangevallen, enzovoort enzovoort… Net zo lang tot onomstotelijk vaststaat hoe het zit.
En dat kost tijd. Of je dat nou leuk vindt of niet. Uiteindelijk zijn wetenschappelijke onderzoekers (om Wim Sonneveld te citeren) ook maar stumpers die in het duister tasten. Tot het lichtknopje is gevonden.

Als een schip lek slaat, is het pompen of verzuipen tot de bemanning het lek heeft gedicht of definitief boven water heeft. Tot die tijd zullen de passagiers de bevelen van de kapitein op moeten volgen. Dat geldt evenzeer in tijden van een pandemie. De kapitein die wij hebben gekozen ligt echter onder vuur. En voor alle duidelijkheid van mij mag er volgend jaar een andere kapitein en een andere overheid komen, maar voor nu zullen we het met deze ploeg moeten doen. En zelfs als we in ons kleine landje volkomen virusvrij worden zijn we nog steeds niet vrij, want het gevaar dreigt overal om ons heen. Wereldwijd. Veel individualisten lijken echter liever dansend op de vulkaan ten onder te gaan dan geduldig te zijn en de wetenschap ruim baan te geven. Denk maar niet dat je zonder de wetenschap Covid-19 er onder krijgt.

Ik ben er van overtuigd dat regering en OMT oprecht hun best doen om rampen te voorkomen. De harde kritiek die er wordt geleverd is ook terecht. En als een minister dan terugkomt op eerder ingenomen standpunten dan beschouw ik dat niet als zwalken. Ik vergelijk dat met de wetenschapper die na bekritiseerd te zijn op zwakke punten in een onderzoek, dankbaar voor die kritiek, de zwakke punten weg probeert te werken.

Als het om voetbal gaat leven we in dit land met zeventien miljoen bondscoaches, maar denk niet dat we nu het om Covid-19 gaat opeens met 17 miljoen wetenschappers zijn, want dan maak je een enorme fout.

Read Full Post »

Kort voor de kerstdagen in 2015 betrad een man met een rugzak de Noorderkerk in Amsterdam. Hij keek om zich en maakte tijdens de dienst van dominee Paul Visser foto’s. Jannetje Koelewijn schrijft er vandaag in de NRC een boeiende column over. De column eindigt met de steniging van Jezus’ discipel Stéfanus, wiens laatste woorden “Here, reken hun deze zonde niet toe” zouden zijn geweest. Dominee Visser herinnert ons tenslotte aan de belofte van God die ons hoop geeft: het kwaad zal niet het laatste woord hebben.


Die belofte werd (zo het al gebeurde) eeuwen geleden gedaan en orthodoxe christenen zullen mij ongetwijfeld (en terecht) een ongelovige noemen als ik beweer dat deze belofte zijn geloofwaardigheid inmiddels wel heeft verloren. Het is een zoethoudertje, meer niet. ‘Het kwaad’ zal nooit overwonnen worden, om de simpele reden dat ‘het kwaad’ als zelfstandige entiteit niet bestaat.

Vele malen geraffineerder dan een kameleon verandert ‘het kwaad’ voortdurend van gedaante. Ben je inwoner van Hoogeveen en maak je je druk om wat er met je ziekenhuis gebeurt, dan zul je al gauw geneigd zijn de raad van bestuur van de Treant Zorggroep tot ‘het kwaad’ te rekenen. Ben je lid van een actiegroep die de plannen van de zorggroep wil dwarsbomen dan wil je voorkomen dat het kwaad is geschied voor het te laat is en de bevolking tot de ontdekking komt bestolen te zijn.
Ben je wethouder en verantwoordelijk voor de ontwikkeling van de totale zorg in Hoogeveen dan wil je met de raad van bestuur on speaking terms blijven, per slot van rekening wil je redden wat er te redden valt, behouden wat er te behouden valt en neem je de raad van bestuur op de koop toe, waarna menig activist je medeplichtig zal vinden.

Ben je aanhanger van de islamitische denker en geleerde Fethullah Gülen, dan belichaamt president Erdogan het kwaad, ben je aanhanger van president Erdogan dan belichaamt Gülen het kwaad. Het ziet er naar uit dat de laatste vastbesloten is de aanhangers van zijn voormalige bondgenoot volslagen monddood te maken en gezien de dreigende herinvoering van de doodstraf misschien niet alleen monddood.

