Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘d66’

Als je minister-president van Nederland wilt worden, zul je over dossierkennis moeten beschikken, toekomstvisie moeten hebben, betrouwbaar moeten zijn en bovenal … je eigen verkiezingsprogramma kennen. Onze huidige (demissionaire) minister-president voldoet aantoonbaar aan tenminste één van deze eisen niet.

Het openingsdebat tussen de lijsttrekkers van SP, PvdA, VVD en PVV was de plek voor de leugen. Of de uitglijder? In het verkiezingsprogramma van de VVD staat dat de eigen bijdrage in de zorg omhoog zal moeten. Rutte ontkent dat glashard. Dus… hij liegt, of hij kent zijn eigen verkiezingsprogramma niet.
Daar word ik moedelozer van dan van de hanenkraaierij van Geert Wilders. De man wil “premier van alle Nederlanders” (dus ook van mij) zijn en is of een leugenaar of een kwakzalver. Ik hoop op het eerste, maar ik vrees het laatste. De man is geprezen voor zijn manier van debatteren in de kamer. Inderdaad een verademing na de stijve Balkenende, die zelf deed wat hij Wouter Bos verweet (draaien en oneerlijk zijn), maar wat koop ik daarvoor als dat het enige is? In Brussel met een andere tong spreken dan in de kamer? Wat heb ik daaraan? Meer banen in dit land? In geen decennia is het aantal banen zo achteruit gehold als onder dit bezuinigingskabinet.

Begrijp me goed. Ik snap ook wel dat we moeten bezuinigen. We hebben jarenlang op de pof geleefd en de rekening wordt zo langzamerhand aan ons gepresenteerd. Dat er stelletjes hebzuchtige, inhalige, wereldvreemde bankiers oorzaak zijn van (het begin van) de crisis laat onverlet dat wij op de pof hebben geleefd, en niet zo’n beetje ook. Opkomende grootmachten als India en China zullen zich niets aantrekken van ons en onze problemen, hebben wij toch ook niet bij hen gedaan? Zij leven ook op de pof en de hebzucht tiert ook welig in de landen van de meditatie en de oosterse wijsheid. De crisis speelt zich nu nog af in Europa, straks wereldwijd, let maar op.

En in die wereld wil Mark Rutte ons land leiden? Sterker nog: hij wil ons land sterker uit de crisis tevoorschijn laten komen! En daarvoor wil hij halsstarrig bezuinigen. Terwijl ook het IMF daarover twijfels heeft geuit. Als je motor (de economie) kapot is, moet je zelf de kar trekken. Een beetje toekomstvisie zou gewenst zijn, maar daar, zo heeft onze demissionaire MP gezegd, wil hij niet over nadenken.
Natuurlijk ruk ik deze uitspraak hier uit zijn verband, maar het toont hoe de man in elkaar steekt. De diepgang van een sigarettenvloeitje. Past precies bij de VVD van nu. In een kleine discussie op Twitter citeerde ik cultuurhistoricus Thomas von der Dunk. Meteen riposteerde Tim Engelbart, zelfverklaard conservatief liberaal, met: “als je jodenhater Thomas von der Dunk nodig hebt om je gelijk te halen, neem ik je definitief niet meer serieus.” Kretologie zonder diepgang, een liberaal onwaardig, maar in het Wilderstijdperk verandert de mores razendsnel.

De kritische houding van von der Dunk ten opzichte van Israël vind ik volkomen terecht, maar stond geheel buiten de discussie. Het laat zien wat conservatief liberaal inhoudt: als je niet denkt wat ik denk neem ik je niet serieus.

Het zal voor de VVD overigens een razend moeilijk potje formeren worden, straks. De overwinningsnederlaag ligt op de loer. De PVV is een gepasseerd station. Het CDA likt nog steeds haar wonden en is dringend toe aan een socialer gezicht. PvdA en SP groeien flink. Dat gaat de VVD nooit lukken. Het is aan CDA, PvdA, SP, GroenLinks en D’66 om ruggengraat te tonen of het definitieve politieke faillissement over Nederland te laten komen.

