Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Gezondheid’ Category

Hoe het begon

Elke morgen volg ik na het ontwaken een vast ritueel. Smartphone pakken, op dichtstbijzijnde toiletpot plaatsnemen, smartphone opstarten en het nieuws van dat moment via twitter, nu.nl en de volkskrant app op me in laten werken. Dit alles tot groot ongenoegen van huisgenoot I, maar een mens moet de dag beginnen op de wijze die het beste bij hem/haar past en ik ben nou eenmaal geen ochtendmens, dus mijn start is traag en moeizaam.

Soms stemt het nieuws mij vrolijk en weet ik dat ik een mooie dag tegemoet ga. Soms zou ik willen dat ik het nieuws niet had gelezen en zeggen mijn huisgenoten tegen mij dat het volledig mijn eigen schuld is. Ik had mijn smartphone ook gewoon uit kunnen laten. Vanochtend was weer zo’n dagstart uit die laatste categorie. Mijn hond week zelfs van mijn zijde zo veel woede kwam uit mijn poriën.

Op twitter las ik een bericht over een wanhopige vrouw die al een jaar geteisterd wordt door zware nachtelijke aanvallen van clusterhoofdpijn. RTV Oost maakt  op haar website melding van het feit dat zorgverzekeraar Menzis een behandeling in België weigert te vergoeden omdat die “te experimenteel” zou zijn. De behandeling kost naar verluid €30.000,00, wat ongeveer overeenkomt met één maandsalaris van bestuursvoorzitter Roger van Boxtel.

Nu heb ik geen verstand van clusterhoofdpijn, maar ik ga er van uit dat de problemen echt zijn en ernstig. Op YouTube is een filmpje geplaatst waarin u getuige kunt zijn van zo’n aanval. Ik waarschuw u: het is niet prettig om te zien en te horen. Je moet wel behoorlijk wanhopig zijn als je tot dit soort acties overgaat. Normaal gesproken zou ik zo’n filmpje embedden, maar in dit geval volsta ik met de link naar het filmpje. Beslist u zelf of u het wilt zien. https://www.youtube.com/watch?v=raCnH6BPdKM

Hoe het afliep

Menzis buigt toch
Inmiddels heeft Menzis bekend gemaakt de behandeling van de wanhopige vrouw in België toch te zullen vergoeden “uit coulance.” Een toelichting op deze beslissing is te vinden op de website van Menzis. In deze toelichting meldt Menzis onder meer: “Menzis begrijpt de uitzonderlijke situatie waarin Andrea verkeert en dat zij wanhopig is: elke dag vertraging is er een te veel. We hebben de situatie van Andrea daarom opnieuw beoordeeld en ook toestemming gekregen van Andrea om een medisch adviseur contact op te laten nemen met de behandelend arts.”

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar met mijn lange ervaring in het onderwijs heb ik geleerd hoe leerlingen zich ergens uit proberen te praten en al mijn alarmbelletjes slaan op tilt bij het lezen van deze toelichting. De situatie van Andrea zou opnieuw zijn beoordeeld omdat “elke dag vertraging er een te veel is.” Met alle respect voor de dieren die ik nu ga aanroepen, maar dit is echt Bullshit (stierenstront in goed Nederlands). Menzis is gewoon bang voor imagoschade. Ze zijn zich kapot geschrokken van de commotie die veroorzaakt werd door hun beslissing om de behandeling niet te vergoeden. Ik zou van Menzis graag willen weten hoe men tot andere gedachten is gebracht. Alleen al het feit dat Menzis meent u en mij op deze manier af te kunnen poeieren is schandalig. Wie gelooft nu werkelijk dat Menzis zonder alle commotie ook tot deze nieuwe afweging was gekomen?

Ik heb het eerder meegemaakt. Vorig jaar wilde Achmea dolgraag een gesprek met het comité Actie voor Bethesda omdat men onaangenaam getroffen was door de actie “Stuur een ansichtkaart naar Achmea.” In het gesprek, dat nog steeds integraal op de actiewebsite van het comité valt terug te kijken, zegt Mevrouw Haveman, zorgmanager van Achmea voor Noord-Nederland letterlijk “en als dat ons dan 5000 klanten kost, dan is dat maar zo.” Uiteindelijk heeft Achmea door alle rumoer rond Bethesda 1700 klanten verloren en men is op vrijwel alle fronten anders gaan kijken naar de zorg in de regio. Dat was zonder alle rumoer in Hoogeveen nooit gebeurd.