Kortom ‘het kwaad’ is voor de massa altijd de vijand, die anders denkt, anders wil en de massa bedreigt in haar zekerheden. Massa’s komen niet op het idee dat het kwaad ook in henzelf kan huizen.

Ben je minister van buitenlandse zaken dan moet je voortdurend kiezen tussen diverse kwaden. Heb je een afspraak gemaakt met een (steeds dictatorialer wordende) president over de opvang van vluchtelingen dan moet je om wille van die deal toch niet al te kritisch worden over zijn binnenlands beleid, in de wetenschap dat die deal anders onmiddellijk in gevaar komt en er ontelbare hoeveelheden vluchtelingen onze kant op zullen komen.

In 1938 dacht de Engelse premier Neville Chamberlain dat hij de vrede had gered door in München afspraken met Hitler te maken. Maar Hitler had zijn eigen agenda, en die kostte miljoenen mensen het leven.

Met het kwaad vallen geen afspraken te maken, zolang we ons dat niet realiseren zal het kwaad niet te overwinnen zijn.

.


 

Read Full Post »

In 1988 was ik voor het eerst in Turkije. Ik trok met Ashraf door heel Oost-Turkije. We waren onder meer in Diyarbakir, Hakkari, Van, Dogubeyazit en waar we ook kwamen we werden allerhartelijkst ontvangen. Gastvrijheid, dat was wat ons daar ten deel viel. Ik viel als een blok voor dit mooie land, met zijn vriendelijke bevolking. Ik ben nog twee keer terug geweest, voordat mijn (toch al latent aanwezige) vliegangst toesloeg.


De vrienden die ik er maakte wilden dolgraag deel uitmaken van het Europa dat toen nog in de steigers stond. Of dat te maken had met de enorme inflatie die in die jaren het land in zijn greep had weet ik niet. De wisselkoers aan het eind van de vakantie was zeker 30% slechter voor Turkije dan aan het begin van de vakantie vier werken eerder. En toen ik er een jaar later terugkeerde was in die ontwikkeling nog niets veranderd. Turkije was een waanzinnig goedkoopte-eiland voor buitenlandse toeristen.

Voorop gesteld: Het hedendaagse Turkije dat door Recep Tayyip Erdogan wordt geleid ken ik niet, dus over de levensomstandigheden durf ik niets te zeggen, maar over de houding van de huidige machthebbers heb ik wel wat te melden.

Als de bevolking van Turkije in meerderheid voor dit bewind kiest, dan is het een legitiem aan de macht gekomen bewind. Het is echter niet mijn idee van een democratie. De voormalige vice-president Bülent Arinç hield vrouwen twee jaar geleden in alle ernst voor dat zij in het openbaar niet mochten lachen. Dat zou volgens de islam onrein zijn. En dan gold Arinç nog als gematigd! Toen hij in 2015 openlijk vond dat ceremonieel president Erdogan zich teveel met de politiek bemoeide was het snel met zijn loopbaan gedaan. Premier Davutoglu (inmiddels zelf ook al geslachtofferd) kreeg het verzoek om de vice-premier te ontslaan.

Inmiddels is duidelijk hoe de steeds meer op een dictator gelijkende Turkse president over vrouwen denkt. Ze zijn vooral bedoeld om kinderen te baren. Minstens drie als het aan Erdogan ligt. En ze dienen anders behandeld te worden dan mannen, want gelijke behandeling zou indruisen tegen de natuur van vrouwen. Erdogan kuste graag de voeten van zijn moeder “omdat die naar het paradijs roken.” Volgens zijn zeggen wierp zijn moeder hem dan een zedige bleek toe en huilde.

In de jaren dat ik vakantie in islamitische landen doorbracht paste ik mij aan de ter plekke geldende zeden en gewoontes aan. In Pakistan bijvoorbeeld heb ik zelfs een shawal kamiz gekocht en gedragen. Traditionele kledij, waarvan je tijdens het dragen overigens merkt dat die heel goed bij het droge hete klimaat past, maar dat terzijde. Ik vind dat ik van buitenlanders hier in Nederland op zijn minst een vergelijkbaar respect voor onze zeden en gewoontes mag verlangen. Daarmee bedoel ik niet dat islamitische vrouwen nu ineens mee zouden moeten doen met rokjesdag, integendeel dat moeten ze echt zelf willen. Onderdeel van onze cultuur is immers dat wij elkaar vrij laten. Maar ik verzet mij er tegen als zij onze cultuur de rug toedraaien. Pas u aan, toon respect en accepteer dat het hier anders toegaat dan in uw land, dat is wat ik van buitenlanders verwacht. En als u dat niet wilt, dan kunt u misschien beter teruggaan naar uw eigen land.

