Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘crisis’

Vervolg op deel 1: Mussert zegt tenminste wat ik denk

Meindert Hesselink stapte na de kerkdienst in het gezelschap van zijn kameraden Jan te Kortschot en Hendrik Scholten café Het Gulle Glas binnen. Ze zochten een hoekje achterin, ver van de stamtafel waar een paar beter gesitueerden hun vaste plek hadden. Meindert had nieuws dat niet voor ieder oor bestemd was. Hij was zaterdagmiddag naar Lunteren geweest waar de leider van de NSB, Anton Mussert, persoonlijk aanwezig was en de massa had toegesproken.

“Die Mussert, da’s een goeie keerl,” begon Meindert zijn betoog. “Die zegt waar as ’t op staat.” Hij zweeg om zijn woorden goed bij Jan en Hendrik binnen te laten komen, maar nuchter als die twee waren, raakten ze niet onder de indruk.
“En waar staat ’t dan op, Meindert?”, wilde Jan weten.
“Het is allemaal de schuld van de regenten in den Haag. Die lui uit die politieke partijen. Die hebt ’t zo gemaakt, da’w niet meer één volk bent. Mussert zeg da’w ten onder gaat. Dat het chaos is waar as wij in ten onder gaan, as niet de besten van ons volk de schouders d’r onder zet en ons land naar een nieuwe toekomst brengt. En dat wil de beweging gaan doen.”
“Heeft iee nog wat gezegd over de Joden?” wilde Hendrik weten. Hij had in het geniep een oogje op Dientje Meijer, een meisje van Joodse komaf en Hendrik was bezorgd om de antisemitische geluiden die steeds vaker en steeds luider klonken.
“Jao, hij zegt dat de Joden in Nederland heel anders bent dan de Joden in Duitsland. Bij ons bent ze zeg maar zo ongeveer gewone Nederlanders. D’r bent ook joden lid van de beweging. Maar d’r bent in Duitsland ook een hele zoot andere Joden, met veel kapitaal. En die hebt schuld an de crisis en die zult er veur boeten, wat ik je zeg.”

Anton Mussert hield voor de inval door de Duitsers zijn gehoor steevast voor dat de NSB niet antisemitisch was. “De toestanden zijn hier te lande op dit punt nu eenmaal geheel verschillend met die in Duitsland. Nederland kent een gehele categorie van Nederlandse Joden ….. die Nederlands voelt, denkt en in wezen Nederlands is, maar er is ook een grote, zeer grote groep Joden die … vooraanstaan in de bestrijding van onze beweging.”

“Van die zijde zult gij, Joodse NSB’ers, voor de voeten geworpen krijgen dat gij … heult met de vijand van uw ras… Uw antwoord kan eenvoudig zijn: Juist wij zijn het die door mede te werken aan de NSB… daadwerkelijk tonen dat het nationaal-socialisme in Nederland niet antisemitisch behoeft te zijn en te worden… Gij hebt uw plaats in onze gelederen uit volle overtuiging ingenomen, blijft deze plaats waardig en ge zult voldoening hebben, uw plicht te hebben gedaan tegenover al onze volksgenoten ondanks verdachtmaking en hoon.”

Hendrik leek gerustgesteld door wat Meindert vertelde.
“D’r bent dus goeie Joden en slechte Joden? Begrijp ik dat goed? En de Joden hier dat bent de goeie?”
“Nee, dat heb ie niet helemaal goed begrepen, Henke, d’r bent behoorlijk wat Joden die bij de beweging zijn. Dat bent de goeien.”
“Oh, zo…. dus…..” Hendrik had op een ander antwoord gehoopt. De zorgen om Dientje Meijer werden er niet minder door. Zij waren zeker geen lid van de NSB. Dientjes vader moest niks hebben van ‘die ingenieur, die intelectuele fascist’ en Hendrik begreep uit de woorden van Meindert dat de familie Meijer alle reden tot bezorgdheid had. Hij kon zich niet inhouden en snauwde Meindert recht in het gezicht.
“Wat leven wij toch in een rottige wereld.”
“Ja, Henke, daar heb ie geliek in,” antwoordde Meindert, die geen idee had wat Hendrik werkelijk bedoelde. “Daarom ben’k ook bij de beweging gegaan. Het bent rotte tijden, maar daar kump een eind an en dan wil ik meewerken aan de nieuwe tijd. De tijd dat wij weer één natie bent, één volk en dat wij niet meer hoeft te leven onder de tirannie van het Joodse kapitaal.”

