Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Opinie’ Category

Uit de vele reacties die op Regio Hoogeveen en via facebook op mijn persoonlijke artikel over de onrust rond Bethesda binnenkwamen, trek ik de conclusie dat de Hoogeveense bevolking zich ernstig zorgen maakt over het beleid dat de raad van bestuur voor ogen staat. In mijn ogen zijn dat zeer terechte zorgen.

Dat de raad van bestuur bij monde van voorzitter Eric Janson de oorzaak voor de problemen in Bethesda voor een deel bij het verwijzingsbeleid van de huisartsen legt vind ik beneden peil. Voor zover mij bekend is het overleg met de huisartsen, dat de raad van bestuur in juli aankondigde, nog nooit gepleegd. Hoe belangrijk vind je hen dan?

Over de opmerking dat de heer Janson het  “betreurt dat de communicatie van het actiecomité voor onrust zorgt bij de Hoogeveense bevolking” heb ik slechts kunnen lachen. Dit is een uitspraak die niet gestaafd wordt door onderzoek onder de bevolking. Het is duidelijk, dat de heer Janson de bokshandschoenen heeft aangetrokken. Ik voorspel dat in de toekomst ook nog wel een keer zal worden gezegd dat het actiecomité Bethesda kapot heeft gemaakt.
Een manier van doen die je wel vaker tegenkomt: maak je tegenstanders zwart, schilder hen af als verantwoordelijk voor de afbraak die jij zelf pleegt en je hebt de tegenstand verzwakt. Maar niets is minder waar.

Laat ik mij baseren op feiten en het zal u duidelijk zijn waar mijn wantrouwen door wordt gevoed. In de notulen van de extra plenaire vergadering van de medische staf van 20 december 2012 staat letterlijk te lezen:

Betreffende de longchirurgie heeft de RVB (= raad van bestuur, FK) toegegeven, dat alle argumenten die zijn aangewend om dit in Emmen te laten plaatsvinden (kwaliteit, complexe chirurgie, level 2, etc,) niet correct zijn geweestDe RVB zal nu naar alle medewerkers een bericht doen uitgaan dat alle oncologische- en complexe chirurgie niet per definitie naar Emmen gaat, maar op iedere locatie mogelijk blijft. Hiervoor komt een evenredige verdeling. Vooralsnog blijft -volgens besluit van de RVB- de longchirurgie voor 1 jaar in Emmen. In de loop van 2013 wordt bekeken waar deze operaties definitief zullen plaatsvinden.

Uiteraard wil ik hier thans openlijk het mijne over zeggen.

Uit deze notulen blijkt dat de toenmalige raad van bestuur, Donkervoort,

  • de medische staf voor het lapje heeft gehouden;
  • de medische staf een worst heeft voorgehouden door te melden dat alle oncologische en complexe chirurgie niet per definitie naar Emmen gaat, maar op iedere locatie mogelijk blijft;
  • toezeggingen heeft gedaan die voor zover bekend nog steeds niet zijn nagekomen, namelijk dat er een evenredige verdeling zal komen voor bovengenoemde chirurgie.

Over de uitkomst van het “in de loop van 2013 bekijken waar deze operaties definitief zullen plaatsvinden” is niets gecommuniceerd met het actiecomité noch via de media, maar de uitkomst daarvan is duidelijk. Ook de endeldarmchirurgie is al naar Emmen verplaatst en naar verluidt raakt het Refaja ziekenhuis deze per 1 januari 2014 ook kwijt.
De heer Janson mag dan zeggen dat het slechts gaat om een goede twintig patiënten per jaar het lijkt er toch echt op dat alle complexe ingrepen naar Emmen zullen verhuizen. En dat is dan geheel in lijn met het streven van ZLM tot “behoud en/of uitbouw van zo veel mogelijk topklinische zorg in Drenthe en het bieden van een maximaal pakket aan zorg dichtbij.” (citaat uit Jaardocument 2012 van ZLM, pagina 31)

Eén keer raden waar dat gaat gebeuren. In mijn interview met professor Smalhout dat u op de actiewebsite van het comité kunt bekijken en beluisteren, waarschuwde deze al dat na verloop van tijd de chirurgen zullen aangeven dat al dat gereis inefficiënt is en dat men veel beter op één locatie kan opereren. Welke locatie dat wordt zal duidelijk zijn. Voor hoog complexe zorg moet u naar Emmen. Als u dat zelf tenminste wilt.

Overigens reageerde interim-manager Leo L. Schoots op het interview met professor Smalhout door deze zwart te maken, volgens het principe dat ik hierboven al heb beschreven: “Smalhout is een malloot. Een onruststoker en een malloot.”
Een meer dan voortreffelijke chirurg uit Bethesda, die oppositie tegen de fusie met Refaja pleegde, werd door Schoots beschreven als iemand die “één kunstje heel goed kan.” Het laat zien op wat voor manier deze interimmer, die de fusie met Refaja er door joeg, tegen zijn tegenstanders aankijkt.

Het is mij te veel gevraagd om vertrouwen te stellen in een dergelijke manier van doen.

.

.

Read Full Post »

Woord vooraf

Na lang wikken en wegen heb ik besloten op persoonlijke titel te reageren op het nieuws dat vandaag in het Dagblad van het Noorden en de Hoogeveensche Courant stond over ziekenhuis Bethesda. Ik wil mijn medestrijders in het actiecomité niet voor de voeten lopen, dus moet ik er voor zorgen dat zij niet kunnen worden aangesproken op wat hierna volgt. Daarom meld ik hier klip en klaar dat geen van de leden of adviseurs van het actiecomité weet hebben gehad van dit artikel voordat het werd geplaatst. Zij hebben er geen goed- dan wel afkeuring aan kunnen verbinden en zij hebben ook geen suggesties voor de inhoud kunnen leveren.

Leest u eerst het nieuws zoals het Dagblad van het Noorden vandaag naar buiten bracht. (Klik op de afbeelding voor een vergroting)

DvhN 29-11-13

Klik op de afbeelding voor een vergroting

De grote vraag die dit nieuws oproept is natuurlijk wat de oorzaak is van het dalende patiëntenaantal. Er is namelijk sprake van een landelijke trend. Vrijwel alle ziekenhuizen hebben te maken met dalende behandelvolumes. Daar spelen ongetwijfeld zaken in mee als het hogere eigen risico, waardoor mensen artsenbezoek uitstellen. Voeg daarbij het steeds kortere verblijf in een ziekenhuis en het is begrijpelijk dat er geen groei optreedt.

Onlangs sprak het actiecomité op vrijwel volle sterkte, inclusief de beide medische adviseurs met de heren Janson en Kuin. In dit gesprek vielen harde woorden en werd ons verteld dat het “zeer slecht gaat met Bethesda”. Er zouden “te veel artsen rondlopen en te weinig patiënten komen.”

In het ziekenhuis schijnt de indruk te bestaan dat de huisartsen niet voldoende naar Bethesda verwijzen. Dat zou natuurlijk kunnen. Onze huisartsen luisteren goed naar wat hun patiënten willen en steeds meer patiënten geven aan dat zij niet naar Emmen willen. Het ligt dus zeker niet aan het verwijsgedrag van de huisartsen, maar aan het feit dat de ontwikkelingen rond het ziekenhuis steeds meer mensen er toe brengen zich mondig op te stellen en duidelijk aan te geven wat men wel en niet wil. Een terechte houding. Het gaat immers om de eigen gezondheid. Bovendien betekent marktwerking ook een bewust kiezende consument.

Het Refaja ziekenhuis in Stadskanaal vaart echter wel bij de ontwikkelingen binnen ZLM. Zeker na de toetreding van Refaja directeur Guus Bruins tot de raad van bestuur. Een toetreding die ik voor Hoogeveen zeer nadelig acht en bovendien ongepast vind. Het Refaja heeft geen krimp maar groei meegemaakt. Journaliste Daniëlle Molenaar meldde via Twitter dat in het artikel in het DvhN een verschrijving staat. Refaja heeft geen daling, maar juist een stijging van 2% in het patiëntenaantal. (Zie de schermkopie van de tweet van Molenaar hieronder.)

ScreenHunter_01 Nov. 29 14.02

De grote vraag is nu natuurlijk of de ontwikkelingen in Hoogeveen het gevolg zijn van bewust beleid. ZLM schermt met enige regelmaat met argumenten dat men om goede specialisten aan te trekken een “top-klinisch ziekenhuis” moet zijn. In het jaarboek 2012 staat ook de doelstelling vermeld om één van de locaties van ZLM te laten uitgroeien tot een top-klinisch ziekenhuis. U mag één keer raden welke locatie dat moet worden.

In de vijftien maanden sinds ik vorig jaar 15.000 handtekeningen onder mijn petitie wist te krijgen, heb ik te maken gehad met leugen, list en bedrog. Voormalig bestuurder Donkervoort heeft willens en wetens bedrog gepleegd bij de verplaatsing van de longchirurgie naar Emmen. Er werd zelfs niet geschroomd om een hoogleraar van het UMCG te schofferen. Vervolgens werd de medische staf in de waan gelaten dat men met 2/3 meerderheid voor de fusie met Refaja moest zijn om deze door te laten gaan. Toen puntje bij paaltje kwam waren Donkervoort en Schoots vertrokken. De nieuwe voorzitter Eric Janson meldde dat er geen enkel beletsel was om de fusie met Refaja door te laten gaan aangezien op één na alle adviezen positief waren.

En nu beweert men dat het al sinds 2005 zeer slecht gaat met Bethesda. De jaarboeken spreken andere taal. Die geven een beeld van een goed renderend bedrijf dat flinke winsten genereert na een periode aan de rand van de afgrond. De raad van toezicht heeft blijkbaar zitten slapen. (Voorzitter Bas Eenhoorn toucheert daar €15.000 per jaar voor. Zo wil ik ook wel slapen, maar dat ter zijde.)
Er is dus sprake van bedrog. De vraag is of de bedriegers in het verleden gezocht moeten worden of in het heden. Ik hou het maar op het heden, want daar is het makkelijker tegen vechten dan tegen het verleden.

De heer Janson betreurt het, zo schrijft de Hoogeveensche Courant, dat door de communicatie van het actiecomité de burgers bezorgd worden. Hij durft wel. Op onze vraag hoe het zit met de patiëntenstromen, met name hoeveel mensen uit Hoogeveen naar Emmen/Stadskanaal moeten en hoeveel mensen uit Stadskanaal/Emmen naar Hoogeveen gaan voor behandeling, weigert hij in te gaan. Het is heel makkelijk de schuld elders te leggen. Huisartsen die onvoldoende doorverwijzen, een actiecomité dat negatief communiceert. Mijnheer Janson vergeet dat er vijftien maanden geleden een houtskoolschets op tafel leg waarmee Bethesda tot een dagziekenhuis zou worden omgevormd. Mijnheer Janson vergeet dat sindsdien de inwoners van Hoogeveen voortdurend zijn geconfronteerd met de zuigkracht van Emmen. Allemaal zaken die voor rekening en verantwoording komen van de raad van bestuur. Logisch dat burgers zich zorgen maken. Hoogeveners zijn van nature gezagsgetrouw en niet geneigd tot opstandigheid, maar zij zijn niet gek en weten heel goed wanneer er onraad dreigt. De raad van bestuur van ZLM vergist zich nog steeds in de oriëntatie van de Hoogeveners op west en noord. Dat kompas draait ook ZLM echt niet zomaar in de richting oost.

Hoogeveners, ik vraag het u opnieuw: laat u in het jaar van haar eeuwfeest Bethesda uitkleden of laat u zich opnieuw massaal horen en oefent u druk uit op de raad van bestuur (mailadres: rvb@zlm-zorg.nl) en zorgverzekeraar Achmea (mailadres landelijk woordvoerster: christine.rompa@achmea.nl)?
Ik hoop het laatste want dat helpt om er voor te zorgen dat er daadwerkelijk een volwaardig ziekenhuis in Hoogeveen blijft bestaan.