 

Read Full Post »

De Volkskrant van 27 juni 2012 legt het zo uit: De eurolanden moeten de controle over hun begroting vergaand overdragen aan Brussel om de Euro te redden. De begrotingsvrijheid wordt aan banden gelegd door strikte Europese limieten voor de uitgaven en ontvangsten. Het toezicht op de banken wordt overgenomen door de Europese Centrale Bank (ECB).

Ineens beleef ik een flashback. Ik vlieg door ruimte en tijd terug naar het moment dat ik voor het eerst officieel hoorde dat mijn school, OSG de Groene Driehoek  in Hoogeveen, zou gaan fuseren. De gemeente wilde van de verantwoordelijkheid voor de scholengemeenschap af en zag mogelijkheden om door middel van een fusie een kleinere lbo school te redden. In de fusie zouden ook nog twee kleine scholen voor onderwijs aan kinderen met leer/gedragsmoeilijkheden worden meegenomen. Er zou een flinke pot geld beschikbaar komen die allerlei doemscenario’s absoluut ging elimineren.

Uiteraard was ik, als overtuigd voorstander van kleinschaligheid, ernstig gekant tegen deze fusieplannen en daarin stond ik niet alleen. Een mens (zelfs de meest progressieve) is, als het er op aan komt, toch diep van binnen reactionair. En dat wordt zichtbaar als er verandering in de lucht zit. We willen behouden, niet loslaten. Ons vastbijten in het oude, vertrouwde.
Er kwam een stuurgroep, er werd (soms zeer) heftig gediscussieerd, maar allengs werd duidelijk dat de tegenstanders van de fusie een verloren race liepen. De uitslag stond van te voren vast; die fusie zou er hoe dan ook komen.

Voor het eerst in mijn leven besloot ik pragmatisch te zijn en in de aanstaande verandering kansen te zien. In de nieuwe organisatie zouden nieuwe taken en functies ontstaan en (gelet op mijn steeds erger wordende hoorprobleem) dat zou mij de kans bieden om lesgevende taken in te ruilen voor andere taken. Ik werd onder meer ICT-coördinator, was webmaster, verzorgde de PR en redigeerde ons “relatiemagazine”. Daarnaast gaf ik nog een paar uur les aan examenklassen en zo kon ik de problemen die mijn afnemende gehoor mij bezorgde nog een hele tijd het hoofd bieden. Ziedaar mijn persoonlijke winst in de fusie.

We zijn nu ruim elf jaar verder en we weten inmiddels waar de fusiegolf in onderwijsland toe heeft geleid. Weinig van wat ons voorgespiegeld is, werd werkelijkheid. Op mijn oude school (ik ben er inmiddels ruim drie jaar weg) zijn de klassen groter en groter geworden. De organisatie topzwaar (en duur). Het ene budgetprobleem wordt gevolgd door het andere. Een moderne, kille zakelijkheid heeft zijn intrede gedaan met een groeiende kloof tussen de “ploeteraars voor de klas” en de verantwoordelijken aan de top. In het personeelsbeleid is het adagium “last in first out” overboord gezet. Niemand is meer honderd procent zeker van zijn baan. Over wat ik zo nu en dan van oud-collega’s hoor ga ik hier dus niet schrijven, het schijnt dat ze daar problemen mee kunnen krijgen. Heb ik van horen zeggen, uit overigens goed betrouwbare bronnen.

Tot zover mijn flashback.

Met Europa zal het wel net zo gaan. Doemscenario’s worden ons aan de lopende band voorgehouden. Oplossingen ook. Valse beloftes evenzeer. Premier Rutte, Minister de Jager en de heer N. Wellink bezworen dat we de financiële hulp aan Griekenland voor 100% terug zouden krijgen. Sterker nog, we zouden er aan verdienen (volgens Wellink). Onlangs werd ons voorgehouden dat Spanje voor 95 tot 100% zeker de hulp zou terugbetalen.