Wordt vervolgd in deel 3: En toen kwam de inval van de Duitsers


Bronnen: Toespraken Anton Mussert Anton Mussert en de NSB   . ScreenHunter_06 Jan. 17 20.44


Beeld: videostill uit Hagespraak te Lunteren (1940)

 

Read Full Post »

Alle personen en locaties in de verhalende gedeeltes van de serie Wereld op drift zijn fictief. Elke gelijkenis met bestaande personen berust derhalve op toeval. De gebeurtenissen zelf zijn niet fictief en via de bronvermelding onder het stuk na te lezen.
Omdat de hoofdpersonen eenvoudige fabrieksarbeiders zijn die op het platteland ergens in het oosten van Nederland wonen worden hun dialogen in een sterk vernederlandst ‘dialect’ geschreven. Daar is voor gekozen teneinde de leesbaarheid van de tekst voor iedereen optimaal te houden. 


 

In de lente van 1934 maakte Meindert Hesselink een keus die grote gevolgen voor hem zou krijgen. Hij sprak er voor het eerst over met zijn kameraden Jan te Kortschot en Hendrik Scholten, net als hij werkloze fabrieksarbeiders die leefden van de armenzorg. “Dat hebt wij allemaal an de crisis te danken,” zei hij. “Wij hebt te min om van te leven en te veul om hen te gaan. Maar ie kunt haaste beter dood wezen as da’j dit leven mot leven.”

Meindert en zijn kameraden waren eind 1932 ontslagen. Net als tienduizenden anderen in Nederland. De crisis waar Meindert op doelde was de beurskrach op Wallstreet. Miljoenen mensen waren in een paar dagen tijd al hun spaargeld kwijt. Aan de lopende band werden er fabrieken gesloten en de lonen gingen omlaag, de prijzen van boerenproducten als tarwe en rogge, boter en varkensvlees daalden met soms meer dan de helft. Voor de boeren lag de afgrond aan hun voeten.
Veel gezinnen leefden in schrijnende armoede en mochten blij zijn als er in hun dorp armenzorg was. Allen leden honger, de kinderen gingen gekleed in vodden en aan de lopende band werden gezinnen uit hun huizen gezet, vanwege huurschulden. Het aantal plaggenhutten op de heide nam in snel tempo toe. De werkelozen moesten twee keer per dag stempelen om te bewijzen dat ze niet illegaal aan het werk waren.

“Ik heb genoeg van dat gestempel,” zei Meindert dat voorjaar. “Ik ga d’r tegen in’t verzet. Ik sluit mij aan bij Mussert.”
Jan te Kortschot keek hem met grote ogen aan.
“Ie denkt toch niet da’j daar beter van wordt Meindert. Hij kijkt alleen maar naar de Duitsers.”
“Ik laat mij neet door die akelige Nauta kleineren,” schreeuwde Meindert terug tot ergernis van de kastelein van café Het Gulle Glas, die geen onrust in zijn etablissement tolereerde.
“Hou asteblief die grote mond wat dicht over dat soort zaken, Meindert, neemt ‘r liever nog een van mij, ik heb vandaag een gelukkie gehad,” zei Jan, die wijselijk niet vertelde dat hij een paar vette hazen had gestroopt en verkocht aan de kok van Hotel de Gouden Leeuw.

