Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘DDR’

Terug naar de inhoudsopgave

Hoe moe kan een hond zijn?

Ik moet beginnen met mijn excuses te maken. Gisteren heb ik mij beklaagd over het feit dat ik niet bij de bazen op bed mocht slapen. U zult wel denken ‘Wat een watje is die Yuta. Ze kan toch ook wel slapen zonder bij de bazen te liggen?’ Laat mij ronduit bekennen dat u daar helemaal gelijk in hebt. Ik heb de eerste nacht hier slecht geslapen, maar dat kwam vooral doordat ik de hele dag in de auto zo lekker heb liggen doezelen. Ik was helemaal niet moe en dat is mij ’s nachts opgebroken.

Gisteren hebben wij echter uitgebreid gewandeld. Ik ben vrijwel de hele dag in touw geweest en daardoor heb ik vannacht werkelijk heerlijk geslapen. De bazen heb ik geen moment gemist. Ik had mooie dromen over de vreemde wereld waarin ik terecht ben gekomen. Er is hier niet alleen maar een wereld voor mij en achter mij, maar ook boven mij en onder mij. Ik kom ogen en neusgaten tekort. Er hangen zoveel geuren hier, de een nog lekkerder dan de ander. Het is werkelijk een groot genot om als hond hier rond te mogen lopen en al dat lekkers op te snuiven. Het komt echt van alle kanten op mij af.

Vanmorgen ging de bazin al vroeg met mij uit. We staken de weg over en gingen een pad op dat naar de bovenwereld leidt. Ik had daar nog niet echt trek in. Omhoog lopen is behoorlijk vermoeiend, ook als je vier poten hebt zoals ik. Ik probeer dan ook regelmatig om even uit te blazen. De bazin denkt dat ik dan loop te snuffelen, maar dat is camouflage. Ik schaam mij een beetje dat zij ogenschijnlijk zo makkelijk omhoog loopt. De bazin vindt het vervelend als ik treuzel en trekt soms behoorlijk hard aan de lijn, waardoor mijn halsband strak wordt getrokken. Nu kan ik daar wel tegen, maar echt prettig is anders, dus uiteindelijk geef ik steeds toch maar weer toe.

Ik heb ook heugelijk nieuws. Vanochtend had ik geen last meer van mijn vakantieobstipatie. Dat had ik nog niet gemeld, maar nu durf ik er wel voor uit te komen: ik kon niet poepen. Gelukkig is dat nu verleden tijd. Vanochtend heb ik aan het begin van de wandeling meteen een drol neergelegd, waar mijn bazin luidkeels “U” tegen zei. Vanmiddag heb ik dat kunststukje tot grote vreugde van beide bazen nog eens herhaald.

De dag begon dus met een wandeling met de bazin, terwijl de baas naar een benzinepomp ging om brötchen te halen. Geen idee wat dat is, maar ze waren er allebei erg enthousiast over. Ze hebben ze mij niet laten proeven dus ik kan u niet vertellen of hun enthousiasme terecht was of niet.
Na het ontbijt was er al snel actie. Ik moest mee naar de auto en we reden een tijdje tot de baas parkeerde en we over een asfalt weg omhoog moesten lopen. De weg was nog lekker koel aan mijn poten en ik vond het erg prettig. En toen ineens was daar de grote verrassing… de zee. Althans het leek er wel op. Heel veel water met allemaal bergen er om heen. Dat hadden ze meteen wel mogen zeggen, dat we naar het strand gingen. Mijn staart maakte een aantal vreugdekwispels en mijn waterminnende hart sloeg een paar keer over van opwinding.

Maar hoe bedrogen kun je worden? De baas las op een bord dat het hier ging om een Trinkwasserstausee en dat het ‘betreten der Ufer strengstens verboten war.’ Niks waterfeest dus. Lopen en snuffelen is leuk, maar een waterballet zou de feestvreugde toch aanmerkelijk vergroot hebben.