Turkije is wat mij betreft dan ook verder verwijderd van een lidmaatschap van Europa dan ooit eerder. De deal met dwingeland Recep Tayyip moet wat zo snel mogelijk van tafel. Hoe onmachtig Europa ook is inzake de vluchtelingenopvang, met een dictator maak je geen dure afspraken!

En wie vrouwen zo behandelt hoort niet in Europa! Frau Merkel merken sie sich das bitte!

.


 

Read Full Post »

Ons land gaat steeds meer lijken op het land waar onze koningin destijds opgroeide. Een land waarin tegenstanders van de heersende politiek werden opgepakt en spoorloos verdwenen. In Bronckhorst zijn bezetters van het gemeentehuis, ondanks eerdere afspraken opgepakt en op een (aanvankelijk) onbekende plaats gevangen gezet. Aanstaande dinsdag wordt in het anders zo vredige Hengelo (G) – ondermeer bekend van ’t Hengelse zand in Oerend Hard – een grote demonstratie gehouden tegen de afbraak van de thuiszorg door de gemeente Bronckhorst.

Nog even en er worden speciale geheime vluchten boven het IJsselmeer gehouden, waar de piloten zich á la Julio Poch later voor zullen moeten verantwoorden. Het lijkt overdreven, maar elke opkomende dictatuur werd tot het laatste moment met struisvogelgedrag bekeken. De kop zo diep in het zand, dat de struis het zwaard dat hem de hals afhakte niet eens zag aankomen.

Het systeem voor de afbraak van ons land is goed uitgedacht. De centrale overheid legt de verantwoordelijkheid voor lastige beslissingen meer en meer bij de regionale en lokale overheden, zonder de financiële middelen aan de noden aan te passen. Het betreft dan vooral de dagelijkse leefwereld van mensen. De thuiszorg, de jeugdzorg… gemeentes zie maar wat u er mee doet. De ziekenhuiszorg… zorggroepen ga uw gang, concurreer en centreer en zorg vooral voor bedrieglijke slogans waar u het gepeupel zoet mee houdt.

Bejaarden moeten langer thuis blijven wonen. Dus beknibbelen we op de thuiszorg die geleverd wordt en voeren we de participatiemaatschappij in. Mantelzorg en naoberschap leggen we de mensen gewoon op, alsof het de meest normale zaak is. Een bewindsman geneert zich zelfs niet meer om op tv verantwoording af te komen leggen omdat zijn moeder in een verzorgingstehuis zit waar haar de urine langs de benen loopt.

Daarnaast vergeten we voor het gemak dat we de mensen juist hebben gestimuleerd om zich te ontplooien. Dat we het tweeverdienersmodel hebben gestimuleerd. Kinderen in de opvang, zodat hun sociale ontwikkeling een positieve prikkel krijgt, vader en moeder allebei aan het werk, omdat de huren zo hoog werden dat kopen goedkoper werd. Op een gegeven moment moesten gezinnen waar het traditionele eenverdienersmodel nog bestond zich bijna verantwoorden voor hun ouderwetse manier van doen.

En nu? Als je als bejaarde uitzichtloos en zonder de benodigde zorg in je eentje thuis zit te verkommeren ontstaat op enig moment mogelijk de behoefte om op een menswaardige manier een einde aan je leven te laten maken. Je moet dan maar hopen dat je daar lang genoeg van te voren je huisarts daar de kop al over hebt gek gemaakt, door je wensen steeds opnieuw te actualiseren. En dan nog is het lang niet zeker dat je, als je het echt genoeg vindt en voor altijd wilt gaan slapen, de hulp vindt dit je verlangt.

Of gaan we treinmachinisten beschouwen als maatschappijparticipanten voor wie een aanrijding met een persoon een kwestie van mantelzorg is geworden?

.

 

 

 

 

Read Full Post »