Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Kunst & cultuur’ Category

In de stilte van het Drentse land ligt, net achter Donderen, galerie de Bun. Eigendom van beeldend kunstenaar Tonnis de Boer. Ik ben een liefhebber van zijn werk en via de kunstuitleen in Hoogeveen heeft menig aquarel van zijn hand de muren van onze woonkamer gesierd. Op een sombere vochtige dag in november 2010 heb ik hem opgezocht. Nieuwsgierigheid naar de man achter de kunstwerken mijn drijfveer; een gastvrije ontvangst mijn deel.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De  rol van Tonnis de Boer in mijn dagelijks leven zou je kunnen omschrijven met wat de Engelsen zo mooi een “landscape point” noemen. Een markering in de ontwikkeling van mijn manier van kijken naar de wereld om mij heen. Ooit vond ik mijzelf een cultuurbarbaar. De lessen kunstgeschiedenis op de HBS hadden allerminst iets bereikt waar de docent trots op kon zijn. Zoals dat de lessen literatuur trouwens ook niet gelukt was.
Schilderkunst en ik stonden tegenover elkaar als complementaire kleuren in de kleurencirkel. Waar die na samenvoeging wit licht produceren, vormden schilderkunst en ik een soort white-out, waar niets in viel waar te nemen.

Hier kwam verandering in toen ik lid werd van kunstuitleen Drenthe. Een aquarel van Jan van Os, beeldend kunstenaar uit Meppel, was de eye-opener. Het werk “Lint” leerde mij in een split second het antwoord op de vraag die mijn leraar kunstgeschiedenis vroeger vruchteloos aan mij voorlegde: “Wat is kunst?” Nadien heb ik mijn abonnement op de kunstuitleen gebruikt om uiteenlopende kunstuitingen aan de wand te hangen. Ik ontdekte dat aquarellen op mij een bijzondere aantrekkingskracht uitoefenden. Ik was definitief mijn eigen cultuurbarbarij voorbij en werd meer en meer gegrepen door de wereld zoals Tonnis de Boer die laat zien. De manier waarop hij schildert stimuleert mijn manier van kijken. Naar de wereld om mij heen maar ook naar kunst in het algemeen. Uit nieuwsgierigheid naar de man die dit had veroorzaakt toog ik dus naar zijn galerie in Bunne. Ik had geen idee wat ik tegen hem wilde zeggen en al helemaal geen verwachtingen over zijn reactie daarop.

Vriendelijk lachend verwelkomde hij me, schonk een kop koffie en nam me mee naar zijn atelier, dat op mij de uitwerking had die vroeger de snoepkraam op de kermis ook  had. Een luilekkerland waar eindeloos smullen het parool is. Tonnis is een harde werker, die zich laat inspireren door de natuur. Een toegankelijk mens, die boeiend vertelt en op zijn beurt geboeid wordt door zijn bezoek. Zijn manier van werken toont zijn fascinatie voor wat hij waarneemt. “De eerste schildering is doorgaans nogal figuratief. Je hoeft er niet veel mee te doen. Het is meestal wel duidelijk wat ik heb gezien. Maar daarna ga ik graag met delen van die eerste waarneming aan de haal. Zoals een musicus aan de haal kan gaan met een compositie door het stuk jazzy te spelen, of symfonisch of puur klassiek, zo ga ik aan de haal door gedeeltes van mijn waarneming te verbeelden. Ik wil de wereld graag wat mooier maken.” Schilderen is een vorm van taal voor Tonnis. Taal die voor iedereen een andere betekenis kan hebben. “Als ik iemand weet te raken met mijn werk heb ik mijn doel bereikt. Aanraakbaarheid is het mooiste instrument dat de mens ter beschikking staat. Als je dat instrument bij een ander prikkelt komt er energie vrij. Het mooiste is als mensen een werk afmaken door te fantaseren over wat ze zien.”