We worden voorgelogen. De vooruitzichten zijn hoe dan ook onaantrekkelijk. Meer Europa de waarschijnlijk nu al vaststaande uitkomst.
De heer Van Rompuy wil dat Brussel over de begrotingen gaat beslissen.
Brussel dat bekend staat als verkwistend.
De salarissen schijnen er vele malen hoger te zijn dan overal elders in Europa. Ambtenaren slapen zich er rijk, wordt beweerd.
De maandelijkse verhuizing van het Europarlement naar Straatsburg kost miljoenen, maar je hoort er niemand over.

Opgeblazen politieke ego’s zijn net zo gevaarlijk als opgeblazen voetballende ego’s. En waar dat laatste toe leidt weet Nederland inmiddels weer al te goed. Een elftal heeft een echte leider nodig. Eentje die stimuleert, corrigeert, de boel aanjaagt en zo nodig een medespeler helemaal verrot scheldt. Om de boel op de rails te houden en recht op het doel van de tegenstander af te blijven gaan.

Wie is zo’n leider in dit land? Premier Rutte in ieder geval niet. Die beweert rustig dat hij “niet over de toekomst na wil denken.” Regeren is verdomme vooruitzien Mark! De historicus Rutte heeft dat dus nog niet door.

De kabinetscrisis en de aanstaande verkiezingen zijn een prachtig camouflage scherm. Op de snelweg zie je ze als een ongeluk aan het oog onttrokken moet worden.  Wat wordt met betrekking tot Europa aan ons oog onttrokken?
In campagnetijd voelen de vele heren en de paar dames zich opperbest, maar zo gauw het op werkelijk leiding geven aan komt… ik vrees het ergste.

Mijn hoop is gevestigd op Emile Roemer, maar soms droom ik over wolven die hun schaapskleren uittrekken.

Laat die dromen alsjeblieft bedrog zijn.

.

Read Full Post »

Op 12 september mogen we weer naar de stembus. Daags na nine eleven (versie 2012). Een goede dag voor een nieuwe ramp. Laten we hopen dat nine eleven ons langer heugt dan nine twelve. Echt gerust ben ik er niet op. De vorige ramp (die van 9 juni 2010) ligt nog vers in ons geheugen. De VVD de grootste, de PVV groot, Mark Rutte premier. Rechts Nederland mocht de smerige gewoonte van het aflikken van vingers in ere herstellen.

We weten hoe het is gegaan, daarom moeten we 12 september opnieuw naar de stembus. En wat gaan we dan doen? Maken we het land nog onbestuurbaarder? Zitten ze straks in België te lachen om de eindeloos durende formatiepogingen? Politici spreken nooit de hele waarheid. Als ze überhaupt al iets zeggen waar ze op vast te pinnen zijn. Maar niet alleen politici. De vorige president van de Nederlandsche Bank, Nout Wellink, beweerde bij Knevel en van den Brink dat we […] “al het geld dat we nu aan Griekenland geven, terug gaan krijgen. Mét rente!”
Binnen het jaar liet hij er op volgen dat […] “het natuurlijk flauwekul is om te denken dat we daar veel van terug gaan zien.” Minister de Jager kon niet achterblijven. Als een ware onheilsprofeet schilderde hij ons hoe groot de ramp zou zijn als Griekenland de Eurozone zou moeten verlaten. Apocalyptische financiële toestanden lagen in het verschiet. Inmiddels schijnen we volgens econome, professor Barbara Baarsma […] “een muur om Griekenland heen gebouwd te hebben”, die ons tegen de voorspelde Apocalyps beschermt.

Ik kan het niet beoordelen. Daarvoor heb ik te weinig verstand van geldpolitiek, maar dat geld weer de wortel van alle kwaad is, dat zal een ieder inmiddels toch wel onderschrijven. Natuurlijk geef ik graag die klotenbankiers die schuld. Cocaïne snuivende idioten stel ik me er bij voor, die risico op risico stapelen om maar bonussen binnen te slepen.
De Volkskrant van 14 mei schrijft, naar aanleiding van het miljarden verlies van Bank JPMorgan Chase over de verantwoordelijke, Ina Drew, […] Vorig jaar verdiende zij dankzij bonussen en optieplannen 12 miljoen euro. maar Drew is wel haar baan kwijt. […]
Ze schijnt zelf haar ontslag in te dienen. Ach, waarom zou ze ook werken met zo’n vermogen achter de hand? De Volkskrant citeert uit gegevens die de bank bij het jaarverslag publiceert […] Mevrouw Drew verdiende geld voor de aandeelhouders door risicomanagement over een breed spectrum van markten en valuta’s. Bijgestaan door een managementteam ‘dat zijn zaakjes kende.’