Overigens is het aardig eens te kijken wat voor reacties Menzis via Twitter op haar veranderde beslissing krijgt. Nu krijgt men er van langs omdat men gezwicht is voor het rumoer op de social media. Men is gewoon te laat tot inkeer gekomen. En daarmee is de imagoschade onvermijdelijk geworden.

ScreenHunter_03 Aug. 12 15.55

Read Full Post »

In het Manifest ‘Zorg in Drenthe’ stelt de Partij van de Arbeid zich de vraag “Van wie is de zorg nu eigenlijk?” Daarmee toont men een schrijnend gebrek aan realiteitszin. Zeker als het gaat om de ziekenhuiszorg. Die is namelijk van de raden van bestuur van zorggroepen. Zoals Ziekenhuis Bethesda en het Scheper ziekenhuis van Zorggroep Leveste Middenveld zijn. Zij (en niemand anders!) beslissen over de toekomst van de ziekenhuiszorg in ons land. Zij (en niemand anders!) zijn verantwoordelijk voor de veranderingen die zich momenteel voltrekken. Niet voor niets verzuchtte de Hoogeveense fractievoorzitter Henk Reinders (CDA) vorig jaar: “De raad van bestuur zegt: Wij willen u er graag bij betrekken, maar u gaat er niet over.”

(lees het Manifest Zorg in Drenthe)

In de inleiding op het manifest valt te lezen dat de PvdA vindt dat er te eenzijdig wordt gepraat over de simpele vraag welke ziekenhuizen open blijven. Men vergeet daarbij dat voor ziekenhuizen geldt: Als je ze eenmaal kwijt bent, krijg je ze niet meer terug. Van een partij die zegt op te komen voor de zwakkeren en minder draagkrachtigen in de samenleving verwacht ik een andere attitude.

Bij onze actie in de Hoofdstraat van Hoogeveen op 6 oktober 2012 vertelde een hoog bejaard echtpaar (82 en 84 jaar) mij, dat zij na een leven van noeste arbeid als kleine middenstanders (die zich geen pensioenpremie konden veroorloven) nu leven van de AOW. Mevrouw vertelde: “Omdat wij een eigen huisje hebben, dat helemaal is afbetaald, kunnen wij het redden met de AOW. We hebben altijd zuinig gedaan en doen dat nog steeds.”
Mijnheer is anderhalf jaar geleden zes weken opgenomen geweest in ziekenhuis Bethesda. Met vochtige ogen voegde mevrouw daaraan toe: “Als hij naar Emmen had gemoeten, had ik hem niet elke dag kunnen bezoeken, want dan zou ik aan het eind van de maand geen eten meer hebben gehad.”
Het is dus van het grootste belang dat in een woonkern als Hoogeveen een volwaardig ziekenhuis met een volwaardige verpleegafdeling blijft bestaan. Die discussie moet worden gevoerd. 

Uiteraard is er niets mis met aandacht voor langdurige zorg, zoals die door verpleeghuizen, instellingen voor gehandicaptenzorg en de GGZ worden geboden. Maar de dominante rol die de ziekenhuisdiscussie momenteel inneemt is logisch. Kwestie van prioriteit!

Publieksbijeenkomsten in Hoogeveen en Assen
Een werkgroep van lokale en landelijke PvdA politici organiseerde op 27 januari j.l. een bijeenkomst in Hoogeveen, en op 10 februari a.s. vindt een soortgelijke bijeenkomst plaats in Assen. Op deze bijeenkomsten kunnen belangstellenden hun mening geven over het Manifest Zorg in Drenthe. In Hoogeveen sprak Francis Bolle (verpleegkundige en senior adviseur van de Vereniging Verplegenden en Verzorgenden Nederland) over de rol van de terugkerende wijkverpleegkundige. Fenna Bolding (specialist in leefbaarheidsvraagstukken) vertelde over een experiment met ‘burgerkracht’ in het dunbevolkte gebied tussen Assen en Veendam.