U wilt toch niet dat hier hetzelfde gebeurt als in Meppel?

Denk niet dat het geen zin heeft om uw stem te laten horen. Men is bevreesd voor maatschappelijke onrust en Achmea vreest zeer voor imagoschade.

.

.

Read Full Post »

Reeds twee maal eerder wijdde ik een blog aan de Sanquin bloedbank. De eerste maal nadat EenVandaag had bekend gemaakt dat een kwart van de bloeddonoren bereid zou zijn tot een donatiestaking, de tweede maal heb ik zowel de Landelijke vereniging van  bloeddonoren (LVB) als de Sanquin bloedbank benaderd om te reageren, mede naar aanleiding van een passage in het boek  Echte leiders hebben een verhaal.

En opnieuw is de bloedbank in opspraak gekomen. Dit keer omdat de bloedbank het salaris van de in september vertrokken topman Theo Buunen tot aan zijn pensioen in 2014 moet doorbetalen. Volgens Sanquin-woordvoerder Robert Heckert beschikt Buunen nog over voldoende vakantiedagen om tot aan zijn formele pensioendatum te worden doorbetaald.
De kamerleden Van Gerven en Leijten (beiden SP) hebben voor de vierde maal kamervragen gesteld. Dit maal willen zij onder meer weten wat minister Schippers ervan vindt dat Sanquin enerzijds een bezuiniging, reorganisatie en banenverlies heeft doorgevoerd, maar anderzijds ‘een ex-topman van 1 september 2012 tot 1 maart 2014 met vakantie kan met behoud van een enorm salaris’. Van Gerven hecht weinig waarde aan de verklaring van Sanquin dat Buunen zoveel vakantiedagen zou hebben opgespaard dat hij tot zijn pensioen moet worden doorbetaald. ‘Dat lijkt op een truc. Het is helemaal niet meer mogelijk vakantiedagen op te sparen. Bovendien is het maatschappelijk onaanvaardbaar. Gisteren twitterde ik over de kwestie, en ik heb zelden zoveel reacties gehad.’  (Bron: Medisch contact).

Eens te meer wordt duidelijk dat de roofridders in Nederland een moraal hebben die op zijn zachtst gezegd onfatsoenlijk genoemd kan worden. De hebzucht en de hoogmoed die deze lieden in zich dragen heeft mijn goede vriend en collega EleMenTaal al eens beschreven in een cynische schets van de familie Avaritia, die hij als volgt beschrijft:

De veroorzakers van deze ellende zijn allen nazaten van de hebzuchtige Avaritia en de hoogmoedige Superbia,  de ouders aller hoofdzonden. Hun kinderen zijn Luxuria de wellustige slet, Invidia het jaloerse kreng, Gula de mateloze inneemster, de woedende Ira  en tot slot de vadsige Acedia.”

Nooit zal dit kwaad uitgeroeid worden, simpel omdat velen van ons, eenmaal in de gelegenheid om ook een graai te doen, dat niet zullen nalaten. Mijn grootmoeder is opgegroeid met de Heidelbergse catechismus. Dat leverde haar genoeg stof tot nadenken in vragen en antwoorden voor een heel jaar.
Zo moest vraag acht: ‘Maar zijn wij alzo verdorven, dat wij ganselijk onbekwaam zijn tot enig goed en geneigd tot alle kwaad?’, beantwoord worden met: ‘Ja tenzij dan dat wij door den Geest Gods wedergeboren worden.’ Nu geloof ik in geen enkele versie van het opperwezen dus hoef ik van die kant ook geen actie te verwachten.

Ik zal moeten leren leven met het kwaad van deze lieden. Het ergste van alles vind ik hun hoogmoed. Een hoogmoed waaruit minachting spreekt voor u en mij, eenvoudige hardwerkende aardkluiten.

.

Read Full Post »

Terwijl de regenbuien mijn tuin koesteren, mijn hond de lof der luiheid in praktijk brengt en ik mij herinner dat ik tijdens de recente hittegolf plechtig heb beloofd nooit meer te klagen als het regent in dit land,  lees ik mijn favoriete ochtendblad de Volkskrant. Digitaal tegenwoordig, want papier neemt mij teveel tafelruimte in. De dag belooft veel goeds. Serene rust heerst in mijn huis en mijn hoofd. Of misschien wel net andersom in mijn hoofd en daardoor in mijn huis.
Ik lees hoe Toine Heijmans in zijn column Prins Friso gedenkt. Op een waardige manier, zonder de hijgerigheid die gisteren de media beheerste en dat ongetwijfeld de komende dagen zal blijven doen. Er ligt meer beneden zeeniveau dan alleen een groot deel van ons grondgebied.

In het journaal zei een van de geïnterviewde mensen op straat: Als het leven niet meer waard is om geleefd te worden, komt de dood als een bevrijding. En zo is het. Een volk dat van zijn koningshuis houdt omarmt niet de dood van de prins die geen prins wilde zijn alsof het een dierbare uit eigen kring betreft. Dat volk gedenkt zijn prins door zijn dood te registreren en de familie in alle rust haar verdriet te laten verwerken. Daarmee doet dat volk zijn koningshuis en zijn overleden prins recht. En dat volk keert zich ook tegen de media die paparazzi-achtig nieuws brengen en doorkijkjes filmen waarop prinses Beatrix naar buiten komt of prinses Mabel met haar kinderen die door de tuin loopt. Ik weet wel dat hoge bomen veel wind vangen, maar soms mag een hoge boom ook wel eens uit de wind gehouden worden en daar zouden in dit geval de media de verantwoordelijkheid voor moeten nemen. Maar ja… ik ben natuurlijk naïef want nieuws is geld zelfs als het geen nieuws is. En geld is de wortel van alle kwaad.

Dat blijkt naast de column van Toine Heijmans al meteen. Ik lees een verhaal over interim-bestuurder Peter Ruigrok die met een uurtarief van €275,00 (ex. BTW en autokosten) in negen maanden tijd bij de noodlijdende Woningstichting Geertruidenberg een half miljoen euro declareerde. Hij was daar omdat zijn voorganger -die ongetwijfeld ook niet voor niets werkte- er een puinhoop van gemaakt schijnt te hebben. Ruigrok was  binnengehaald omdat hij zoveel nuttige ervaring had opgedaan bij een -nu zwaar verliesgevend- ontwikkelbedrijf van bouwgigant BAM en het -nu in een van fraude omgeven faillissement (bron VK)- verkerend ontwikkelingsbedrijf, Lips Development.

Nederland zakt volgens mij steeds dieper onder de zeebodem. Of komt dat alleen maar omdat de zeespiegel stijgt?

.

Read Full Post »

Hoe het begon

Elke morgen volg ik na het ontwaken een vast ritueel. Smartphone pakken, op dichtstbijzijnde toiletpot plaatsnemen, smartphone opstarten en het nieuws van dat moment via twitter, nu.nl en de volkskrant app op me in laten werken. Dit alles tot groot ongenoegen van huisgenoot I, maar een mens moet de dag beginnen op de wijze die het beste bij hem/haar past en ik ben nou eenmaal geen ochtendmens, dus mijn start is traag en moeizaam.

Soms stemt het nieuws mij vrolijk en weet ik dat ik een mooie dag tegemoet ga. Soms zou ik willen dat ik het nieuws niet had gelezen en zeggen mijn huisgenoten tegen mij dat het volledig mijn eigen schuld is. Ik had mijn smartphone ook gewoon uit kunnen laten. Vanochtend was weer zo’n dagstart uit die laatste categorie. Mijn hond week zelfs van mijn zijde zo veel woede kwam uit mijn poriën.

Op twitter las ik een bericht over een wanhopige vrouw die al een jaar geteisterd wordt door zware nachtelijke aanvallen van clusterhoofdpijn. RTV Oost maakt  op haar website melding van het feit dat zorgverzekeraar Menzis een behandeling in België weigert te vergoeden omdat die “te experimenteel” zou zijn. De behandeling kost naar verluid €30.000,00, wat ongeveer overeenkomt met één maandsalaris van bestuursvoorzitter Roger van Boxtel.

Nu heb ik geen verstand van clusterhoofdpijn, maar ik ga er van uit dat de problemen echt zijn en ernstig. Op YouTube is een filmpje geplaatst waarin u getuige kunt zijn van zo’n aanval. Ik waarschuw u: het is niet prettig om te zien en te horen. Je moet wel behoorlijk wanhopig zijn als je tot dit soort acties overgaat. Normaal gesproken zou ik zo’n filmpje embedden, maar in dit geval volsta ik met de link naar het filmpje. Beslist u zelf of u het wilt zien. https://www.youtube.com/watch?v=raCnH6BPdKM

Hoe het afliep

Menzis buigt toch
Inmiddels heeft Menzis bekend gemaakt de behandeling van de wanhopige vrouw in België toch te zullen vergoeden “uit coulance.” Een toelichting op deze beslissing is te vinden op de website van Menzis. In deze toelichting meldt Menzis onder meer: “Menzis begrijpt de uitzonderlijke situatie waarin Andrea verkeert en dat zij wanhopig is: elke dag vertraging is er een te veel. We hebben de situatie van Andrea daarom opnieuw beoordeeld en ook toestemming gekregen van Andrea om een medisch adviseur contact op te laten nemen met de behandelend arts.”

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar met mijn lange ervaring in het onderwijs heb ik geleerd hoe leerlingen zich ergens uit proberen te praten en al mijn alarmbelletjes slaan op tilt bij het lezen van deze toelichting. De situatie van Andrea zou opnieuw zijn beoordeeld omdat “elke dag vertraging er een te veel is.” Met alle respect voor de dieren die ik nu ga aanroepen, maar dit is echt Bullshit (stierenstront in goed Nederlands). Menzis is gewoon bang voor imagoschade. Ze zijn zich kapot geschrokken van de commotie die veroorzaakt werd door hun beslissing om de behandeling niet te vergoeden. Ik zou van Menzis graag willen weten hoe men tot andere gedachten is gebracht. Alleen al het feit dat Menzis meent u en mij op deze manier af te kunnen poeieren is schandalig. Wie gelooft nu werkelijk dat Menzis zonder alle commotie ook tot deze nieuwe afweging was gekomen?

Ik heb het eerder meegemaakt. Vorig jaar wilde Achmea dolgraag een gesprek met het comité Actie voor Bethesda omdat men onaangenaam getroffen was door de actie “Stuur een ansichtkaart naar Achmea.” In het gesprek, dat nog steeds integraal op de actiewebsite van het comité valt terug te kijken, zegt Mevrouw Haveman, zorgmanager van Achmea voor Noord-Nederland letterlijk “en als dat ons dan 5000 klanten kost, dan is dat maar zo.” Uiteindelijk heeft Achmea door alle rumoer rond Bethesda 1700 klanten verloren en men is op vrijwel alle fronten anders gaan kijken naar de zorg in de regio. Dat was zonder alle rumoer in Hoogeveen nooit gebeurd.

Overigens is het aardig eens te kijken wat voor reacties Menzis via Twitter op haar veranderde beslissing krijgt. Nu krijgt men er van langs omdat men gezwicht is voor het rumoer op de social media. Men is gewoon te laat tot inkeer gekomen. En daarmee is de imagoschade onvermijdelijk geworden.

ScreenHunter_03 Aug. 12 15.55

Read Full Post »

Publicist Hugo van der Wedden, die tevens medisch socioloog en naar eigen zeggen zorgdeskundige is, geeft op zijn weblog in een zwart-wit schildering van de thuiszorg een merkwaardig beeld van mensen die thuiszorg consumeren. En daarmee doet hij de gemiddelde thuiszorgconsument groot onrecht aan.