De Boer trekt er graag langdurig op uit en neemt veel tijd om deel van de natuur te worden. “De natuur gaat aan mij wennen en dan openbaart zich van alles. Als ik bijvoorbeeld op een waddendijk neerstrijk komen de schapen eerst massaal om mij en mijn spullen heen staan. Als ze dan ontdekken dat ik niet ben gekomen om ze te voeren, verslapt hun interesse weer en na verloop van tijd wordt mijn aanwezigheid een vanzelfsprekendheid. Niet alleen voor de schapen, ook voor de vogels die voor me op het drooggevallen wad druk aan het fourageren zijn.” Lachend vertelt hij over de verschillende manieren van iets zien. “Soms komen er mensen zo’n dijk op, die een heel eind hebben gereden om het wad te zien. Dan staan ze vijf minuten om zich heen te kijken en gaan weer verder, want ze hebben het wad gezien. Ik zie in de dagen die ik er schilderend doorbreng het water komen en weer gaan, tot het weer komt.” Verschillende werelden, allemaal op dezelfde plek. “Zij hebben niet minder gelijk dan ik. We zien allebei het wad.”

Als ik hem vertel welk werk momenteel bij mij aan de muur hangt reageert hij enthousiast. “Dat noem ik mijn regenwerk. Dat is bij toeval ontstaan in Noordpolderzijl in 1976. Ik zat er te schilderen in zo’n vochtige atmosfeer waarin de druppels in de lucht zweven en net niet vallen. Het schilderij wilde niet drogen en er ontstond iets anders dan ik wilde, maar het resultaat was prachtig. Daar ben ik toen mee gaan experimenteren tot ik het onder de knie had. Zo kom je van toeval tot techniek.”
De Boer benadrukt het belang van open durven staan. “Je moet aan jezelf durven twijfelen, je vooringenomenheid ter discussie durven stellen, het toeval zijn gang durven laten gaan.”

Uiteraard komt het gesprek op het kunstbeleid van deze regering. “Schandaaaaaalig!” roept Tonnis. “Een overval. Kunst is een manier van kijken. Kunst heeft tot doel de menselijke zintuigen en geest te prikkelen. Als je dat afbreekt, beschadig je een deel van het menselijk fundament.” Als leraar tekenen en kunstgeschiedenis gaf hij ooit les aan a.s. verpleegkundigen. Het gesprek kwam op kunst. De groep gaf te kennen niets met kunst te hebben. “Ik heb ze uitgelegd dat alles om ons heen ooit is vormgegeven. Je ziet meteen of iets ouderwets is of modern. Kunst is dus veel dichterbij dan we vaak beseffen. Je moet het niet te groot willen maken. Hou het dichtbij. Zien en zien is twee. Als je iemand in de ogen kijkt weet je vaak al 99%… en de rest van de tijd ben je aan het checken of het klopt wat je hebt gezien. ”

Op de vraag wat Tonnis de Boer de grootste voldoening bezorgt komt een verrassend antwoord: “Als ik zit te schilderen en er komt een leeuwerikje omhoog … (hij imiteert) … twiedeliedeliehie …” Ik kijk hem aan en weet zeker dat hij op dat moment het leeuwerikje ziet.

Een bezoek aan galerie de Bun is zeer aan te bevelen. Voor liefhebbers van schilderkunst, maar zeker ook voor liefhebbers van ongerepte natuur.
Een aantal werken van Tonnis de Boer is te zien op zijn website.

Read Full Post »

Alles van waarde is weerloos
wordt van aanraakbaarheid rijk
en aan alles gelijk.
Deze woorden komen uit het gedicht ‘De oude zingt’ van Lucebert. Wat van waarde is wordt ‘van aanraakbaarheid rijk’ zegt de dichter in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Nu, aan het einde van het eerste decennium in het derde millennium, zou de tekst aangepast kunnen worden:
Alles vol angst is gevaarlijk
maakt dat wat warm is verkilt
en van alles verschilt.