Twee op zich interessante verhalen, maar gespreksleider Erik van Oosterhout (burgemeester van Aa en Hunze ‘en PvdA-lid’) liet weinig ruimte voor discussie. Men kon toelichting vragen, maar toen een der aanwezigen vragen stelde bij de hoge premies voor de ziektekostenverzekeringen (“Komt al dat premiegeld wel in de vorm van zorg terug?”) werd de discussie in de kiem gesmoord. Aandacht voor ziekenhuis Bethesda was er niet.

In de uitgangspunten van het Manifest Zorg in Drenthe staat te lezen: Nadenken over een nieuwe inrichting van de zorg moet van onderaf, vanuit de vraag van de cliënten gebeuren. Dus niet de vraag “hoe optimaliseer ik de zorg van mijn ziekenhuis moet dominant zijn, maar eerder de vraag: hoe organiseren we goede zorg in dorpen en wijken. De ziekenhuisvraag komt daar vervolgens uit voort, omdat hij daarop moet aansluiten”.
Dus: eerst van onder af praten over een nieuwe inrichting van zorg. En daarna pas de ziekenhuisvraag aan de orde stellen.
Ondertussen gaat de reorganisatie van de ziekenhuiszorg gewoon door. Achmea en ZLM hebben de intentie om medio april een tienjarencontract te sluiten over de zorg die de ziekenhuizen Bethesda, Scheper en Refaja het komende decennium gaan bieden. Die gaan echt niet wachten wat de uitkomsten van deze discussie zullen zijn.

Marnix Koppe, jarenlang gynaecoloog in ziekenhuis Bethesda, deed een beroep op de PvdA (“We zijn hier op een politieke bijeenkomst, vergeet dat niet!”) om de kwestie rond de ziekenhuiszorg te politiseren en van zich te laten horen. “Fractie laat u horen, alstublieft! Zwijg niet langer. Als het ziekenhuis wordt afgebroken krijg je het nooit meer terug!”
Gespreksleider van Oosterhout gaf Koppe zo weinig ruimte voor zijn betoog, dat ik mij kort daarna genoodzaakt zag om hem daarop aan te spreken en te vragen wat hij nou met de opmerkingen van de Bethesda oudgediende ging doen. Met kennelijke tegenzin gaf hij Koppe toen de kans om zijn betoog te onderbouwen.
Ik verliet uiteindelijk de bijeenkomst met het teleurgestelde gevoel, dat de huidige generatie PvdA politici zich kennelijk neerlegt bij onontkoombaarheid van schaalvergroting en marktwerking.

Het Manifest Zorg in Drenthe zal (hoe goed bedoeld ook) niet meer worden dan een tandeloos document, waarin mantelzorg en naoberschap de peilers onder de zorg worden. Kort samengevat: “We gaan steeds meer betalen voor steeds minder keuzevrijheid en moeten steeds meer zelf doen.”

.

Read Full Post »

Met de recente fusie van de Reinier de Graaf Groep (ziekenhuizen in Delft, Voorburg en Naaldwijk) en het Haga Ziekenhuis uit Den Haag is het aantal ziekenhuizen in Nederland opnieuw gedaald. Elke fusie moet eerst door de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa)worden goedgekeurd. De NMa beoordeelt of door de fusie de concurrentie geen geweld wordt aangedaan.
Merkwaardig is dat de NMa vrijwel iedere fusie goedkeurt. Zonder zich daarbij rekenschap te geven van de gevolgen van die fusie voor de gezondheidszorg. Het enige wat voor de NMa telt is de vraag of er wel genoeg concurrentie overblijft. Of ziekenhuizen te groot worden om bestuurbaar te blijven, daar maakt de NMa zich niet druk om. “Dat toetsen wij niet,” aldus bestuurder Henk Don in een interview dat Jeroen Wester (NRC 21 januari 2013) met hem had.

De fusiegolf heeft de Nederlandse ziekenhuizen in de categorie ‘grootste ziekenhuizen ter wereld’ gebracht. Of we daar blij mee moeten zijn is een vraag die de NMa zich niet stelt. Bestuurder Henk Don legt aan Wester uit waar de NMa op let. Als de concurrentie in het gedrang komt, kan de NMa een fusie blokkeren. In het geval van bovengenoemde fusie in Den Haag zijn er volgens Don “heel veel ziekenhuizen in de regio waardoor er voldoende alternatieven beschikbaar en ‘goed bereisbaar’ zijn. Dat zijn belangrijke criteria voor ons.”