In zijn verhaal over een ongetwijfeld afgrijselijk vervelende, verwende en veeleisende vrouw aan de ene kant en  “psychiatrische patiënten die verwaarloosd zijn, ernstig ontregelde diabeten met een taalachterstand, ondervoede ouderen met een delier” aan de andere kant, tekent hij een verwrongen realiteit.

Op twitter meldt van der Wedden niet per definitie tegen beknibbelen op thuiszorg te zijn. Dat ben ik ook niet. Een inkomensafhankelijke bijdrage voor thuiszorg zou wat mij betreft een goede zaak zijn. De verwende mevrouw kan dan haar eisen stellen, als ze bereid is om er ook voor te betalen. En de kwetsbaren kunnen gewoon de noodzakelijke zorg krijgen. Ik begrijp dan ook niet waarom van der Wedden zich te buiten gaat aan zo’n schets in uitersten. Waarom niet een verhaal over een haalbare en rechtvaardige manier om thuiszorg voor iedereen duurzaam beschikbaar te houden?

Wat moet mevrouw van Zetten uit Tiel hiervan denken? Ben je je hele bestaan door Mart Smeets ten overstaan van heel Nederland neergezet als iemand aan wie alles uitgelegd moet worden, ben je een alleenstaande bejaarde zonder kinderen en heb je door het sterven van een groot aantal kennissen en vrienden niet meer de buren waar je een beroep op kon doen. Dus heb je, tot je eigen verdriet thuiszorg nodig, van steeds andere mensen, die hun contactminuten aan jou besteden en daarna meteen weer weg zijn.

Mevrouw van Zetten is een heel bescheiden mevrouw. Ze leeft van een AOW-tje voor een alleenstaande. De (volgens van der Wedden hooguit) veertig euro in de week voor een werkster kan mevrouw niet missen. Een rollator heeft ze geërfd van haar inmiddels overleden broer. Voor het aan- en uittrekken van haar steunkousen heeft ze hulp nodig. Douchen zonder hulp durft ze niet meer sinds ze een keer lelijk ten val is gekomen, waarbij ze gelukkig geen blijvend letsel heeft opgelopen. Ze is niet verwend, geen psychiatrische patiënt, heeft geen taalachterstand en dankzij “tafeltje dekje” niet ondervoed, maar ze heeft wel flink wat thuiszorg nodig om nog zelfstandig te kunnen blijven wonen.

Gelukkig heeft ze geen internet en kijkt ze niet op twitter, dus zal ze het blog van van der Wedden ook wel niet lezen. Het valt voor haar dus nog wel mee.

Read Full Post »

Schaamteloos,
Veel bestuurders zijn zo schaamteloos,
Waar zij zijn is altijd wel iets loos,
’t Is bar en boos,
zo schaamteloos.

Bovenstaande tekst valt goed te zingen op de melodie van Yesterday van Lennon en McCartney. Helaas is de tekst niet van gisteren, maar volledig van deze tijd. De schaamteloosheid waarmee bestuurders hun waarde overschatten is hemeltergend. Tot heden heb ik mij stil gehouden over wat ik in het afgelopen jaar heb meegemaakt op dit gebied, maar dat stilzwijgen doorbreek ik nu, zoals je een puist uitknijpt om van de pijnlijke onderhuidse spanning af te komen.

In oktober 2012 nam burgemeester Loohuis uit handen van het oudste nog levende bestuurslid van ziekenhuis Bethesda, de toen bijna 90-jarige Auke Pot, symbolisch bijna 15.000 handtekeningen onder de petitie “Bethesda moet volwaardig blijven” in ontvangst. Uiteraard gaf de burgervader de petitie onmiddellijk door aan vice-voorzitter Cees Donkervoort van Zorggroep Leveste Middenveld,

Op mijn uitdaging de petitie ook te ondertekenen ging Donkervoort gretig in. Hij stak zelfs als een enthousiaste supporter na een overwinning van zijn club een juichend gebalde vuist de lucht in. Oudere en gezagsgetrouwe mensen zoals mijn 82-jarige schoonmoeder vatten zijn gebaar toen op als een capitulatie en dachten werkelijk dat hij zijn plannen opgaf.

Korte tijd later zat ik voor het eerst, samen met mijn comitégenoten bij Donkervoort (toen nog geflankeerd door directeur van Berckel) aan tafel. Uiteraard liet ik mij de kans niet ontnemen om  hem te vragen wat zijn handtekening waard was. Hij kwam met een lang verhaal, dat kort samengevat kan worden als: geen ene cent. Ik had niet anders verwacht. De man had, in de voor hem vreemde situatie met een menigte tegenstanders tegenover zich, er voor gekozen de popie jopie uit te hangen.

Het was van mijn kant slechts een opwarmertje, want ik wilde hem ook laten weten dat ik zijn salaris idioot hoog vond, maar hij was mij voor. Letterlijk ging het gesprek als volgt:

“Je hebt het een en ander in de media geroepen over mijn salaris.”
“Ja dat vind ik onmaatschappelijk hoog, zoiets hoort niet.”
“Ik geef toe dat het veel geld is, maar dat bedraag staat nou eenmaal in de CAO voor deze functie. Bovendien hebben wij de raad van toezicht gevraagd of de volgende verhoging niet door hoeft te gaan.”

Alsof er een CAO voor topbestuurders bestaat. Er is sinds 2009 een beloningscode van de NVZD (Nederlandse vereniging van bestuurders in de zorg), waarin een plafond van €200.000,00 wordt bepleit. Donkervoort had als hij werkelijk meende wat hij toen zei moeten zeggen: “Wij hebben besloten ons contract te laten wijzigingen en aan de code van de NVZD aan te laten passen.”
Hij keek wel uit.

In mijn toespraak op 2 januari 2013 heb ik, als kersverse Hoogevener van het jaar, gewaarschuwd voor de roofridders die ook bezig waren in de zorg toe te slaan. Daar heb ik geen namen of toespelingen bij gebruikt, maar ik had Donkervoort wel op mijn netvlies toen ik het uitsprak.
Kort daarna belde hij me op om te vertellen dat hij niet zo blij was met die kwalificatie. Ik heb toen geantwoord dat ik geen namen of anderszins toespelingen in zijn richting heb uitgesproken en dat wat mij betreft het gezegde “Wie de schoen past, trekke hem aan” van toepassing was.

Kort nadien trad interim bestuurder Leo L. Schoots aan. Een bestuurder die nog beter van wanten weet dan Donkervoort en Rutgers tezamen. Schoots wilde graag een één op één kennismakingsgesprek met mij en ik ben de beroerdste niet, ik heb toegestemd, op voorwaarde dat ik het hele gesprek op integraal mocht opnemen. Nadat ik mijn woord had gegeven dat het uitsluitend voor eigen gebruik was, ging hij akkoord. Dat eigen gebruik omvat natuurlijk dat ik kan bewijzen dat iets wat ik citeer ook inderdaad gezegd is, zodat ik nooit voor leugenaar kan worden uitgemaakt.

Ik sprak Schoots aan op het salaris dat hij had verdiend bij de totstandkoming van de Tergooiziekenhuizen in Hilversum e.o. Hij ving daar ca. een kwart miljoen euro voor een half jaartje werk. Zijn reactie: “Daar moest nog wel BTW af.” Laten we even voor het gemak uitgaan van 20%. Dus 50.000 euro.
Op de vraag of hij enig idee had hoe lang een modale werknemer voor die BTW afdracht moest werken, bleef hij het antwoord schuldig.

Mijn conclusie is dat deze mensen zo ver van de werkelijkheid af leven, dat het eigenlijk onverantwoord is dat zij zulke belangrijke functies vervullen. Maar ja, ze voeren wel het smerige werk uit dat de overheid heeft ingezet toen de marktwerking in de zorg werd ingevoerd.

Schaamteloos,
Ook de overheid is schaamteloos,
Geen geblik en ook geen gebloos,
’t Is bar en boos,
zo schaamteloos.

Naschrift
Overigens heeft ZLM laten weten dat de nieuwe bestuurders zich houden aan de Balkenendenorm, zoals die in de wet Normering Topinkomens is vastgesteld.
We zullen echter pas weten of dit daadwerkelijk het geval is in 2014 als het jaardocument 2013 uitkomt, met daarin de jaarrekening die deze week zoveel stof deed opwaaien, dat Donkervoort en Rutgers zelfs de Telegraaf haalden waar zij aan de schandpaal werden genageld.

Read Full Post »

Bekijk ook de video onderaan dit blog

.

Op de middelbare school leerde ik in de jaren zestig van de twintigste eeuw dat de Europese eenwording, die dankzij de Europese Economische Gemeenschap tot stand begon te komen, ons in ieder geval langdurig vrede zou brengen. En dat was fijn, want het gebied dat tegenwoordig Europa heet kent diverse momenten in haar geschiedenis dat een ‘land’ probeerde het gehele gebied onder haar macht te brengen. Van het Romeinse Rijk tot en met het Derde Rijk van Adolf Hitler.

Als “opa van Europa” staat de Fransman Jean Monnet in de boeken. Hij was topambtenaar op het ministerie van Binnenlandse Zaken en belast met het Franse moderniseringsplan. Hij begreep dat Frankrijk voorlopig rust en stabiliteit nodig had. Op zijn initiatief presenteerden de Franse minister van buitenlandse zaken Robert Schuman, de Duitse bondskanselier Konrad Adenauer en Monnet zelf op 9 mei 1950 het zogenaamde Schumanplan. Hieruit kwam eerst de Europese gemeenschap voor kolen en staal voort en al spoedig de Europese Economische Gemeenschap (EEG) die jarenlang bestond uit Nederland, België, West-Duitsland, Luxemburg, Frankrijk en Italië.
Nog nooit in haar geschiedenis is Europa zo lang zonder oorlog geweest. Nog nooit kenden de “Nederlanden” zo lang vrede en rust. Dankzij Europa. Onze veilige moeder, onze hoedster.

Die veiligheid heeft jarenlang een prijs gevraagd, die de kinderen van moeder Europa zonder morren betaalden, ook al kostte ijdelheid van Frankrijk het gezin een hoop geld. Ten gevolge van die ijdelheid vergadert het Europese parlement nog elke maand vier dagen in Straatsburg in plaats van Brussel. Kosten: ruim 12 miljoen euro per keer. Maar daarvoor worden dan ook meer dan vierduizend werknemers van het parlement heen en terug verhuisd inclusief de complete papierwinkel die in zeven vrachtwagens naar Frankrijk wordt vervoerd. Het Europese gezin krijgt dus wel wat voor dat geld. En zo lang de herinnering aan de tijden van oorlog en verwoesting nog levendig in het burgerbewustzijn vertoefde kon het weinigen iets schelen. Zeker in Nederland, waar we dankzij de “rijkdommen van Slochteren” een ongekende welvaart leerden kennen.

Maar moeder begint oud te worden. Heel oud, en zij takelt geestelijk steeds meer af. Haar kleinkinderen hebben geen herinnering aan oorlog en verwoesting. Logisch zij gaan op vredesmissie en sneuvelen in andermans oorlogen en verwoestingen. Moeder Europa is niet meer de veilige lieve bescherming biedende moeder die we kenden. Moeder is af en toe gewoon een vals kreng.

Dat bleek afgelopen week weer eens. Iedere bezitter van zonnepanelen schijnt van moeder ineens energie-ondernemer te zijn. En dienonvereenkomstig moet iedere bezitter van zonnepanelen zich laten inschrijven als ondernemer en elk kwartaal aangifte doen voor de omzetbelasting. Want de geproduceerde energie wordt aan het energiebedrijf verkocht, zo is de redenering. En dan moet je BTW in rekening brengen en afdragen. Vervolgens hoeven de kleine ondernemers die minder dan € 1346,00 per jaar aan BTW moeten afdragen geen BTW af te dragen. Dat gaat voor de overgrote meerderheid van de particulieren met zonnepanelen gelden. Dankzij moeder Europa is er weer meer bureaucratie, zonder enig zinnig doel.