Ja ja.

Het is allemaal veel te ingewikkeld om er iets van te begrijpen, maar dat we regelmatig zwaar belazerd worden, staat voor mij als een paal boven water. Door banken, verzekeringsmaatschappijen en natuurlijk door politici… Mark Rutte bijvoorbeeld, die ‘premier van iedereen’ wilde zijn. Wat een schipper zeg. In mijn column Het schip van Staat en de PVV schreef ik ‘Te vrezen valt dat de Nederlanden in het (voor schipper Rutte) gunstigste geval in het zicht van de haven van bestemming aan muiterij ten onder zal gaan.’ De muiterij sloeg in deze column op het enige lid van de PVV, Geert Wilders. Hij heeft niet gewacht tot het zicht van de haven was bereikt. Toen er werkelijk zwaar weer opdoemde ging hij als eerste van boord.

En dus mogen wij 12 september weer stemmen. Ik vrees voor verdere verbrokkeling en meer erosie van het politieke landschap. Het huishoudboekje moet op orde, daar ben ik van overtuigd, de economie niet kapot en de staatsschuld moet omlaag. Voor mij waarheden waar geen politicus mij van hoeft te overtuigen. De vraag is alleen hoe sociaal wij dit gaan doen. Of  wij voldoende beschaving bezitten om de zwaksten niet het meest de dupe te maken. Wie het verhaal van de Titanic kent, misschien zelfs de film heeft gezien, die weet hoe het gaat als er niet genoeg reddingsboten zijn.

Mijn vaste lezers weten wel wat ik ga stemmen. Dat hoef ik hier dus niet meer te melden. Deze column is ook niet bedoeld als propaganda. Daar krijgen we de komende maanden nog genoeg van gepresenteerd. En modder waarschijnlijk ook. Een beetje vieze campagne zal het wel worden, als ik de inleidende beschietingen van de afgelopen dagen goed beluister. Het is nu natuurlijk ook wel lekker schelden op de PVV. Heerlijk, CDA en VVD hebben een zondebok. De PVV in de rol waarin zij zelf diverse minderheden plaatste. En de CDA-ers en VVD-ers die zich er aan bezondigen in de rol van Wilders. Lekker op hoge toon je ongenoegen uiten. Héééérlijk.

Willem van Oranje mag het nog een keer zeggen van mij “Mijn God, mijn God, heb medelijden mij en met dit arme volk.”

Read Full Post »

Dat een kabinet met een MP van VVD signatuur de wetten van de marktwerking begrijpt, mag geen bevreemding wekken. Het is voor een MP van een minderheidskabinet zelfs absolute noodzaak om die wetten, te kennen, begrijpen en toe te passen.

Het laat tegelijk ook heel mooi zien hoe de markt werkt: ritselend, regelend, liegend en waar nodig sjoemelend. Geen hond in Nederland die nog gelooft dat de heer P.H. Donner met een eerlijke open procedure onderkoning van Nederland is geworden. Maar toch voert de heer M. Rutte een act op in Nova College Tour en belt hij met veel omhaal de heer I. Opstelten om hem te vragen: “Ivo, Mark hier. Ik zit live in Nova College Tour (leugentje, want het werd maandag opgenomen en dinsdag uitgezonden) en hoor dat jij tegen Rinnooy Kan hebt gezegd, dat hij geen kans  maakt om vice-voorzitter RvS te worden.” Natuurlijk bromde de heer Opstelten (die mij om een of andere reden altijd aan Ollie B. Bommel doet denken), dat zulks niet waar was. En toch gelooft geen hond het.
Een mooi voorbeeld van de marktkoopman Rutte, goed gehumeurd, meteen een antwoord paraat en altijd bereid om een act op te voeren. Er is een standwerker aan hem verloren gegaan. En ik geef toe ik ben op misselijker manieren om de tuin geleid door zijn voorgangers, dus ik schaar mij in de rij die zegt “Wat een verademing na de heer J.P. Balkenende.”