Afgelopen week waren Hero Brinkman en Jaap van Zweden beiden te gast bij Pauw en Witteman. Uiteraard kwam het gesprek op de kunst- en cultuurplannen van het kabinet Rutte. Dat kunst en cultuur begrippen zijn die in het brein van Brinkman niet leven kon je zien aan zijn blik aan het eind van het programma. Nadat Jaap van Zweden zich door de malloot Hans Kraay uit zijn tent had laten lokken en duidelijk had gemaakt de plannen schandalig  te vinden kon Brinkman niets anders zeggen dan “Als uw concert zo gauw uitverkocht is, dan kun je toch makkelijk de toegangsprijs omhoog doen.” De lege domheid regeert. Iets anders kon je niet concluderen. De dino’s zijn terug op aarde. Met hun lompe poten trappen ze alles van waarde kapot. In de CDA fractie is de partij van Brinkman vergeleken met de nazi’s, alleen vergeet de fractie dan gemakshalve dat zij collaboreert. Van de VVD kun je verwachten dat ze doen wat ze nu doen, maar het CDA? Het is ronduit een schande, dat men zo achter een machtswellusteling als Maxime Verhagen aanloopt. Maar ja beeldenstormers en katholieken in één fractie… kan daar wat goeds uit voortkomen?
Net als in de jaren dertig loopt een grote groep mensen achter een ophitser aan. En net als in de jaren dertig zijn het minderheden, kunstenaars en intellectuelen, die het moeten ontgelden. Dat vraagt om vele tegengeluiden en ik ben van plan om een tegengeluid te laten schallen. Het geluid van de aanraakbaarheid. Gevuld met de onmetelijke rijkdom die dat met zich meebrengt. Kunst kan raken, nu eens licht, dan weer heftig, soms confronterend maar ook troostend en verwarmend, als je er voor open durft te staan …

Mijn tegengeluid gaat klinken in mijn kunstblog. Een jaar lang ga ik op ontdekkingsreis in de kunstwereld in Drenthe. Mijn reis is inmiddels begonnen in Bunne in de galerie van Tonnis de Boer. Waar de tocht mij zal brengen is nog helemaal niet duidelijk. Ik wil zien hoeveel kunst er in Drenthe wordt gemaakt, ontdekken wat kunstenaars drijft bij hun schepping en bovenal: mij laten raken.

Waarden ervaren. Een medicijn tegen de nachtmerrie van twee Boeddhabeelden in Afghanistan. Door Taliban verwoest in blinde krankzinnigheid.

Update: Door ziekte is het hele project een tijdlang in de ijskast geparkeerd, maar in oktober 2011 zal mijn reis werkelijk van start gaan.

Read Full Post »

Een Michelin ster in Drenthe. De Groene Lantaarn in Zuidwolde heeft naast een geweldige klassering in de Lekker nu ook erkenning gekregen van Michelin. Een ster voor het rustiek gelegen restaurant aan de weg van Hoogeveen naar Zuidwolde.

Omdat eten wat mij betreft ook cultuur is: van harte gefeliciteerd. Dit is goed voor eetliefhebbers, voor jullie zelf, maar ook voor Drenthe als geheel!
Geniet van het succes en hou koers.

Read Full Post »

Een avond met de Drentse band the Stokers is gastronomie op muzikaal gebied. De leden van de band hebben een voorkeur voor nummers die iets bijzonders hebben, een herinnering oproepen aan een bepaalde tijd, of zich door een speciale muzikale kwaliteit onderscheiden.
Verwacht geen golden oldies, dan wordt de avond een teleurstelling. Een optreden van the Stokers biedt nummers die net iets minder bekend zijn, nooit grijsgedraaid, mooi, dansbaar en bekend genoeg om de toehoorder enthousiast uit te laten roepen “wauw dat is lang geleden, yeah wat goed.” Een feest voor de herinnering zonder een seconde te vervelen. The Stokers spelen niet de sterren van de hemel. Ze brengen juist bijna vergeten sterren terug aan de hemel.
Het repertoire van the Stokers levert een fraaie staalkaart van de pop- en rockmuziek: van the Band tot the Talking Heads, van the Doors tot De Dijk, van J.J. Cale tot the Stereophonics. De band speelt alleen nummers waar de leden echt van houden. Dat zie je, dat hoor je en bovenal … dat voel je. Vier loepzuivere stemmen en een uitstekende geluidsinstallatie maken het mogelijk een omvangrijke reis door muziekland te maken: van de fluwelen meerstemmige sound van the Beach Boys tot en met het rauwe geluid van Willy Deville.
 
 
 

Zie ook de website  van the Stokers

Read Full Post »

« Newer Posts