Nauta was de burgemeester van Achterveld. Hij was een autoritaire magistraat met de trekken van een dictator. De beide wethouders van Achterveld bogen als knipmessen voor hem. De gemeenteraad likte zijn hielen. De burgemeester had een manier bedacht om een paar gulden op de uitkeringen aan werklozen te besparen. De regeling kwam er op neer dat steuntrekkers die kippen en geiten hielden met minder geld toe konden dan wie geen kippen en geiten had. Dat deze dieren het leven op het platteland wat goedkoper maakten dan in de stad was algemeen bekend en er was in de landelijke regeling dan ook al rekening mee gehouden, maar het weerhield Ties Nauta er niet van de regeling nog wat aan te scherpen.

Meindert wond zich hier zo over op dat hij besloot actief te worden in de Nationaal Socialistische Beweging (NSB) van de Utrechtse ingenieur Anton Mussert. “As d’r  iemand is die dit tij kan keren dan is het Mussert. Di’j anderen hebt allennig maor hun eigen belang voor ogen. Die denkt niet aan kleine leu zo’as ons. Den Mussert zeg teminste wat as ik denke. Het minste dat ik doen kan is um helpen om de macht te kriegen.”

De NSB liet op 14 december 1931 in Utrecht voor het eerst van zich horen middels voornoemde Anton Mussert en Cornelis van Geelkerken, ambtenaar bij provinciale waterstaat. “De massa dient onverwijld tot inzicht gebracht te worden,” was het credo van beide heren. Zij verwezen vooral naar de crisis die (in hun ogen) door het Joodse kapitaal was veroorzaakt. De beweging was, in tegenstelling tot andere politieke partijen geen vereniging, maar een stichting. Op 4 november 1932 werd bij notariële akte de “Stichting Nationaal Socialistische Beweging” in het leven geroepen.

In de statuten van de stichting werd onder meer bepaald dat het bestuur werd gevormd door één persoon, Anton Mussert, onder de titel Algemeen Leider. Mussert was statutair verplicht een Algemene Raad van tenminste vijf personen te benoemen, maar deze raad had geen enkele bevoegdheid, gezien een andere bepaling in diezelfde statuten: Alle besluiten neemt de Algemeen Leider, al of niet de Raad gehoord hebbende.

De NSB wilde zich onderscheiden van de klassieke politieke partijen in Nederland en noemde zich daarom geen partij maar een beweging, die uitging van (en voortdurend uiting gaf aan) het leidend beginsel, dat er voor het zedelijk en lichamelijk welzijn van een volk een aantal voorwaarden van cruciaal belang waren, zijnde:
– een krachtig staatsbestuur;
– zelfrespect van de natie;
– tucht;
– orde;
– solidariteit van alle bevolkingsgroepen.
Bovenal gold daarbij dat
– het nationaal belang boven het groepsbelang ging en
– het groepsbelang boven het persoonlijk belang.

De NSB had dankzij de economische crisis en de onmacht van de politieke democratie om de crisis te keren, de wind in de zeilen. Musserts politieke kleurloosheid en zijn reputatie als degelijke intellectueel en academicus droegen bij aan een sensationeel succes op 16 april 1935. Bij de Statenverkiezingen werd op die dag bijna 8 procent van de stemmen gehaald. Dat zouden in de Tweede Kamer van nu 12 zetels zijn geweest. De beweging vond haar aanhangers vooral onder middenstanders, ambtenaren en kleine boeren. De Liberale Staatspartij en de SDAP waren de grootste leveranciers van NSB-kiezers.

Wordt vervolgd in deel 2: Het ligt aan de regenten in Den Haag

Bronnen:
Depressietijd 1930 in Buitenpost
Nationaal Socialistische Beweging
Cornelis van Geelkerken
Hou zee – 75 jaar NSB
terugblik op nationaal-socialistische propaganda

ScreenHunter_03 Jan. 16 14.21


Afbeelding: Pixabay

.

 

 

Read Full Post »

De belangstelling voor mijn samenvatting van het SP rapport over de beloftes van Geert Wilders en het stemgedrag van zijn fractie heeft mij overdonderd. Meer dan 20.000 bezichtigingen. Terechte kanttekening die veel gemaakt werd was dat het ging over de periode tussen 2010 (verkiezingen die leidden tot het 1e kabinet Rutte) en 2011 (verkiezingen die leidden tot het 2e kabinet Rutte. Ook werd nogal eens opgemerkt dat kiezersbedrog bij alle partijen voorkomt en niet alleen maar bij de PVV.