Waar de Sowjet Unie aan kapot is gegaan, centrale regel- en bedilzucht, doet moeder Europa nog eens dunnetjes over. Kijk naar het oosten en zie uw toekomst. Maar het allerergste van alles is eigenlijk dat kritiek op moeder Europa al gauw veroorzaakt dat je geassocieerd wordt met de grote blonde leider uit het zuiden van ons kleine land.

Welk een ondraaglijk dilemma.

.

Denkt u dat ik uit mijn nek klets over deze verspilling van uw en mijn geld in Europa? Bekijk dan onderstaande reportage van Geen Stijl, gemaakt door Tom Staal

Read Full Post »

Bezuinigen, bezuinigen, bezuinigen. Hét antwoord op al uw vragen. Komt u tekort? Dan moet u bezuinigen.
Uw leven lang gespaard voor uw pensioen? We gaan u korten. Anders is uw pensioen niet toekomstbestendig. De rekening wilt u toch niet bij volgende generaties neerleggen?
U hebt uw huis helemaal afbetaald? Mooi, dan moet u voor de zorg die u nodig hebt uw huis opeten.
Bezuinigen, bezuinigen, bezuinigen. Hét antwoord op al uw vragen.

En de mensen aan de top? Die pakken er 19% bij, omdat bonussen niet meer mogen. Dat deed de top van Achmea.
Karel Verwey, topman van zorgorganisatie Cordaan had al een nieuwe baan, maar kreeg toch mooi een kwart miljoen ontslagvergoeding. Heeft hij zijn werk zo goed gedaan dan?
Ontwikkelingslanden lopen miljarden mis dankzij belastingparadijs Nederland.
Allemaal met instemming van de overheid.

En dan verwacht de overheid dat u burgerlijk gehoorzaam bent. Zit er een steekje bij de overheid los soms?
Geldt ook voor de overheid niet dat goed voorbeeld goed doet volgen?
Volgt u het voorbeeld al?

Hoe lang laat u zich nog in de luren leggen? Hoe lang betaalt u nog braaf uw belasting, zodat de overheid die uit kan geven aan bodemloze putten? Denk aan de HSL met haar Fyra, de Betuwelijn, die bij de Duitse grens abrupt ophoudt. De JSF waar we nauwelijks iets voor teruggekregen hebben. De bemoeienissen op het internationale slagveld, waar Nederland maar wat graag meedoet om met de grote jongens van deze aarde aan tafel te mogen. Heeft Obama het bezoek van Rutte inmiddels al beantwoord met een tegenbezoek? Natuurlijk niet!

Waarom laat u dit allemaal gebeuren?

Wat zegt u?
U hebt een gezin, dat onderhouden moet worden? De hypotheek moet betaald? U wilt twee keer per jaar op vliegvakantie? Oh, u bent gewoon slaaf van het systeem, waar u door in de luren gelegd wordt.

Dit blog wordt door de Amerikaanse inlichtingendiensten ongetwijfeld gelezen.
En vastgelegd.
Als u dit leest leggen ze dat ook vast.

What a wonderful world.

Read Full Post »

In Sneek opent in augustus een zogenaamde Steve Jobsschool de poorten. Volgens de Volkskrant van zaterdag 8 juni kan de school nu de aanmeldingen al nauwelijks meer aan. Er is dus veel belangstelling voor de school waar het leren zal zijn gericht op de ontwikkeling van het individuele kind. Leerlingen volgen er een “gepersonaliseerde leerweg uitgaande van eigen interesses en mogelijkheden.” De Volkskrant citeert een moeder, die speciaal voor dit onderwijs naar Sneek verhuist, zodat haar kind met een iPad zijn talenten kan gaan ontwikkelen.

Ooit sprak Foppe de Haan, erkend trainer (en pedagoog van de koude grond), op mijn oude school. Ter gelegenheid van het eerste lustrum van fusieschool RSG Wolfsbos was de aula op de locatie Harm Smeenge tot de laatste plek bezet. Van zijn verhaal zijn mij twee uitspraken heel erg bijgebleven. “Van een schouderklopje is nog nooit iemand geblesseerd geraakt,” was de belangrijkste. Een open deur, kun je zeggen. Maar deuren moeten open staan om andere ruimtes binnen te kunnen gaan.
De andere uitspraak ging over een van de meest gehoorde antwoorden die opvoeders geven als kinderen vragen, waarom ze iets moeten leren: “Omdat je aan je toekomst moet denken.” De Haan: “De enige keer dat kinderen echt aan de toekomst denken is op donderdag, als zij denken Morgen begint het weekend gelukkig weer…

Leren is vaak niet leuk. Dat is helemaal niet erg. Het is goed om te leren dat je in het leven vaak dingen zult moeten doen die je niet leuk vindt. Het is erg als je als leerling geen docenten hebt die je kunnen motiveren om dingen te doen die je liever niet zou doen. Het is erg als je geen docenten hebt die je met hun liefde voor hun vak kunnen inspireren om je grenzen te verleggen. Arm kind, dat geen geschiedenis docent tegenkomt die smakelijk kan vertellen over hoe het vroeger ging op deze aardkloot. Arm kind die later niet kan zeggen: “Ik snapte niks van natuur- en scheikunde, maar ik vond het hartstikke leuk.”

Ik heb het studiehuis meegemaakt. Docenten mochten geen kennis meer overdragen, maar werden procesbegeleiders. De leerlingen moesten vooral zelf kennis vergaren. Internet zou daarbij een onuitputtelijke bron van informatie moeten zijn. De gevolgen zijn bekend. Het werd een ramp.

Op de Steve Jobsscholen krijgt elk kind vanaf het vierde jaar een iPad om in te loggen op de virtuele afdeling van de school. Vier jaar! In plaats dat kinderen even niet naar de tv zitten te kijken of op een computer zitten te spelen, maar in groepsverband met andere kinderen van vlees en bloed allerlei leerprocessen doormaken, dienen zij in te loggen op de virtuele afdeling van de school, waar hun gepersonaliseerde leerweg is te vinden.

Foppe de Haan heeft met zijn opmerking, dat kinderen alleen op vrijdag aan de toekomst denken, helemaal gelijk. Kinderen zijn gericht op onmiddellijke bevrediging van behoeften. Volwassen worden betekent daarom onder meer: leren om die bevrediging uit te stellen. Volwassen worden betekent ook: ploeteren om dingen die je denkt niet te kunnen toch te leren kunnen. Daar heb je inspirerende en motiverende leerkrachten voor nodig. Maar die zijn heel schaars geworden. En dat is niet raar. Je wordt niet bijster goed betaald als beginnend docent, er ligt een bijkans ondraaglijke druk van de samenleving op de scholen. Kinderen die heel gelukkig zouden worden in de theoretische leerweg van een VMBO-school, worden (vanwege de ambities van hun ouders) in dure huiswerkbegeleidingsinstituten ondersteund en bijgespijkerd om toch maar vooral minstens de Havo te kunnen doen. Vaak ook nog begeleid door een persoonlijk begeleider, die ze helpt hun faalangst in bedwang te houden.

Het resultaat? Een vriend van mij is afdelingsleider op een middelbare school en hij vertelde mij onlangs over een beginnende docent, die na een week voor de klas bij hem om een persoonlijk begeleider vroeg, teneinde dagelijks de dag te evalueren. Reden? Altijd had deze docent persoonlijke begeleiding gehad. Op de basisschool, de middelbare school, de lerarenopleiding en nu was opeens de positie gewisseld. Uít de klas ineens vóór de klas.
Mijn vriend verwees haar naar de wekelijkse bijeenkomst voor nieuwe docenten en adviseerde haar snel contact te leggen met haar vakcollega’s omdat lesgeven nog steeds een kwestie is van in je eentje voor de leeuwen staan.

Ik kan mij enerzijds wel voorstellen dat Maurice de Hond het project O4NT (onderwijs voor nieuwe tijd) is begonnen. Ik heb ze ook gezien de jonge docenten die van de lerarenopleiding komen en lesgeven beschouwen als een “nine to four job”. Docenten die onmiddellijk na schooltijd de deur achter zich dicht willen trekken. Het is maar goed dat ik met pensioen ben want mij waren ze een doorn in het oog. Als je zelf niet geïnspireerd bent, hoe kun je dan kinderen inspireren. Als je zelf niet kunt rekenen, hoe kun je dan kinderen leren rekenen?

Ik kan mij alleen niet voorstellen dat een iPad dit op zal vangen. Een gepersonaliseerde leerweg vergt een gepersonaliseerde begeleiding. Zoveel software is gewoon niet te produceren. En de Tweede Kamer is enthousiast. Maar daar zijn ze wel vaker niet goed bij hun hoofd.
Dat nota bene in Silicon Valley, het hart van alle ICT innovaties, een school staat waar computers zijn verboden is op zich al bijzonder. Dat op deze school opvallend veel kinderen zitten van werknemers van bedrijven als Google, Apple en eBay mag gerust een belangrijk signaal genoemd worden.

Maar daar snappen de meeste Kamerleden natuurlijk niets van.

Read Full Post »

In tijden waarin er flink wordt bezuinigd in de zorg, tienduizenden thuiszorgmedewerkers loon moeten inleveren en tienduizenden banen dreigen te verdwijnen, stegen de salarissen aan de zorgtop in 2012 flink door.

Zo begint een artikel op de website van ABVAKABO, waarin de 3e Actiz top50 wordt gepresenteerd.  Het artikel vervolgt: “Met een knipoog naar de Quote500, is dit een ranglijst van teveelverdieners in de ouderenzorg. Actiz is de ‘organisatie van zorgondernemers’ zoals ze zichzelf noemen. Koploper is dit jaar Karel Verwey, die (inclusief ontslagvergoeding terwijl hij al een nieuwe baan had), 560.000 euro ontving.

In mijn toespraak ter gelegenheid van mijn verkiezing tot Hoogevener van het jaar 2012 heb ik dit soort mensen “Roofridders” genoemd. Daarover werd ik aangesproken door Kees Donkervoort, toen nog vice-voorzitter van de raad van bestuur van Zorggroep Leveste Middenveld. Ik heb hem toen te verstaan gegeven dat wie de schoen past hem maar aan moet trekken. Ik had hem niet bij name genoemd, maar hij voelde zich duidelijk aangesproken. Dat was mooie bijvangst. Ook Donkervoort verdiende ruim boven de norm en stond hoog in de 2e Actiz top50. Als het aan hem had gelegen had Hoogeveen geen volwaardig ziekenhuis meer gehad. De man is econoom, die denken alleen in cijfers, niet in mensen. Wat ze ook beweren!

Ik vraag mij wel eens  af hoe het met het geweten van dit soort mensen is gesteld. Hebben zij dat eigenlijk wel?
Bovengenoemde Karel Verwey had de leiding bij zorgorganisatie Cordaan in Amsterdam. Blijkens een artikel op NRC.nl, moest Cordaan afgelopen jaar honderden thuiszorgmedewerkers ontslaan vanwege bezuinigingen. Ook werd afgelopen week een verpleeghuis van Cordaan onder toezicht van de inspectie voor de gezondheidszorg geplaatst omdat het de zorg voor cliënten niet op orde had.

Enige weken geleden is een, kinderloze, oude oom van mij overleden. Negentig jaar was hij en hij woonde samen met zijn vrouw (85) nog op zichzelf in het Achterhoekse Hummelo. Een resistente bacterie in zijn longen maakte het hem lastig. Ademhalen kostte veel moeite. Na twee ziekenhuisopnames besloot hij dat het mooi was geweest en wilde hij niet meer behandeld worden. Zij konden niet meer voor zichzelf zorgen en waren dus aangewezen op hulp. De dichtstbijzijnde familieleden die in aanmerking kwamen voor mantelzorg wonen tenminste zeventig minuten met de auto verderop en hebben allen hun verplichtingen in het dagelijks leven. Gelukkig was er thuiszorgorganisatie Sensire, die op fantastische wijze de zorg voor het echtpaar op zich heeft genomen, waardoor mijn oude oom thuis de ogen mocht sluiten. Zonder Sensire waren de oudjes op een verpleeghuis aangewezen gezien de geestelijke staat van de tante.