In 2012 keurde de NMa op één dag drie fusies goed. Op de vraag of daardoor niet een reëel risico op minder concurrentie en onnodige prijsstijgingen ontstond, antwoordt Don, dat een groeiende macht van verzekeraars belang heeft bij scherpe inkoopprijzen. En dat zij al hebben laten zien dat ze kwaliteit kunnen afdwingen door selectieve inkoop. Don is duidelijk niet geïnteresseerd in de belangen van de verzekerden.

Van lagere zorgprijzen door fusies zijn (nog) geen goede voorbeelden voorhanden. Daarom heeft de NMa, zegt Don, bij die drie fusies op één dag prijsplafonds voorgesteld waar de fuserende ziekenhuizen zich aan hebben gecommitteerd. Dat het een tijdelijk plafond is en de machtsconcentratie structureel, dat is voor Henk Don geen probleem. Hij erkent wel dat door een fusie de concurrentie beperkt kan worden, maar vindt dat geen punt als de zorgverzekeraar daar maar genoeg macht tegenover kan zetten, waardoor het nadelige effect niet optreedt.

Mes snijdt aan twee kanten verkeerd
Het mes snijdt hier voor verzekerden tweemaal aan de verkeerde kant. Enerzijds de onwenselijke schaalvergroting, anderzijds de door de NMa gewenste toenemende macht van de zorgverzekeraars. Een macht die bijvoorbeeld in Twente heeft veroorzaakt dat 2000 mensen niet meer bij hun apotheek (drie vestigingen) terecht kunnen omdat Zilveren Kruis Achmea het contract met de apotheek tussentijds (!) heeft aangepast.
Dat is dus de macht die Don bedoelt. Een verzekeraar die gewoon gedurende de looptijd van een contract zegt: ‘We gaan toch niet betalen wat we hebben afgesproken met u.’ Apotheker Peter Nijland en mede-eigenaar van de Samenwerkende Apotheken waar de drie vestigingen onder vallen reageert in Tubantia verbijsterd. “We hadden een twee-jarig contract met Achmea, dat doorliep tot 2014. Op 19 november kwam onze zorgmakelaar met het bericht dat Achmea het tarief voor geneesmiddelen met 2 procent wilde verlagen. Tussentijds de contractvoorwaarden veranderen kan niet.” (voor meer info: Zie dagblad Tubantia)

Dat is nou precies de macht waar zoveel zorgconsumenten in Nederland voor vrezen. Het is de macht waarmee verzekeraars patiënten naar andere ziekenhuizen kunnen dirigeren, dan waar men zelf naar toe wil. Don spreekt tegenover Jeroen Wester de verwachting uit dat “verzekeraars te sterke prijsstijgingen niet zullen toestaan.”
De kwaliteit van de behandelingen die een patiënt mag verwachten staat niet meer centraal. De prijs. Het draait om geld, niet om gezondheid.

Eén keer heeft de NMa een fusie tijdelijk (!) tegengehouden. In Zeeland moesten ziekenhuizen aantonen, dat zonder fusie bij beide de kwaliteit in het geding kwam. Don in het NRC: “Ja, hier was sprake van beperking van de concurrentie, maar daar stonden genoeg voordelen tegenover. Als die fusie niet doorging, zakten de instellingen met hun kwaliteit onder de norm. Toen was het alternatief’dat beide ziekenhuis verdwenen, omdat ze door het ijs zakten. Dat kon natuurlijk niet.”
Het mag duidelijk zijn dat je met zo’n redenering werkelijk alles kunt goedkeuren.

De NMa lijkt fusies bovendien makkelijker goed te keuren dan samenwerking. Fusies zijn volgens de NMa transparant en samenwerking niet. Dat moet beter in de gaten worden gehouden. Het is minder helder voor de klant en dus potentieel schadelijker. Achter samenwerking kan een beperking van de concurrentie schuilgaan die niet zichtbaar is voor de patiënt. Zegt de NMa. Don: “Ik wil wel benadrukken dat er bij veel samenwerkingsverbanden geen probleem is. Als ze niet tot een significante beperking van de concurrentie leiden, komen ze niet op onze radar.”