Laat ik beginnen met te reageren op die laatste opmerking. Die is volkomen waar. Ik heb de Partij van de Arbeid het afgelopen jaar menigmaal getackeld op gebroken beloftes. Ook de VVD zou ik daar op kunnen tackelen, maar dat laat ik liever over aan mensen die zich door de VVD bedrogen voelen. En zo komt iedere kiezer van om het even welke partij wel bedrogen uit. Dat is inherent aan een parlementaire democratie waar geen enkele partij de absolute meerderheid heeft. En dat is eigenlijk maar goed ook, want we zien in Polen en Turkije waar absolute meerderheden toe kunnen leiden.

Toch beschouw ik het Wilderiaanse beloven als een unieke vorm van beloven. De PVV weigert stelselmatig verantwoordelijkheid te nemen.
Een voorbeeld? De opvang van vluchtelingen in de regio. Wilders heeft de mond vol over het opvangen in de regio, maar zo gauw daar geld voor op tafel moet komen, roept ie dat ze het daar maar mooi moeten bekijken en dat de rijke buurlanden het maar moeten opknappen.

Zo acteert de blonde leider, wiens naam ik zowaar uit mijn toetsenbord begin te krijgen, veel vaker. Denk aan de AOW-leeftijd. Die was bij de PVV veilig tot de dag na de verkiezingen. Ongevraagd en uit eigen initiatief liet Wilders weten dat wat hem betreft de leeftijd van 65 jaar geen breekpunt zou zijn als het om regeringsdeelname zou gaan. De man is een gevaar voor de mensen die in hem geloven. Zij worden het zwaarst bedrogen. De Henk en Ingrids zijn voor hem geen doelgroep, maar een middel om zijn eigen doel te bereiken. In het eerdere overzicht heb ik daar voldoende voorbeelden van gegeven. Het gaat om het gedraai. De onbetrouwbaarheid, die Sybrand Buma er al toe bracht om de PVV nu al als mogelijke coalitiepartner uit te sluiten.

In 2004 scheidde Wilders zich af van de VVD en in 2005 schreef hij in een verklaring dat

  1. de te royale verzorgingsstaat moest worden uitgekleed
  2. het minimumloon moest worden afgeschaft
  3. het ontslagrecht moest worden versoepeld
  4. dat er één belastingtarief (vlaktaks) moest komen
  5. bijstandsgerechtigden verplicht moesten werken bij plantsoenendiensten of in de zorg

In 2010 neemt Wilders daar al weer afstand van en in het verkiezingsprogramma staat dat de PVV inzet op verdediging van de verzorgingsstaat, zelfs dat de AOW leeftijd van 65 het enige breekpunt bij de formatie van een kabinet zou zijn. Die laatste belofte bleek gewoon een ordinaire leugen te zijn geweest.

De verzorgingsstaat
Opkomen voor de verzorgingsstaat deed de PVV in de afgelopen vijf jaar door te stemmen

  • tegen het opstellen van armoedebeleid
  • tegen gelijke rechten op WW en ziektewet voor flexwerkers
  • voor bezuinigingen op jonggehandicapten en sociale werkplaatsen
  • voor het verlagen van de huurtoeslag

.

Zorg en onderwijs
De beloften dat de zorg beter betaalbaar zou worden en ouderen meer voorzieningen zouden kijgen en dat de studiefinanciering gehandhaafd zou worden om er voor te zorgen dat het hogere onderwijs voor iedereen toegankelijk bleef resulteerden in steun voor

  • hogere eigen bijdragen
  • bezuinigingen op het persoonsgebonden budget (PGB)
  • verdere bevordering van de marktwerking in de zorg
  • het leenstelsel in de masterfase

.