Maar hoe lang zal dit nog kunnen? Ook bij Sensire staan tientallen banen op de tocht. En de slopers incasseren maar door.

Zo lang bij thuiszorgorganisaties vele banen verdwijnen en de bestuurders (ver) boven de Balkenendenorm blijven verdienen, vind ik de kwalificatie roofridders nog tamelijk beschaafd. Struikrovers zou beter zijn.

Read Full Post »

Kent u Erik Ziengs? Ondernemer uit de omgeving van Assen (Drenthe). Ziengs is lid van de VVD en voerde campagne voor voorkeurstemmen bij de Tweede Kamer-verkiezingen. Op zijn website verwelkomt hij de bezoeker als “de liberale Drent in het parlement” en geeft hij aan waar u hem op aan mag spreken.

ScreenHunter_01 Mar. 29 10.03

In de opsomming van zaken waar wij de heer Ziengs op aan mogen spreken ontbreekt één essentieel onderdeel. Er zou nog aan toe moeten worden gevoegd: “En verder kunt u mij aanspreken op alle bezonnen en onbezonnen uitspraken die ik doe.”
Afgelopen week schreef ik een open brief aan de heer Ziengs over diens uitlatingen naar aanleiding van de onheilstijding dat PI de Grittenborgh een van de gevangenissen is die door staatssecretaris Teeven worden gesloten.

Kern van deze brief was mijn verwijt aan Ziengs dat hij veel te gemakkelijk de sluiting van de Grittenborgh accepteerde.
De liberale Drent reageerde per e-mail vliegensvlug vanuit ons parlement: “Volgens mij willen we uiteindelijk hetzelfde doel dienen. ik zou daar graag telefonisch de gelegenheid voor krijgen u daar een toelichting op te geven.

Ondanks mijn advies om mij niet telefonisch te benaderen maar langs dezelfde publieke weg te reageren als welke ik had gekozen, belde Ziengs mij op en in een ware waterval van woorden werd mij duidelijk gemaakt dat het toch allemaal heel anders lag dan ik meende. U zult begrijpen dat ik na 37 jaar in het onderwijs dit soort watervallen van zichzelf rechtvaardigende leerlingen aangehoord te hebben, niet makkelijk meer door een tsunami van argumenten omver te blazen ben. Wij werden het op geen enkele wijze eens met elkaar, maar ik kreeg sterk de indruk dat Ziengs het gesprek voldaan beëindigde. Hij had zijn zegje gezegd en daarmee was wat hem betreft de kous af. Voor mij echter niet. Wie mij kent zal dat begrijpen.

Daags na het telefoongesprek met Ziengs werd ik opgebeld door RTV Drenthe. Erik Ziengs is zaterdag te gast in het tweede uur van het discussieprogramma Cassata. Of ik misschien bereid was om in het eerste uur gedurende een minuut of twaalf met hem in discussie te gaan. Ze moesten er Ziengs nog over benaderen, maar wilden eerst weten of ik beschikbaar en bereid was. Uiteraard was ik dat.
Een uur later werd ik opgebeld met de mededeling dat Ziengs niet bereid was met mij in discussie te gaan. Het telefoongesprek met mij (de monoloog die hij daarin afgestoken had zou een betere kwalificatie zijn geweest) was wat hem betreft meer dan voldoende.

Tsja…

In een weblog van de hand van Ziengs op De dagelijkse standaard lezen we een artikel waarin de liberale Drent fulmineert tegen (overigens ook in mijn ogen onfatsoenlijke) reaguurders op de diverse online platforms. Daarin omschrijft Ziengs zichzelf als een rechtgeaard liberaal:

“Ach, dat iemand een andere mening heeft, is geen probleem. Graag zelfs, ik ga een beetje discussie niet uit de weg. Als rechtgeaard liberaal waardeer ik een ander standpunt. Ik probeer mensen daarbij in hun waarde te laten. Als iemand gefundeerd een andere mening heeft, dan heb ik daar respect voor. Mijn mening tegenover jouw mening. En een waarheid die zich waarschijnlijk ergens in het midden bevindt. Trouwens, politiek is niet iets voor bange mensen zei Ruud Lubbers ooit. En zo is het maar net.”

Verder schrijft Ziengs ook nog:  “… heeft u iets met mij? Bij voorbaat dank. Of heeft u iets tegen mij? Ook goed. Maar wel met open vizier graag. Dan kunnen we op basis van wederzijds respect de discussie aangaan.”

In Hoogeveen heerst een diep gevoelen dat het noorden van Nederland in de ogen van Erik Ziengs ergens net ten zuiden van Assen begint. Dat gevoelen heb ik verwoord en daar had RTV Drenthe Ziengs en mij graag over willen laten discussiëren, maar dit “beetje discussie” gaat hij dus wel uit de weg.

Volgens mij heeft de heer Ziengs meer uit te leggen dan hem lief is.

—–

UPDATE: In het tweede uur van Cassata sprak presentator Anthon van der Neut op 30 maart 2013 kort met de heer Ziengs over mijn tweet waarin ik hem lafheid zou hebben verweten. Beluister hier de reactie van Ziengs hierop.

In dezelfde uitzending van Cassata was Ziengs in het Cassataforum uitgebreid aan het woord over de privatisering van gevangenissen. Beluister hier wat hij daarover te vertellen had.

.

Read Full Post »

Maandag 4 februari 2012 is een hoogtijdag voor liefhebbers van gebakken lucht. Voor het eerst worden in Nederland scholen behangen met het predicaat ‘Excellente school‘. In totaal 52 scholen in ons land mogen zich komend jaar afficheren als excellent. Het Barlaeus gymnasium in Amsterdam ontbreekt. Reden? Men heeft zich niet aangemeld voor deze verkiezing.

Het wordt hoog tijd om ook de “luchtbakker van het jaar” uit te roepen. Ik nomineer in ieder geval de bedenker van deze excellente scholen verkiezing. Een werknemer van het ministerie van Onderwijs, of misschien wel een werknemer van een reclame/marketing bureau dat in opdracht van het ministerie van Onderwijs een pakkende titel heeft bedacht.

Gelukkig dongen slechts 142 van de bijna 8000 scholen die Nederland rijk is mee naar deze misplaatste titel. Onderwijssocioloog Jan Dronkers reageert in de Volkskrant met de melding: “De beste restaurants geven zichzelf toch ook geen Michelinster?”
Hij ziet geen enkele excellente school in het Noorden. Het Zuiden moet het doen met één school in Venlo. Volgens Dronkers is de lijst een Randstadlijst, met hier en daar een uitschieter.

Twee beoordelingsmethodes naast elkaar
Dronkers beoordeelt scholen in het voortgezet onderwijs op de kennis en vaardigheden van hun geslaagde eindexamenleerlingen. Zijn cijferlijst van schoolprestaties is in december door de Volkskrant gepubliceerd. De basis van zijn oordeel is het gemiddelde cijfer dat een school haalt voor het centraal schriftelijk eindexamen. Scholen die meer uit hun leerlingen halen dan verwacht, krijgen bonuspunten. Die extra waarde wordt berekend door het schooladvies van de basisschool te vergelijken met de prestaties van leerlingen in de bovenbouw van het voortgezet onderwijs. Bij een groot verschil in punten tussen het schoolexamen en het centraal schriftelijk examen wordt soms puntenaftrek toegepast.

De excellentie-jury van staatssecretaris Sander Dekker heeft niet elke school langs dezelfde meetlat gelegd. Per instelling werd gekeken hoe werd gescoord op twee onderdelen te weten:

onderwijsopbrengsten

  • visie op onderwijsbeleid
  • toetsresultaten voor een aantal kernvakken
  • leerwinst

excellentiegebieden

  • didactische kwaliteiten leerkrachten
  • aandacht voor hoogbegaafde leerlingen
  • maatregelen voor zorgleerlingen
  • De jury zegt rekening gehouden te hebben met de situatie van de school door de achtergrond van de leerlingen mee te wegen. De conclusie is een algemeen oordeel en geen rapportcijfer zoals bij de methode Dronkers.

Saillant detail is dat een school in Rotterdam, die bij Dronkers al jaren problematisch laag scoort door de jury als excellent werd beoordeeld.

[bron: volkskrant]

Ik ben benieuwd hoeveel scholen in het Noorden zich voor deze verkiezing hebben aangemeld. Ik hoop maar dat het er geen een is geweest. Men heeft wel wat beters te doen dan een visitatiebezoek door de jury van staatssecretaris Dekker voor te bereiden. Want hoe gaat zoiets in zijn werk? School meldt zich aan. Wil dus het predicaat binnenhalen. Doet daar erg haar best voor. Jury stuurt een visitatiecommissie naar de deelnemende scholen, die natuurlijk tip top in orde zijn. Als was het een open avond waar toekomstige leerlingen een kijkje komen nemen. Leerlingen en personeel gescreend en geïnstrueerd. “Jongens zet je beste beentje voor. We gaan er toch allemaal wel voor?”
Wat heeft die jury in concreto nou te beoordelen? Men praat  met een aantal docenten, met ouders, met leerlingen. Heeft de jury die zelf aangewezen of krijgt de jury hen op een presenteerblaadje aangeboden na voornoemde screening en instructie. Ik ben toch echt benieuwd hoe de jury zich dan een gefundeerd oordeel wil vormen over bijvoorbeeld de didactische kwaliteiten van de leerkrachten. De aandacht voor hoogbegaafde leerlingen en de maatregelen voor zorgleerlingen zullen wel in protocollen te vinden zijn, maar wat is de dagelijkse praktijk? Om je een oordeel over een school te vormen moet je een flink aantal weken meedraaien in het dagelijks leven van de school. Aan die tijd ontbreekt het de excellentie-jury.

Ook al is het belachelijke idee niet uit zijn koker gekomen, toch valt staatssecretaris Dekker kortzichtigheid te verwijten, als hij zegt “We kijken altijd naar de onderkant. Ik wil degenen belonen die aan de top zitten.” Nogmaals van de 8000 scholen in Nederland hebben zich slechts 142 scholen aangemeld. En Dekker heeft het over de top. Man weet dus werkelijk niet waarover hij praat. Zou zijn eigen middelbare school hebben meegedaan? En in dat geval het predicaat ook hebben gekregen?

Dit hele circus is een grove belediging aan het adres van de hardwerkende leekrachten in het onderwijs, die niet te beroerd zijn om een leerling die een slechte toets heeft gemaakt, na schooltijd nog eens wat extra hulp te bieden. Of een leerling die straf verdient heeft ook daadwerkelijk zelf onder handen te nemen. Beginnen met een kop thee en een gesprek en dan als de leerling denkt “nou daar kom ik goed mee weg” begint de straftijd pas.

Vroeger was een schoolleider een door de wol geverfde schoolmeester. Met de verzelfstandiging van de scholen (denk aan lumpsum, schaalvergroting, raden van bestuur, raden van toezicht) zijn steeds meer dure managers de scholen binnengekomen. Tel daar vervolgens  het grote aantal keren dat het onderwijs op de kop werd gezet door zogenaamde vernieuwingen bij op. Realiseer u dat nooit voldoende tijd werd geboden om die tot een evenwichtig geheel uit te laten groeien. Kijk naar de extra opvang- en opvoedtaken die bij de scholen worden neergelegd. De beperkingen van de instroom in het buitengewoon onderwijs. Bestaan er nog klassen zonder leerlingen met een “rugzakje”? Kijk ook hoe bang schoolleidingen zijn om op te treden tegen agressie richting leerkrachten. En dan heb ik het nog niet eens over het gegraai door bestuurders, dat veel wijder verbreid is dan menigeen bevroedt.

