Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘AZC’

Hysterie heeft onze Hollandse nuchterheid verdreven. Je moet uitkijken met wat je zegt, hoe je dat zegt en tegen wie. De klappen kunnen nu van alle kanten komen, links en rechts.

Neem bijvoorbeeld de gemeente Loon op Zand. Daar is in vakantiepark Droomgaard (Kaatsheuvel) een tijdelijk AZC en daar fietsen scholieren langs. Op weg naar een school voor speciaal onderwijs in Waalwijk.
En zoals overal lijkt men ook hier niet gerust op de gevolgen van de komst van ontheemde buitenlanders. Daarom zullen vanaf de eerste dag na de kerstvakantie vrijwilligers de kinderen begeleiden. Of dit alleen de passage van het AZC betreft of misschien de hele route is mij niet bekend.

De gemeente heeft laten weten dat bij onvoldoende beschikbare vrijwilligers gemeentepersoneel zal worden ingezet. Niet omdat het (volgens de gemeente) nodig zou zijn de leerlingen te beschermen, maar om aan de ongerustheid van de ouders tegemoet te komen. (Bron: NRC 29-12-2015)

In reactie op dit bericht schreef Sylvia Witte (niet te verwarren met Sylvia Witteman!) op haar weblog een verzoek aan haar burgemeester. Voor begeleiding van haar kinderen die op weg naar school langs een Katholieke kerk komen en ook nog een bouwplaats waar afgetrainde wat oudere bouwvakkers jonge- en meestal minderjarige meisjes nafluiten.
Witte schildert op een vermakelijke manier de hysterie in de reacties op de komst van asielzoekerscentra. Een blog dat het verspreiden waard is en ik heb daar dan ook mijn steentje aan bijgedragen.

Van collega blogger Hermannus Stegeman kwam de melding dat de column van Witte ronduit slecht was en gevoed door hysterisch reageren op één krantenkop. Op zijn blog betoogt hij dat de wethouder vol empathie op de mogelijke ongerustheid onder de ouders van kwetsbare kinderen reageert. En dat vindt Stegeman (terecht overigens) in de wethouder te prijzen.

Maar de wethouder acteerde voor zijn beurt. Ik laat mij niet uit over de noodzaak van de begeleiding. Ik weet als gepensioneerd leraar heel goed dat kinderen in het speciaal onderwijs soms door kleine veranderingen al uit balans kunnen raken. Maar het was beter geweest in stilte begeleiding te regelen en af te wachten of die begeleiding daadwerkelijk nodig is.

In zijn betoog stelt Stegeman verder dat het de wethouder niet gaat om angst voor de vreemdelingen maar angst voor rellen, demonstraties en walgelijk protest langs de route van de kinderen.
Het moet niet gekker worden. Moeten we nu naast vluchtelingen ook al kinderen tegen het hersenarme deel van onze samenleving gaan beschermen?

We moeten oppassen dat we geen hysterische kettingreacties in dit land gaan krijgen.

.


 

Read Full Post »

Marjolein Faber is de leidsvrouw van de PVV in Gelderland. Zij is niet bang voor kernenergie en omdat ze niet gelooft in duurzame energie wilde ze in 2011 een kerncentrale ergens in de Achterhoek zetten.

Mevrouw Faber is wel bang voor een kookavondje voor vluchtelingen in woonzorgcentrum Boschoord in Nijmegen. Ze gelooft, aldus de Gelderlander, “niet dat er alleen Syrische vrouwen zouden koken. Dat is het begin. Daar blijft het niet bij. Daarna gaan ze de boel oprekken.”

Wie ‘ze’ zijn blijft in het midden. Dat kan de leiding van het WZC zijn, maar het zouden ook de Syrische vluchtelingen kunnen zijn. En dus ontstond er op internet een hetze tegen het initiatief. De piemel moest er weer in. En daar hadden ze in het WZC geen zin in.

Je zult maar angstig aangelegd zijn. En dan ook nog een genuanceerd en menselijk standpunt hebben over de vluchtelingenproblematiek. Dan heb je echt reden om bang te zijn in Nederland anno 2015. Aan de ene kant word je bedreigd door terroristen. Aan de andere kant door piemels die in je gestoken moeten worden. We zijn lekker bezig met zijn allen.

De vrijheid van meningsuiting is ernstig in gevaar. Niet door dreiging vanuit het buitenland, maar door dreiging van binnenuit. Door ‘landgenoten‘.

.


.

ScreenHunter_09 Jun. 01 09.24

.


.

Stormkracht (e-boek) nu voor € 2,50.

Cover Stormkracht DEFEind 2010 veranderde het leven van tekstschrijver Frits Kappers van de ene dag op de andere dag in een stormachtige nachtmerrie, toen bij zijn vrouw borstkanker werd vastgesteld. Ineens was er de dreiging die kanker met zich meebrengt. Het bewustzijn van de sterfelijkheid. De angst om te verliezen.
Om zijn angsten te bezweren sloeg de auteur vrijwel dagelijks aan het schrijven over wat hij meemaakte, voelde, dacht, vreesde en hoopte. In stormachtige omstandigheden moest hij er het beste van zien te maken.”Alles was of zwart of wit. Het kon goed gaan, maar ook fout. Een tussenweg was er niet.”

Stormkracht geeft een openhartige inkijk in het proces dat de auteur en zijn vrouw doormaakten vanaf het eerste onderzoek tot het einde van de nabehandeling. Het boek geeft een beeld van de onverwachte kracht die liefde biedt als het echt nodig is.

.

Klik hier om een exemplaar te bestellen.

.

.

Read Full Post »