Henk en Ingrid
Opkomen voor gewone mensen doet de PVV op een bijzondere wijze. Men is voor:

  • instandhouding van Nederland als belastingparadijs
  • verlagen van vennootschapsbelasting voor kleine én grote bedrijven
  • een wachttijd van vier weken voor een werkeloze een bijstandsuitkering krijgt
  • onbeloonde tegenprestaties van bijstandsgerechtigden

.

Geen bevoegdheden van Nederland overdragen
De PVV wil niet dat Nederland meer bevoegdheden overdraagt aan de EU maar men is voor TTIP waardoor

  • soevereiniteit wordt afgestaan aan grote multinationals
  • sociale rechten en publieke voorzieningen worden afgebroken
  • multinationals door speciale rechtbanken (ISDS) staten kunnen aanklagen als zij vinden dat hun belangen worden geschaad
  • Europese burgers niets meer in de melk te brokkelen hebben

Wilt u meer over TTIP weten? Klik dan hier.

.


.

Samengevat: De PVV heeft de verzorgingsstaat in 2010 een bron van trots genoemd, maar de realiteit is dat de PVV sindsdien

  • niets doet om grote bedrijven meer en eerlijker te belasten en hun macht in te perken,
  • er niet voor terugdeinst om mensen in de bijstand bij het minste of geringste te korten op hun uitkering en een verplichte tegenprestatie te laten leveren
  • ouderen te lokken met beloftes die binnen het etmaal worden genuanceerd (mooi woord voor gebroken)
    Zie onderstaande video

.


 

Achtergrondinformatie:

Wat beloofde en hoe stemde de PVV?
Tribune september 2015
(pagina 24 en 25)
Vreemd: De PVV verlaten omdat de koers te links is (Elsevier)
Verkiezingsprogramma PVV 2012
Quotenet: Geert Wilders houdt wél van belastingparadijs Nederland
Doorbraak.eu: Wilders pakt werklozen graag keihard aan

Wilt u zelf vergelijken hoe verschillende partijen over verschillende onderwerpen hebben gestemd, kijkt u dan eens op partijgedrag.nl

.

Read Full Post »

Nederland kampt met drie problemen.

  1. Er is werk zat, maar het wordt niet gedaan. Zo ontstaat er achterstallig werk. Bijvoorbeeld bij de politie, die over onze veiligheid hoort te waken.
  2. Er zijn werknemers zat, maar die worden weg-georganiseerd of raken hun werk kwijt door faillissementen.
  3. Er is een kabinet aan de macht dat zegt dat er geen geld is voor stimuleringsmaatregelen.

Probleem 1 en 2 verdwijnen zodra probleem drie is opgelost. Daarvoor hoeft het kabinet niet eens weg. Het enige wat ze moeten doen is zich realiseren dat er geld zat is in Nederland, maar dat het, net als de plastic soep in de Grote Oceaan, is geconcentreerd bij een veel te kleine groep.

De inkomsten van het kabinet moeten met belastingen worden binnengehaald. Een miljonairsbelasting, die de miljonairs zelf niet eens aan den lijve zouden voelen, zou volstaan om probleem 1 en 2 op te lossen.

.


 

Read Full Post »

Marjolein Faber is de leidsvrouw van de PVV in Gelderland. Zij is niet bang voor kernenergie en omdat ze niet gelooft in duurzame energie wilde ze in 2011 een kerncentrale ergens in de Achterhoek zetten.

Mevrouw Faber is wel bang voor een kookavondje voor vluchtelingen in woonzorgcentrum Boschoord in Nijmegen. Ze gelooft, aldus de Gelderlander, “niet dat er alleen Syrische vrouwen zouden koken. Dat is het begin. Daar blijft het niet bij. Daarna gaan ze de boel oprekken.”

Wie ‘ze’ zijn blijft in het midden. Dat kan de leiding van het WZC zijn, maar het zouden ook de Syrische vluchtelingen kunnen zijn. En dus ontstond er op internet een hetze tegen het initiatief. De piemel moest er weer in. En daar hadden ze in het WZC geen zin in.