Het is goed voorstelbaar dat Dekker het onderwijs graag eens op een positieve manier in de spotlight wil zetten, maar dat kan slechts op één manier: Geef scholen voldoende geld, zeur niet zo over de vakanties, die hebben leerkrachten echt wel nodig en laat scholen vooral met rust.

Onderwijs is net als opvoeding gebaat bij Rust, Reinheid en Regelmaat.

Dat het ministerie van onderwijs nu kiest voor een draak van een vertoning en 52 scholen opzadelt met het predicaat excellente school is dan ook onzinnig.
Excellente onzin. Dat wel.

.

Read Full Post »

In het Manifest ‘Zorg in Drenthe’ stelt de Partij van de Arbeid zich de vraag “Van wie is de zorg nu eigenlijk?” Daarmee toont men een schrijnend gebrek aan realiteitszin. Zeker als het gaat om de ziekenhuiszorg. Die is namelijk van de raden van bestuur van zorggroepen. Zoals Ziekenhuis Bethesda en het Scheper ziekenhuis van Zorggroep Leveste Middenveld zijn. Zij (en niemand anders!) beslissen over de toekomst van de ziekenhuiszorg in ons land. Zij (en niemand anders!) zijn verantwoordelijk voor de veranderingen die zich momenteel voltrekken. Niet voor niets verzuchtte de Hoogeveense fractievoorzitter Henk Reinders (CDA) vorig jaar: “De raad van bestuur zegt: Wij willen u er graag bij betrekken, maar u gaat er niet over.”

(lees het Manifest Zorg in Drenthe)

In de inleiding op het manifest valt te lezen dat de PvdA vindt dat er te eenzijdig wordt gepraat over de simpele vraag welke ziekenhuizen open blijven. Men vergeet daarbij dat voor ziekenhuizen geldt: Als je ze eenmaal kwijt bent, krijg je ze niet meer terug. Van een partij die zegt op te komen voor de zwakkeren en minder draagkrachtigen in de samenleving verwacht ik een andere attitude.

Bij onze actie in de Hoofdstraat van Hoogeveen op 6 oktober 2012 vertelde een hoog bejaard echtpaar (82 en 84 jaar) mij, dat zij na een leven van noeste arbeid als kleine middenstanders (die zich geen pensioenpremie konden veroorloven) nu leven van de AOW. Mevrouw vertelde: “Omdat wij een eigen huisje hebben, dat helemaal is afbetaald, kunnen wij het redden met de AOW. We hebben altijd zuinig gedaan en doen dat nog steeds.”
Mijnheer is anderhalf jaar geleden zes weken opgenomen geweest in ziekenhuis Bethesda. Met vochtige ogen voegde mevrouw daaraan toe: “Als hij naar Emmen had gemoeten, had ik hem niet elke dag kunnen bezoeken, want dan zou ik aan het eind van de maand geen eten meer hebben gehad.”
Het is dus van het grootste belang dat in een woonkern als Hoogeveen een volwaardig ziekenhuis met een volwaardige verpleegafdeling blijft bestaan. Die discussie moet worden gevoerd. 

Uiteraard is er niets mis met aandacht voor langdurige zorg, zoals die door verpleeghuizen, instellingen voor gehandicaptenzorg en de GGZ worden geboden. Maar de dominante rol die de ziekenhuisdiscussie momenteel inneemt is logisch. Kwestie van prioriteit!

Publieksbijeenkomsten in Hoogeveen en Assen
Een werkgroep van lokale en landelijke PvdA politici organiseerde op 27 januari j.l. een bijeenkomst in Hoogeveen, en op 10 februari a.s. vindt een soortgelijke bijeenkomst plaats in Assen. Op deze bijeenkomsten kunnen belangstellenden hun mening geven over het Manifest Zorg in Drenthe. In Hoogeveen sprak Francis Bolle (verpleegkundige en senior adviseur van de Vereniging Verplegenden en Verzorgenden Nederland) over de rol van de terugkerende wijkverpleegkundige. Fenna Bolding (specialist in leefbaarheidsvraagstukken) vertelde over een experiment met ‘burgerkracht’ in het dunbevolkte gebied tussen Assen en Veendam.

Twee op zich interessante verhalen, maar gespreksleider Erik van Oosterhout (burgemeester van Aa en Hunze ‘en PvdA-lid’) liet weinig ruimte voor discussie. Men kon toelichting vragen, maar toen een der aanwezigen vragen stelde bij de hoge premies voor de ziektekostenverzekeringen (“Komt al dat premiegeld wel in de vorm van zorg terug?”) werd de discussie in de kiem gesmoord. Aandacht voor ziekenhuis Bethesda was er niet.

In de uitgangspunten van het Manifest Zorg in Drenthe staat te lezen: Nadenken over een nieuwe inrichting van de zorg moet van onderaf, vanuit de vraag van de cliënten gebeuren. Dus niet de vraag “hoe optimaliseer ik de zorg van mijn ziekenhuis moet dominant zijn, maar eerder de vraag: hoe organiseren we goede zorg in dorpen en wijken. De ziekenhuisvraag komt daar vervolgens uit voort, omdat hij daarop moet aansluiten”.
Dus: eerst van onder af praten over een nieuwe inrichting van zorg. En daarna pas de ziekenhuisvraag aan de orde stellen.
Ondertussen gaat de reorganisatie van de ziekenhuiszorg gewoon door. Achmea en ZLM hebben de intentie om medio april een tienjarencontract te sluiten over de zorg die de ziekenhuizen Bethesda, Scheper en Refaja het komende decennium gaan bieden. Die gaan echt niet wachten wat de uitkomsten van deze discussie zullen zijn.

Marnix Koppe, jarenlang gynaecoloog in ziekenhuis Bethesda, deed een beroep op de PvdA (“We zijn hier op een politieke bijeenkomst, vergeet dat niet!”) om de kwestie rond de ziekenhuiszorg te politiseren en van zich te laten horen. “Fractie laat u horen, alstublieft! Zwijg niet langer. Als het ziekenhuis wordt afgebroken krijg je het nooit meer terug!”
Gespreksleider van Oosterhout gaf Koppe zo weinig ruimte voor zijn betoog, dat ik mij kort daarna genoodzaakt zag om hem daarop aan te spreken en te vragen wat hij nou met de opmerkingen van de Bethesda oudgediende ging doen. Met kennelijke tegenzin gaf hij Koppe toen de kans om zijn betoog te onderbouwen.
Ik verliet uiteindelijk de bijeenkomst met het teleurgestelde gevoel, dat de huidige generatie PvdA politici zich kennelijk neerlegt bij onontkoombaarheid van schaalvergroting en marktwerking.

Het Manifest Zorg in Drenthe zal (hoe goed bedoeld ook) niet meer worden dan een tandeloos document, waarin mantelzorg en naoberschap de peilers onder de zorg worden. Kort samengevat: “We gaan steeds meer betalen voor steeds minder keuzevrijheid en moeten steeds meer zelf doen.”

.

Read Full Post »

Met de recente fusie van de Reinier de Graaf Groep (ziekenhuizen in Delft, Voorburg en Naaldwijk) en het Haga Ziekenhuis uit Den Haag is het aantal ziekenhuizen in Nederland opnieuw gedaald. Elke fusie moet eerst door de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa)worden goedgekeurd. De NMa beoordeelt of door de fusie de concurrentie geen geweld wordt aangedaan.
Merkwaardig is dat de NMa vrijwel iedere fusie goedkeurt. Zonder zich daarbij rekenschap te geven van de gevolgen van die fusie voor de gezondheidszorg. Het enige wat voor de NMa telt is de vraag of er wel genoeg concurrentie overblijft. Of ziekenhuizen te groot worden om bestuurbaar te blijven, daar maakt de NMa zich niet druk om. “Dat toetsen wij niet,” aldus bestuurder Henk Don in een interview dat Jeroen Wester (NRC 21 januari 2013) met hem had.

De fusiegolf heeft de Nederlandse ziekenhuizen in de categorie ‘grootste ziekenhuizen ter wereld’ gebracht. Of we daar blij mee moeten zijn is een vraag die de NMa zich niet stelt. Bestuurder Henk Don legt aan Wester uit waar de NMa op let. Als de concurrentie in het gedrang komt, kan de NMa een fusie blokkeren. In het geval van bovengenoemde fusie in Den Haag zijn er volgens Don “heel veel ziekenhuizen in de regio waardoor er voldoende alternatieven beschikbaar en ‘goed bereisbaar’ zijn. Dat zijn belangrijke criteria voor ons.”

In 2012 keurde de NMa op één dag drie fusies goed. Op de vraag of daardoor niet een reëel risico op minder concurrentie en onnodige prijsstijgingen ontstond, antwoordt Don, dat een groeiende macht van verzekeraars belang heeft bij scherpe inkoopprijzen. En dat zij al hebben laten zien dat ze kwaliteit kunnen afdwingen door selectieve inkoop. Don is duidelijk niet geïnteresseerd in de belangen van de verzekerden.

Van lagere zorgprijzen door fusies zijn (nog) geen goede voorbeelden voorhanden. Daarom heeft de NMa, zegt Don, bij die drie fusies op één dag prijsplafonds voorgesteld waar de fuserende ziekenhuizen zich aan hebben gecommitteerd. Dat het een tijdelijk plafond is en de machtsconcentratie structureel, dat is voor Henk Don geen probleem. Hij erkent wel dat door een fusie de concurrentie beperkt kan worden, maar vindt dat geen punt als de zorgverzekeraar daar maar genoeg macht tegenover kan zetten, waardoor het nadelige effect niet optreedt.

Mes snijdt aan twee kanten verkeerd
Het mes snijdt hier voor verzekerden tweemaal aan de verkeerde kant. Enerzijds de onwenselijke schaalvergroting, anderzijds de door de NMa gewenste toenemende macht van de zorgverzekeraars. Een macht die bijvoorbeeld in Twente heeft veroorzaakt dat 2000 mensen niet meer bij hun apotheek (drie vestigingen) terecht kunnen omdat Zilveren Kruis Achmea het contract met de apotheek tussentijds (!) heeft aangepast.
Dat is dus de macht die Don bedoelt. Een verzekeraar die gewoon gedurende de looptijd van een contract zegt: ‘We gaan toch niet betalen wat we hebben afgesproken met u.’ Apotheker Peter Nijland en mede-eigenaar van de Samenwerkende Apotheken waar de drie vestigingen onder vallen reageert in Tubantia verbijsterd. “We hadden een twee-jarig contract met Achmea, dat doorliep tot 2014. Op 19 november kwam onze zorgmakelaar met het bericht dat Achmea het tarief voor geneesmiddelen met 2 procent wilde verlagen. Tussentijds de contractvoorwaarden veranderen kan niet.” (voor meer info: Zie dagblad Tubantia)

Dat is nou precies de macht waar zoveel zorgconsumenten in Nederland voor vrezen. Het is de macht waarmee verzekeraars patiënten naar andere ziekenhuizen kunnen dirigeren, dan waar men zelf naar toe wil. Don spreekt tegenover Jeroen Wester de verwachting uit dat “verzekeraars te sterke prijsstijgingen niet zullen toestaan.”
De kwaliteit van de behandelingen die een patiënt mag verwachten staat niet meer centraal. De prijs. Het draait om geld, niet om gezondheid.