Op de vraag of de mammoet ziekenhuizen in Nederland nog wel bestuurbaar zijn verzucht Henk Don: “Daar zijn wel zorgen over, maar dat valt allemaal niet onder onze toets. De overheid heeft ervoor gekozen die verantwoordelijkheid niet bij ons te leggen.”

Naar aanleiding van het gegeven dat de prijzen van heupoperaties na ziekenhuisfusies zijn gestegen, concludeert Don dat wellicht andere operaties in prijs zijn gedaald of dat de kwaliteit van de heupoperaties misschien wel is gestegen.

Henk Don is een man die mede over de toekomst van uw en mijn zorg beslist. En… zoals in de inleiding van dit blog al gesteld: of ziekenhuizen te groot worden, dat toetst de NMa niet.

Ik ben benieuwd wat hij over tien jaar tegenover de parlementaire enquêtecommissie “Concentratie van ziekenhuiszorg” zal zeggen over de keuzes die hij nu maakt.

Albert Einstein zei ooit heel treffend:
“Twee dingen zijn oneindig: het heelal en de menselijke domheid.
Van het heelal weet ik het alleen niet zeker.”

.

Read Full Post »

Beste Hoogeveners,

Op 17 september las ik in de Hoogeveensche Courant het commentaar van hoofdredacteur Berend Henk Huizing op de ontwikkelingen rond ziekenhuis Bethesda. Een verontrustend commentaar, dat mij het gevoel gaf dat wij ons in Hoogeveen als een mak schaap naar de slachtbank lieten leiden.
De volgende ochtend dacht ik met het opstellen van een online petitie mijn “burgerplicht” wel vervuld te hebben, maar niets was minder waar en mijn leven veranderde binnen het uur radicaal. Wat er in de weken daarna is gebeurd, hebt u allemaal meegekregen via twitter, facebook, de papieren en digitale kranten en een aantal malen via de regionale radio en televisie.

Aanvankelijk kon ik mij beperken tot een soort van straatvechterij om maar zoveel mogelijk handtekeningen te verzamelen. Daar reageerden jullie zo massaal op, dat ik besefte dat er een moment zou komen dat men zou zeggen “nou kom maar eens meepraten dan.” Lezen, lezen, lezen was toen het parool en gelukkig kreeg ik daarbij van een aantal medisch onderlegde medestanders veel steun. Waarvoor langs deze weg mijn welgemeende en zeer hartelijke dank. Zonder u had ik nooit zo snel geleerd wat de ins en outs in deze kwestie zijn.
Toen wij in de Optocht der Braven naar het stadhuis trokken om de (inmiddels ruim 14.000) handtekeningen aan burgemeester Loohuis aan te bieden was het eerste gevecht gestreden. Hoogeveen had een duidelijk statement gemaakt, waarmee alle partijen, die zich in hebben gezet voor Bethesda, hun voordeel hebben kunnen doen.

Inmiddels had de SP in Hoogeveen het initiatief genomen tot vorming van een actiecomité en Bianca Behr nodigde mij uit daarin plaats te nemen, wat ik met veel genoegen heb gedaan. Alleen is maar alleen en met Bianca, Henry van der Veen en op de achtergrond Ineke Bekkering, had ik een geweldige steun in de rug. Vooral op de momenten dat de moed mij in de schoenen zonk. De actie in de Hoofdstraat, waarbij we handtekeningen inzamelden en ansichtkaarten aan Achmea uitdeelden leidde tot veel, soms zeer emotionele, gesprekken met bezorgde Hoogeveners. Als er ooit een moment is geweest waarop ik heb gezien hoeveel een goed en volwaardig ziekenhuis dichtbij, voor mensen betekent was het wel dat moment.

Nu Achmea en Zorggroep Leveste Middenveld in het contract voor 2013 hetzelfde pakket hebben vastgelegd als er in 2012 beschikbaar was, kunnen we even opgelucht ademhalen. Er is tijd gewonnen.
De plannen om per 1 januari van  Bethesda een dagbehandelingsziekenhuis te maken, liggen diep in een vrieskist. Maar we zijn niet onnozel en zullen waakzaam, strijdbaar en in gesprek met de beslissers blijven.