Je zult maar angstig aangelegd zijn. En dan ook nog een genuanceerd en menselijk standpunt hebben over de vluchtelingenproblematiek. Dan heb je echt reden om bang te zijn in Nederland anno 2015. Aan de ene kant word je bedreigd door terroristen. Aan de andere kant door piemels die in je gestoken moeten worden. We zijn lekker bezig met zijn allen.

De vrijheid van meningsuiting is ernstig in gevaar. Niet door dreiging vanuit het buitenland, maar door dreiging van binnenuit. Door ‘landgenoten‘.

.


.

ScreenHunter_09 Jun. 01 09.24

.


.

Stormkracht (e-boek) nu voor € 2,50.

Cover Stormkracht DEFEind 2010 veranderde het leven van tekstschrijver Frits Kappers van de ene dag op de andere dag in een stormachtige nachtmerrie, toen bij zijn vrouw borstkanker werd vastgesteld. Ineens was er de dreiging die kanker met zich meebrengt. Het bewustzijn van de sterfelijkheid. De angst om te verliezen.
Om zijn angsten te bezweren sloeg de auteur vrijwel dagelijks aan het schrijven over wat hij meemaakte, voelde, dacht, vreesde en hoopte. In stormachtige omstandigheden moest hij er het beste van zien te maken.”Alles was of zwart of wit. Het kon goed gaan, maar ook fout. Een tussenweg was er niet.”

Stormkracht geeft een openhartige inkijk in het proces dat de auteur en zijn vrouw doormaakten vanaf het eerste onderzoek tot het einde van de nabehandeling. Het boek geeft een beeld van de onverwachte kracht die liefde biedt als het echt nodig is.

.

Klik hier om een exemplaar te bestellen.

.

.

Read Full Post »

In het prille beginstadium van de bankencrisis, liet de Rabobank zich nog wel eens voorstaan op haar coöperatieve karakter. Inmiddels weten we dat ook bij de coöperatieven gesjoemeld wordt. Met de liborrente dus. Had nooit iemand van gehoord. Makkelijk sjoemelobject daarom? Geen idee. Maar ze belazerden er de boel wel mee.

De liborrente is de rente die banken elkaar onderling berekenen voor leningen. Als ik het tenminste goed begrijp. En daar moet je natuurlijk niet mee sjoemelen. Je moet je partners in crime namelijk niet belazeren. Daar komen alleen maar bende oorlogen van. Of in dit geval een torenhoge boete, waarmee in één klap de netto winst van de eerste helft van 2013 wordt weggevaagd.

En maar kleine lokale kantoortjes sluiten. En maar geldautomaten uit kleine dorpen verwijderen. De Rabobank is al net zo erg als de rest. En oh wat was men verontwaardigd over het dopinggebruik in de Rabo wielerploeg! Hoe schijnheilig kun je zijn?

xxx

xxx

Read Full Post »

“Hij werkte bij een topbank als ‘structurer ’, wat betekent dat hij financiële instrumenten in elkaar zette die zó complex waren, dat zijn klanten niet eens begrepen dát zij ze niet begrepen. Hij had miljoenen verdiend voor zichzelf en een veelvoud voor zijn bank. Nu is hij gestopt. ”
Zo begint journalist Joris Luyendijk een artikel in de NRC over de Londense City. Het is geen optimistisch stemmend artikel. Kern van Luyendijks boodschap: “Het kan zo weer gebeuren.” Het is dus net zo iets als kanker. Als je het hebt ‘overwonnen’ krijg je jaarlijks een spannende controle, in de hoop dat er niets gevonden zal worden. En in de hoop dat je, als er wel iets wordt gevonden, er op tijd bij bent.

Ik bedacht dit toen ik in een wegrestaurant een kop koffie dronk en twee snelle jongens met elkaar hoorde praten. Type financieel adviseur was mijn inschatting. Eén van hen zei: “Ik haal mijn geld van de bank en ga het uitgeven. Dan heb ik er tenminste nog iets voor gekregen.” De ander was vermoedelijk een spaarzamer type en zei: “Ik spaar om straks een buffer te hebben.” Waarop de eerste begon te lachen: “Die buffer ligt op de bodem van het moeras.”

Read Full Post »

Older Posts »