Eén keer heeft de NMa een fusie tijdelijk (!) tegengehouden. In Zeeland moesten ziekenhuizen aantonen, dat zonder fusie bij beide de kwaliteit in het geding kwam. Don in het NRC: “Ja, hier was sprake van beperking van de concurrentie, maar daar stonden genoeg voordelen tegenover. Als die fusie niet doorging, zakten de instellingen met hun kwaliteit onder de norm. Toen was het alternatief’dat beide ziekenhuis verdwenen, omdat ze door het ijs zakten. Dat kon natuurlijk niet.”
Het mag duidelijk zijn dat je met zo’n redenering werkelijk alles kunt goedkeuren.

De NMa lijkt fusies bovendien makkelijker goed te keuren dan samenwerking. Fusies zijn volgens de NMa transparant en samenwerking niet. Dat moet beter in de gaten worden gehouden. Het is minder helder voor de klant en dus potentieel schadelijker. Achter samenwerking kan een beperking van de concurrentie schuilgaan die niet zichtbaar is voor de patiënt. Zegt de NMa. Don: “Ik wil wel benadrukken dat er bij veel samenwerkingsverbanden geen probleem is. Als ze niet tot een significante beperking van de concurrentie leiden, komen ze niet op onze radar.”

Op de vraag of de mammoet ziekenhuizen in Nederland nog wel bestuurbaar zijn verzucht Henk Don: “Daar zijn wel zorgen over, maar dat valt allemaal niet onder onze toets. De overheid heeft ervoor gekozen die verantwoordelijkheid niet bij ons te leggen.”

Naar aanleiding van het gegeven dat de prijzen van heupoperaties na ziekenhuisfusies zijn gestegen, concludeert Don dat wellicht andere operaties in prijs zijn gedaald of dat de kwaliteit van de heupoperaties misschien wel is gestegen.

Henk Don is een man die mede over de toekomst van uw en mijn zorg beslist. En… zoals in de inleiding van dit blog al gesteld: of ziekenhuizen te groot worden, dat toetst de NMa niet.

Ik ben benieuwd wat hij over tien jaar tegenover de parlementaire enquêtecommissie “Concentratie van ziekenhuiszorg” zal zeggen over de keuzes die hij nu maakt.

Albert Einstein zei ooit heel treffend:
“Twee dingen zijn oneindig: het heelal en de menselijke domheid.
Van het heelal weet ik het alleen niet zeker.”

.

Read Full Post »

In mijn dankwoord naar aanleiding van mijn uitverkiezing tot Hoogevener van het Jaar 2012 heb ik verwezen naar de graaicultuur met de zinsnede: “De roofridders grijpen hun kans.” Mijn goede vriend EleMenTaal corrigeerde mij en sprak van struikrovers. Ik was het niet met hem eens, maar daar is vandaag verandering in gekomen.

Onder de bijnaam ‘Agema-gelden’ is structureel 370 miljoen euro uitgetrokken voor extra en beter opgeleid personeel in de ouderenzorg. Deze gelden dienden expliciet omgezet te worden in meer en beter geschoolde handen aan het bed van de ouderen. Uit een peiling van AbvaKabo onder 1800 leden bleek dat 70% van hen er geen collega’s bij heeft gekregen. 75% zegt door de leiding van de instelling niet geïnformeerd te zijn over de extra gelden. Onverminderd moeten de zorgverleners elke dag van bejaarde naar bejaarde rennen om ze te wassen, aan te kleden en te voeden.

“Waar zijn die gelden dan voor gebruikt?” zult u onmiddellijk vragen. Nou daar is onderzoek naar gedaan, bij de instellingen die het volgens het personeel te bont hebben gemaakt. Grote sommen geld zijn gegaan naar consultants, managementcursussen en computersoftware. Diverse instellingen zeggen bewust terughoudend te zijn met het aannemen van extra personeel uit angst dat de politiek (tegen de afspraken in) het extra geld weer intrekt.

Stichting Kalorama uit Beek moet vanwege het onderzoek meer dan €108.000,00 aan zorgverzekeraar VGZ terug betalen. Het geld was besteed aan een softwarepakket. (Bron: DvhN)

Bestuurders die geld, dat rechtstreeks voor zorg voor ouderen bestemd was, aan andere doelen (o.a. dure managementcursussen) hebben besteed, zouden wat mij betreft dit geld uit eigen zak terug moeten betalen. Gewoon inhouden op de belachelijk hoge salarissen. U hebt weerloze bejaarden bestolen. Anders kan ik het niet stellen.

Vergeleken met u is Lance Armstrong nog een filantroop.

BAH!

Read Full Post »

Sinds de overheid meer en meer de verantwoordelijkheid over het publieke domein overlaat aan particuliere organisaties als woningcorporaties, schoolbesturen, verzekeraars en zorginstellingen wordt ons land overspoeld door schaalvergroting. Na de thuiszorg en het onderwijs is nu de ziekenhuiszorg aan de beurt.

De overvloedige golf van ziekenhuisfusies, die door de Nederlandse mededingingsautoriteit schijnbaar klakkeloos wordt goedgekeurd, roept steeds meer tegenstand op. Aanvankelijk waren het de actiegroepen in de plaatsen waar een fusie er toe ging leiden dat het lokale ziekenhuis aanzienlijk zou worden uitgekleed, maar gaandeweg groeide het aantal sceptische waarnemers. En momenteel kunnen er grote vraagtekens bij de motieven voor een fusie geplaatst worden.

Het mantra luidt “Zonder concentratie is de ziekenhuiszorg niet toekomstbestendig te maken.” Alsof het de enige waarheid is die je op dit terrein kunt debiteren. Tegenspraak wordt weggewuifd alsof de tegenspreker een of andere ongeletterde is.

De vraag wat men toekomstbestendig noemt wordt niet beantwoord. Termen als schaalvergroting, concentratie, specialisatie, volume-eisen vliegen je om de oren, maar een werkelijk antwoord wordt niet gegeven.
En dat staat dan nog los van de vraag wat een beschaafde samenleving over moet hebben voor goede en bereikbare ziekenhuiszorg.

Ondanks de ervaringen in de zorg en het onderwijs dat schaalvergroting eerder ten koste gaat van de geleverde kwaliteit dan dat deze wordt bevorderd, is er een bijna heilige drang onder de bestuurders van onze ziekenhuizen om fusie op fusie te stapelen.

Ziekenhuizen met meer dan duizend bedden zijn al geen uitzonderingen meer. De beloning van de bestuurders is vaak gekoppeld aan de grootte van de organisatie. Hoe meer werknemers, hoe hoger de beloning voor de bestuurders uitpakt. In ieder geval de bestuurders zijn dus spekkoper bij een fusie.

Daar komt nog bij, dat een fusie van ziekenhuizen veel werk oplevert: Jeroen Wester beschrijft het in de NRC van 5 januari heel helder: “Er gaat geen geld over tafel. Ziekenhuisfusies verlopen met gesloten beurzen. Geen overnamesommen. Wel extra bestuurslagen en liefst een fantasierijke naam met bijpassend logo om het nieuwe elan te onderstrepen. Als het meezit ook nog een opgefrist kantoor.”

Advocaten, adviseurs, accountants, vormgevers, renovatiebedrijven, zakelijke dienstverleners. Zomaar een aantal beroepsgroepen die voordeel hebben van een ziekenhuisfusie. Grote bedragen wisselen van bankrekening, zonder ook maar voor één eurocent bij te dragen aan een betere kwaliteit van dienstverlening door het ziekenhuis.

Natuurlijk is het zo dat chirurgen door toegenomen kennis en techniek steeds meer kunnen. En natuurlijk is het zo dat dit steeds ingewikkelder wordt. Uiteraard moet je voldoende ervaring hebben in de zogenaamde complexe chirurgie om een operatie tot een goed einde te brengen. Maar dan hebben we het over ongeveer 25% van de ingrepen, werd mij in oktober 2012 verteld door Theo Kuiper arts en medisch adviseur van zorgverzekeraar Achmea. Omdat het daarbij doorgaans om levensreddende ingrepen gaat kan geen zinnig mens bezwaar maken tegen een zo groot mogelijke kennis en kunde bij de chirurgen die deze ingrepen uitvoeren.

Het is echter niet alleen de chirurg die de kwaliteit van de ingreep bepaalt. Een chirurg kan nog zo geweldig een diep gelegen tumor bij een vrouw met borstkanker weghalen, als de patholoog de tumor verkeerd typeert is de hele nabehandeling gebaseerd op een foute laboratorium uitslag. De kans dat betrokken patiënt uiteindelijk toch overlijdt wordt daardoor groter.

In grote centra schort er bovendien geregeld iets aan de kwaliteit van de communicatie tussen de verschillende leden van een behandelingsteam. Nog niet zo lang geleden deden zich regelmatig ernstige complicaties voor bij kijkoperaties. Die complicaties werden veroorzaakt door een slecht werkend nietjesapparaat, waardoor gehechte bloedvaten gingen lekken, met een aantal fatale gevolgen. Meerdere levens waren in gevaar en een aantal overlijdensgevallen had kunnen worden voorkomen door een directere communicatie naar de behandelend chirurg.

Momenteel zijn de aantallen verrichtingen van een chirurg allesbepalend voor de kwaliteitsbeoordeling door zorgverzekeraars. CZ en VGZ lopen hierbij mijlenver voor de muziek uit door veel hogere eisen te stellen dan de beroepsgroepen doen. Een slechte ontwikkeling en in een verkeerde richting.

Veel belangrijker bij de beoordeling van de kwaliteit van een ziekenhuis zijn de zogenaamde vijf- en tien-jaars overlevingscijfers. Hoeveel procent van de behandelde patiënten overlijdt binnen vijf of tien jaar toch aan de kwaal waarvoor men is behandeld? Deze uitkomstcriteria zijn minstens zo belangrijk als de volume-eisen die de beroepsgroep stelt. Je hoort er echter nauwelijks iets over. “Kunnen wij nog aan de volume-eisen voldoen? Nee? Fuseren maar!”

Het is bovendien pikant te beseffen dat geen enkel groot gespecialiseerd ziekenhuis aantoonbaar betere lange termijn overlevings-cijfers kan overleggen dan de bedreigde streekziekenhuizen. Voeg daarbij dat het UMCG onlangs de noodklok luidde, omdat men wordt overspoeld door mensen die voor kanker behandeld moeten worden. Een dreigende wachtlijst is voor deze patiënten in de nabije toekomst niet uit te sluiten. Een fataal scenario, daarover hoeven we geen uitgebreide betogen te houden. Veroorzaakt doordat een te kleine groep chirurgen teveel ingrepen moeten verrichten.

We kleden in Noord-Nederland de ziekenhuiszorg steeds verder uit. Denk aan Winschoten, Delfzijl, Stadskanaal en Hoogeveen. Lang leve de schaalvergroting! Of de patiënten er wel bij varen is nog maar de vraag.

.

Read Full Post »

In het Dagblad van het Noorden van 20 december schetst gepensioneerd chirurg Jan F. Groeneveld een toekomstbeeld van de zorg in Drenthe. In dit beeld neemt verrassend genoeg ineens Assen een prominente plaats in. Blijkbaar zijn de plannen van het Wilhelminaziekenhuis tot een samenwerking met Ziekenhuis Nij Smellinge in Drachten van de baan. Vooralsnog nieuw voor mij maar ik kijk nergens meer van op. Het Refaja ziekenhuis verliet ook op stel en sprong de onderhandelingen met het Lucas Ziekenhuis in Winschoten en Ziekenhuis Delfzicht in Delfzijl.

.

ScreenHunter_07 Dec. 21 11.22

.

ScreenHunter_02 Dec. 21 09.43In dit artikel spreekt Groeneveld van een “Carré van autosnelwegen, de A28, de A37, de N33 en de N34.” In het centrum van de carré moet een groot nieuw interventiecentrum verrijzen, van waaruit een gebied met 400.000 potentiële patiënten kan worden bediend.