Tot slot een politiek statement: Wat mij betreft had de verzelfstandiging en privatisering voor onderwijs, zorg, sociale woningbouw en energiebedrijven nooit mogen plaatsvinden. De rampen die zich inmiddels in deze domeinen hebben voltrokken met frauderende en graaiende bestuurders zijn legio. De gevolgen immens en soms catastrofaal.
Concentratie van zorg, zo wordt ons nu voorgehouden, is onontkoombaar om de kwaliteit van het gebodene te kunnen waarborgen. Het bewijs daarvan is nog nooit geleverd, maar wordt ons voorgehouden als onwrikbare waarheid.
In de Randstad (met haar vele ziekenhuizen) mag het misschien waar zijn. Voor dunbevolkte gebieden als Drenthe is concentratie een ramp. Daarom ben ik blij met de (voor mij onverwachte) uitspraak van het CDA dat in dunbevolkte gebieden concentratie van zorg niet de beste optie is. Dat is steun vanuit een onverwachte hoek. Ik hoop dat de partijen die toch al tegen (teveel) concentratie waren daar dankbaar hun voordeel mee zullen doen, want ook in de politiek geldt: samen sta je sterker.

Voorlopig zult u vermoedelijk veel minder van mij gaan horen. Ik ga weer terug naar mijn gezapige bestaan als gepensioneerd leraar, die schoolboeken schrijft en verheug mij daar zeer op.
U allen wil ik langs deze weg heel hartelijk danken voor alle steun, die ik langs verschillende wegen van u heb mogen ontvangen. Zonder u was onze actie nooit gelukt. Inwoners van Hoogeveen, u mag trots zijn op u zelf!

Met warme groet,
Frits Kappers.

.

Read Full Post »

De afgelopen twee maand heb ik mij nadrukkelijk  beziggehouden met de problematiek rond ziekenhuis Bethesda in Hoogeveen. Problematiek die overal in den lande aan de orde van de dag blijkt te zijn. Overal roepen bestuurders  dat concentratie van zorg onvermijdelijk is. Kleine streekziekenhuizen hebben geen bestaansrecht meer als je hen mag geloven. Omdat operaties steeds ingewikkelder worden. Omdat de beroepsgroepen de eisen aan artsen en operatieteams steeds verder opschroeven. Daardoor krijgen ook zorgverzekeraars de kans om ziekenhuizen om zeep te helpen, onder het mom dat het allemaal gaat om verbetering van kwaliteit. Kleine streekziekenhuizen kunnen volgens de bestuurders in deze tijd niet meer overleven.

De ene fusie na de andere is het gevolg. Dat de groeiende organisatie onmiddellijk een salarisverhoging voor de bestuurders impliceert dat heeft natuurlijk geen invloed op hun uiteindelijke keuzes. Natuurlijk niet, hoe durf je het ook maar te denken. Het is allemaal in het belang van de patiënt die wordt er beter van.
Althans zo brengen de bestuurders dat dan graag naar buiten. Een deel van die bestuurders is (bedrijfs)econoom en heeft nauwelijks inhoudelijke medische kennis van zaken. Onlangs sprak ik professor Bob Smalhout die een groot hart heeft voor de kleinere ziekenhuizen. Hij zei dat de kwaliteit van de zorg bovenal afhangt van de intercollegiale contacten tussen de specialisten en de verpleegkundigen. In kleinere ziekenhuizen is dat contact volgens Smalhout vele malen beter dan in de hele grote.

Ik kom uit het onderwijs en kan slechts bevestigen dat daar precies dezelfde ontwikkeling waarneembaar is in de steeds groter wordende organisaties. In de thuiszorg zijn niet voor niks projecten als buurtzorg momenteel zowel financieel als kwalitatief zeer succesvol.

Afgelopen week heb ik mij voorzichtig positief uitgelaten over het advies van de denktank van specialisten van ziekenhuis Bethesda en het Refaja- en Scheperziekenhuis. Positief omdat het er de schijn van heeft dat een aantal wensen, zoals spoedeisende hulp en intensive care voor Hoogeveen behouden blijven. Echter … de verloskunde wordt nergens gegarandeerd, er wordt slechts naar gestreefd die voor alle drie de ziekenhuizen te behouden en het  Dagblad van het Noorden maakt in haar editie van 22 november melding van verplaatsing van de complexe operaties naar Emmen.