[klik op de pijl om de film te starten] 

We brachten al met al meer dan een uur zoet met langs de Stausee te lopen voordat we weer naar het huisje gingen, waar ik mijn middagmaal kreeg en even lekker de ogen kon sluiten in het gras achter ons huisje.

De bazen zaten te lezen en ik hield mij gedeisd zodat ik ze niet op het idee bracht om weer ergens omhoog te gaan lopen. Maar wat ik deze week ook zal bedenken, ik denk niet dat het gaat lukken om hen daarvan te weerhouden. Rond een uur of twee was het weer raak. De baas sloot zijn elektronische boek af en stelde voor om weer te gaan wandelen. Hij mompelt dan steeds zoiets van dat het goed voor zijn buik is, maar volgens mij is het heel slecht voor zijn buik, want die begint behoorlijk te verschrompelen. Als hij zo doorgaat houdt hij geen buik meer over, dat zal toch niet zijn bedoeling zijn?

We liepen lang omhoog, eerst door het bos. Lekker in de schaduw, daarna in open gebied lekker in de wind. De omstandigheden voor een hond waren best goed dus. We kwamen weer langs het natuurtheater waar we gisteren ook waren geweest en daalden vervolgens een hele tijd steil af. Ineens kreeg ik de lucht van water weer in mijn neus. Ik zag ook het kleine beekje waarin ik gisteren nog heb gepoedeld. Zouden we echt bij het waterreservoir zijn waar ik gisteren ineens in mocht? Ik durfde het haast niet te geloven na de teleurstelling van heden morgen, maar het bleek echt waar. Het bekken zag ik al van verre liggen, maar ik hield me groot en ben niet strak aan de lijn met een dikke kont voor de baas uit gaan lopen trekken. Toen we bij het bekken waren heb ik hem zelfs eerst maar eens vragend aangekeken of het goed begrepen had. Was het echt de bedoeling…?

“Toe maar Yuta.”

Tja en dat liet ik mij natuurlijk geen twee keer zeggen. Wat een genot. Mijn verhitte lijf knapte enorm op van de koele streling van het water. Ik was in een paar minuten herboren, maar dat heb ik niet laten merken anders had ik er weer uit gemoeten.

.

.

Toen we eenmaal verder gingen had ik weer energie voor tien. Ik heb dan ook zo’n beetje alle takken uit het bos verplaatst. Dat was hard nodig, want ze lagen schots en scheef door elkaar. Ik ontdekte ook nog een hertebok met een gewei  met twee takken. Ik wilde er zo graag achter aan, dat ik de baas bijna omver trok. Het had overigens geen zin gehad, want het hert was zo snel weg, dat ik nooit op tijd beneden was geweest.

Moe en voldaan keerden we terug in Langenbach, waar de bazen een Nederlands echtpaar tegenkwamen, dat zojuist was aangekomen in Ferienhaus Linde. Een fraai en zeer rustig hotel, dat door Nederlanders wordt bestierd. Ze gingen met hen mee en via een steile trap bereikten we een terras, waar ze grote glazen Weizenbier gingen drinken.
Ik moest mij tevreden stellen met een bak water.

U begrijpt dat het voor mij een vermoeiende dag was. ’s Avonds ben ik dan ook al snel in diepe, diepe slaap gevallen. Volgens mijn bazen heb ik vreselijk liggen schudden van alle dromen. Heel goed mogelijk, maar ik kan het bevestigen noch ontkennen.

Omdat mijn arme hondenpoten zeer beginnen te doen van het typen, stop ik nu dit verslag van een heerlijke week in een prachtige omgeving. Fijn dat u even tijd voor mij hebt vrijgemaakt. Je wilt als sociale hond toch ook je verhaal graag kwijt nietwaar. Hartelijk dank voor uw aandacht en wie weet, tot de volgende keer.

.

(Lees ook deel 1 en deel 2)

.

Read Full Post »