Maar de markt vraagt meer. Ook de SGP levert haar diensten niet gratis. “Zaken zijn zaken,” zei Bul Super altijd in de Bommelromans, waar de heer Opstelten mij zo aan doet denken. De ijdele kortzichtige Bommel trapte er altijd net niet in, dankzij de jongeheer T. Poes.
Zaken zijn zaken. Daar weet mevrouw J.A. Hennis-Plasschaert inmiddels alles van. Het gezicht vol afschuw, walging en pijn dat zij trok toen zij (tegen haar eigen principes in!) de weigerambtenaar de ruimte bleef geven, zal ik nooit vergeten. Hoe zij daarna haar gevoelens vertolkte mag een unicum genoemd worden. Niks Haags gelul, niet recht praten wat krom is. Mevrouw Hennis-Plasschaert toonde open en oprecht haar emoties. Ze was zelfs bij Pauw en Witteman bereid om te vertellen dat zij op het moment dat zij het door de markt verlangde “tegen” uitsprak werd getrakteerd op gesis uit de oppositiebanken. Iets waarvoor (eerlijk is eerlijk) voetbalclubs in het verleden de maat genomen werd. Weet u nog: Junglegeluiden richting zwarte spelers en gesis richting de Ajaxjoden. Het kan dus allemaal in de tweede kamer, maar ja daar zijn de omgangsvormen dit jaar dan ook deerlijk veranderd.

Top of the bill in dit marktcircus vind ik staatssecretaris H. Bleker. Hij bezorgt mij voortdurend een sterk gevoel van wantrouwen. Als hij in de buurt is moet je volgens mij je portefeuille diep in je binnenzak wegstoppen. Geef hem een  hand, tel dan even je vingers na. Dat soort angsten bevangen mij als ik de heer Bleker op tv zie verschijnen. Het prototype van de ritselende, regelende, sjoemelende en waar nodig liegende marktkoopman. Liegen? Ja natuurlijk. In de aanloop naar het kabinet Rutte bezwoer hij iedereen dat hij beslist niet naar Den Haag zou gaan. Nee hij wilde van zijn pony’s genieten. Dat kun je dan nog een leugentje noemen dat bij het Haagse spel hoort, maar vandaag (21-12) opent de Volkskrant met een grote kop

De kop slaat op het Groningse natuurgebied Reiderwolde, dat volgens de heer Bleker goed laat zien dat boeren zonder overheidssteun natuur kunnen aanleggen. Dat blijkt gelogen. Zeker tien miljoen euro gemeenschapsgeld is er naar twee schapenboeren gegaan, voor de ontwikkeling van Reiderwolde. En in 2007 heeft gesjoemel met de waarde van de grond nog eens ruim € 170.000 opgeleverd. De heer Bleker wil geen commentaar geven, want volgens hem is het natuurgebied via de ‘toen geldende regelingen tot stand gekomen.’

Lees het volledige artikel in de Volkskrant.

Waar de heer Opstelten mij nog aan Heer Bommel doet denken, roept de heer Bleker beelden uit mijn jeugd in de Achterhoek op. Een aantal keren per jaar kwam ik op verjaardagen een paar gereformeerde boeren tegen. Van die rechtse mannenbroeders die mijn lange hippieharen maar wat graag gekortwiekt hadden. Bij voorkeur met de zeis. Een van hen had land op Nederlandse en op Duitse bodem. U begrijpt het, die smokkelde er maar wat graag een leuk centje bij. Vrije ondernemingsgeest he? Wetten en regeltjes? Prima, zolang zij er maar geen last van hadden. De herinnering aan hen maakt mij nog kwaad. Hartelijk dank heer Bleker. Deze Achterhoekse mannenbroeders hadden u op handen gedragen.

Read Full Post »

« Newer Posts