Nieuwsgierig geworden door deze variant op het advies in het rapport van KPMG Plexus ben ik eens gaan tekenen in de kaart van Drenthe. Ik heb de carré er in gebracht en op twee manieren het centrum van de carré bepaald. Bij de eerste bepaling heb ik er voor gekozen het centrum te laten bepalen door de diagonalen vanuit de vier steden Assen, Hoogeveen, Emmen en Stadskanaal. In dat geval komt het nieuwe ziekenhuis ergens tussen Borger en Schoonoord.

.

ScreenHunter_06 Dec. 21 11.18

.

In het tweede geval heb ik het centrum van de carré laten bepalen door het kruispunt van de diagonalen vanuit de plaatsen Assen, Hoogeveen, Stadskanaal en het midden van de verbinding van Emmen met de A37. Het nieuwe ziekenhuis komt in dat geval meer in het centrum van  de carrélijnen en zou moeten gaan liggen aan de Rolderstraat in Schoonoord.

.

ScreenHunter_04 Dec. 21 11.17

.

Samenvattend komt het er op neer, dat geen enkele plaats in Drenthe dan meer een snelweg verbinding met het nieuwe ziekenhuis zal hebben en dat het ziekenhuis met het openbaar vervoer vrijwel niet te bereiken zal zijn. Dat Groeneveld hier niet over schrijft vind ik jammer, want het is op deze manier een eenzijdige kijk op hoe je zorg op het platteland moet organiseren.

Desondanks stel ik voor het ziekenhuis het Groeneveld Medisch Centrum te noemen. Dan worden in één naam de ontdekker van deze locatie en de landschappelijke gesteldheid voor de eeuwigheid bewaard.

Read Full Post »

De recente ontwikkelingen rond ziekenhuis Bethesda én de gevangenissen in Drenthe tonen glashelder aan hoe groot de kloof tussen de Randstad en het platteland is. In de Randstad wordt bedacht dat ziekenhuiszorg geconcentreerd moet worden in een paar grote zwaar gespecialiseerde ziekenhuizen. Dat kan dáár wel. Sluit er een paar ziekenhuizen en je houdt er genoeg over om nog steeds te kunnen spreken van zorg dichtbij. Maar voor het platteland in bijvoorbeeld ons mooie Drenthe zijn heel andere oplossingen nodig.

Het is daarom de heilige taak van een ziekenhuisbestuur in onze regio om te zorgen dat er een heel ander model wordt ontwikkeld voor een toekomst bestendige ziekenhuiszorg. Niet het virus van de concentratiedrang, maar het serum van de samenwerking moet de oplossing zijn. Een ziekenhuisbestuur dat dit met verve en overtuiging moet nastreven hoort stevig verankerd te zijn in de regio die door het ziekenhuis wordt bediend. Laten we eens kijken hoe stevig.
De voorzitter van de Raad van Toezicht is Bas Eenhoorn, woonachtig in het westen des lands, de voorzitter van de Raad van Bestuur (tot 31-12-2012) is Maarten Rutgers, ondanks een dienstverband van tien jaar in Drenthe woonachtig gebleven in Rotterdam. Het rapport van KPMG Plexus werd opgesteld door Wouter Bos, woonachtig in het westen des lands. Hoe kan een dergelijk gezelschap een gezonde visie ontwikkelen op de manier waarop verantwoorde zorg op het platteland moet worden geboden? Rutgers c.s. komen niet verder dan de mantra: “Om zorg van goede kwaliteit te garanderen moet je behandelingen concentreren.”

Het Friese model van Wouter van der Kam, ooit redder van Bethesda, is een andere realistische mogelijheid. Samenwerking en eerlijke uitruil van specialismen, in elk ziekenhuis een volwaardige IC en volwaardige verloskunde. Een kwalitatief goed beddenhuis. Dan kun je voor de echt zware ingrepen best een paar dagen naar voor mijn part Maastricht als daar de beste chirurg voor dat probleem in je gaat snijden. Als je maar binnen een paar dagen weer terug bent in je eigen “streekbeddenhuis”.

Het bestuur van Zorggroep Leveste Middenveld toont zich wankelmoedig. Nadat specialisten in Emmen dwars gingen liggen voor het peperdure advies in het KPMG-Plexus rapport besloot men geen knoop door te hakken, het rapport geheim te houden en een denktank van achttien specialisten in het leven te roepen. Die denktank is met een advies gekomen, waar men alle kanten mee op kan, maar… dat moet gezegd … ook de goede!

Vice-voorzitter Donkervoort toonde zich op RTV Drenthe verheugd over dit advies: “Het is goed voor de patiënt. De zorg blijft dichtbij.” In een vlaag van vreselijke opluchting noemde ik het in dezelfde uitzending een ‘stap in de goede richting’, maar zei tegelijk dat ik zou slapen als een hondje: “Lekker slapen, maar wel waakzaam.”

Dat bleek nodig. Het eerste belangrijke besluit van het bestuur na het indienen van dit rapport is de verhuizing van de longchirurgie naar Emmen. Een aantal specialisten zet de hakken in het zand en een vrachtwagen op de A28 verliest de notulen van een vergadering waaruit blijkt dat er grote onrust en verzet in de Hoogeveensche specialistengroep heerst.

Het bestuur grijpt in. Voorzitter van de medische staf Herman de Boer is niet beschikbaar voor een gesprek met Andries Ophof van RTV Drenthe. Donkervoort meldt in de Hoogeveensche Courant dat de discussie niet op straat thuis hoort en stuurt een nietszeggende schriftelijke verklaring naar Ophof. In de vergadering worden lekkende specialisten bedreigd met ontslag. Het bestuur lijkt haar ware gezicht te tonen: zijn dit moderne bestuurders of 19e eeuwse regenten?

De ziekenhuizen in onze regio worden geleid door een bedrijfs-econoom, die in gesprek met het actiecomité met droge ogen durft beweren, dat er vanuit ‘het personeel geen signalen van afkeuring worden vernomen.’ Nee natuurlijk niet. Als zelfs de specialisten al moeten vrezen voor ontslag op het moment dat zij zich verzetten tegen ontwikkelingen die hen niet aanstaan, zal dan een facilitair medewerker tegen de welbespraakte snelle Donkervoort gaan zeggen: “Man waar ben jij nou in Godesnaam mee bezig?”

Luister het gesprek met de man op Radio Hoogeveen maar eens terug. Op een gegeven moment vraagt presentator Bottenheft hem “Wat is nou eigenlijk een ziekenhuis?” Spits dan uw oren en luister naar de man, die het momenteel voor het zeggen heeft.

Donkervoort zou zich de benen uit het goed betaalde gat moeten lopen om Den Haag duidelijk te maken dat zorg op het platteland iets heel anders vergt dan zorg in de grote stad. Maar dat is een opgave die een ereplaats verdient in de oude Griekse mythologie. Donkervoort kijkt wel uit. Hij concentreert zich liever op de concentratie.

En de Randstad? Daar zijn ze vergeten dat de rijkdom van Nederland te danken is aan bodemschatten in de grond onder Slochteren. Moet je eens in Slochteren gaan kijken hoe rijk men er van is geworden. Had indertijd toch Noordland maar gesticht!

.

Om terug te luisteren:

Arnaud Bottenheft in gesprek met Kees Donkervoort op Radio Hoogeveen

Arnaud Bottenheft hierover in gesprek met het actiecomité

Read Full Post »

Beste Hoogeveners,

Op 17 september las ik in de Hoogeveensche Courant het commentaar van hoofdredacteur Berend Henk Huizing op de ontwikkelingen rond ziekenhuis Bethesda. Een verontrustend commentaar, dat mij het gevoel gaf dat wij ons in Hoogeveen als een mak schaap naar de slachtbank lieten leiden.
De volgende ochtend dacht ik met het opstellen van een online petitie mijn “burgerplicht” wel vervuld te hebben, maar niets was minder waar en mijn leven veranderde binnen het uur radicaal. Wat er in de weken daarna is gebeurd, hebt u allemaal meegekregen via twitter, facebook, de papieren en digitale kranten en een aantal malen via de regionale radio en televisie.

Aanvankelijk kon ik mij beperken tot een soort van straatvechterij om maar zoveel mogelijk handtekeningen te verzamelen. Daar reageerden jullie zo massaal op, dat ik besefte dat er een moment zou komen dat men zou zeggen “nou kom maar eens meepraten dan.” Lezen, lezen, lezen was toen het parool en gelukkig kreeg ik daarbij van een aantal medisch onderlegde medestanders veel steun. Waarvoor langs deze weg mijn welgemeende en zeer hartelijke dank. Zonder u had ik nooit zo snel geleerd wat de ins en outs in deze kwestie zijn.
Toen wij in de Optocht der Braven naar het stadhuis trokken om de (inmiddels ruim 14.000) handtekeningen aan burgemeester Loohuis aan te bieden was het eerste gevecht gestreden. Hoogeveen had een duidelijk statement gemaakt, waarmee alle partijen, die zich in hebben gezet voor Bethesda, hun voordeel hebben kunnen doen.

Inmiddels had de SP in Hoogeveen het initiatief genomen tot vorming van een actiecomité en Bianca Behr nodigde mij uit daarin plaats te nemen, wat ik met veel genoegen heb gedaan. Alleen is maar alleen en met Bianca, Henry van der Veen en op de achtergrond Ineke Bekkering, had ik een geweldige steun in de rug. Vooral op de momenten dat de moed mij in de schoenen zonk. De actie in de Hoofdstraat, waarbij we handtekeningen inzamelden en ansichtkaarten aan Achmea uitdeelden leidde tot veel, soms zeer emotionele, gesprekken met bezorgde Hoogeveners. Als er ooit een moment is geweest waarop ik heb gezien hoeveel een goed en volwaardig ziekenhuis dichtbij, voor mensen betekent was het wel dat moment.

Nu Achmea en Zorggroep Leveste Middenveld in het contract voor 2013 hetzelfde pakket hebben vastgelegd als er in 2012 beschikbaar was, kunnen we even opgelucht ademhalen. Er is tijd gewonnen.
De plannen om per 1 januari van  Bethesda een dagbehandelingsziekenhuis te maken, liggen diep in een vrieskist. Maar we zijn niet onnozel en zullen waakzaam, strijdbaar en in gesprek met de beslissers blijven.

Tot slot een politiek statement: Wat mij betreft had de verzelfstandiging en privatisering voor onderwijs, zorg, sociale woningbouw en energiebedrijven nooit mogen plaatsvinden. De rampen die zich inmiddels in deze domeinen hebben voltrokken met frauderende en graaiende bestuurders zijn legio. De gevolgen immens en soms catastrofaal.
Concentratie van zorg, zo wordt ons nu voorgehouden, is onontkoombaar om de kwaliteit van het gebodene te kunnen waarborgen. Het bewijs daarvan is nog nooit geleverd, maar wordt ons voorgehouden als onwrikbare waarheid.
In de Randstad (met haar vele ziekenhuizen) mag het misschien waar zijn. Voor dunbevolkte gebieden als Drenthe is concentratie een ramp. Daarom ben ik blij met de (voor mij onverwachte) uitspraak van het CDA dat in dunbevolkte gebieden concentratie van zorg niet de beste optie is. Dat is steun vanuit een onverwachte hoek. Ik hoop dat de partijen die toch al tegen (teveel) concentratie waren daar dankbaar hun voordeel mee zullen doen, want ook in de politiek geldt: samen sta je sterker.

Voorlopig zult u vermoedelijk veel minder van mij gaan horen. Ik ga weer terug naar mijn gezapige bestaan als gepensioneerd leraar, die schoolboeken schrijft en verheug mij daar zeer op.
U allen wil ik langs deze weg heel hartelijk danken voor alle steun, die ik langs verschillende wegen van u heb mogen ontvangen. Zonder u was onze actie nooit gelukt. Inwoners van Hoogeveen, u mag trots zijn op u zelf!

Met warme groet,
Frits Kappers.

.

Read Full Post »

Older Posts »