De verloskunde is bij alle ziekenhuizen waar “het fout gaat” de eerste stap. Het begint steeds met het verdwijnen van verloskunde. En dat heeft grote gevolgen. Verloskunde is de kurk waar het ziekenhuis op drijft. Zo gauw verloskunde verdwijnt is dat ook het begin van het einde voor de kindergeneeskunde. En daarmee de onttakeling van het hele ziekenhuis. Zoals geen reiziger een reis boekt op een zinkend schip, zo wil geen kwalitatief hoogstaande arts gaan werken in een ziekenhuis waar het einde nabij is. De algehele kwaliteit van de medische staf is dan ernstig in gevaar.

Wat nu als in de Hoogeveense situatie verloskunde naar Emmen of Stadskanaal zou gaan? Wat doet een jong, zwanger, echtpaar in die situatie als begeleiding van het ziekenhuis bij zwangerschap en bevalling noodzakelijk is? Er is gedurende de zwangerschap geregeld contact met de verloskundig specialisten, dus een goede verbinding met het ziekenhuis is een voorwaarde. Over de verbinding met Stadskanaal hoeven we het in Hoogeveen dan niet te hebben. Emmen is goed bereikbaar via de A37, maar niet met het openbaar vervoer. Maar dat is nog niet het belangrijkste. Wat als er op het laatste moment razendsnel moet worden ‘opgeschaald’? Wat als het leven van moeder en kind in gevaar is en er snel moet worden uitgeweken naar de absolute topzorg? Vanuit Emmen? Zelfs Emmenaren zijn dan beter af als ze al in Hoogeveen zijn, omdat je van daaruit zeker een half uur eerder in Zwolle dan wel Groningen bent.

Hou het dus goed in de gaten, want Het begint altijd met verloskunde.

.

Read Full Post »

Uitleg CAK over onterechte uitkering.

Het CAK kijkt goed op twitter, dat is gebleken. Wij werden binnen 18 uur na de plaatsing van het blog hieronder opgebeld door een medewerker van het CAK, die ons vroeg of wij hem in de gelegenheid wilden stellen de uitvoering van de WTCG toe te lichten. Een initiatief dat wij zeer op prijs hebben gesteld. Kort samengevat komt het neer op een administratieve handeling, waarbij gegevens die door de zorgverzekeraar worden verstrekt (geen medische gegevens overigens) worden vergeleken met een lijst met chronische ziekten en handicaps van het ministerie. Dit gebeurt allemaal automatisch begrepen wij. Zo gauw er een “match” is wordt er overgegaan tot uitvoering van de regeling en wordt betrokkene hierover geïnformeerd.

De medewerker erkende dat er ongetwijfeld een heleboel grensgevallen zijn waarbij je je kunt afvragen hoe terecht of onterecht een uitkering is, maar vroeg begrip voor het feit dat het CAK een enorm grote klantenkring bedient en meerdere regelingen uitvoert, waaronder de Wet Tegemoetkoming Chronisch zieken en Gehandicapten. “En het is geen doen om iedereen eerst een briefje te sturen met de vraag of men de veronderstelde kosten wel heeft gemaakt, bovendien ben je dan ook nog eens afhankelijk van de eerlijkheid van betrokkenen bij het beantwoorden van de vraag.”

De overheid accepteert dus – ten behoeve van grote groepen chronisch zieken en gehandicapten – dat een percentage van het totale budget onbedoeld ergens terecht komt. Zoveel is ons duidelijk geworden. “Toch zijn er inderdaad wel mensen zoals u die hier contact over zoeken en melden dat zij vinden moreel geen recht op de uitkering te hebben,” aldus de medewerker.

Het is dus gewoon niet anders. Net zoals bij de bietenoogst in Groningen nogal wat afval van de karren valt en de wegen onder de modder komen te liggen, valt er bij de WTCG dus het een en ander naast de beoogde doelgroepen. Wij hebben een kennis die op aan een chronische ziekte lijdt, die toevallig niet op de lijst van het ministerie staat. Het ligt dus voor de hand:  wij geven de uitkering die wij krijgen zonder er (moreel gezien) recht op te hebben door aan haar. Iedereen blij.

Overigens blijkt men bezig om de WTCG zodanig aan te passen, dat deze inkomensafhankelijk wordt. Mijn vaste lezers zullen begrijpen dat ik dat toejuich.

Daarmee is wat ons betreft deze kwestie afgedaan en wil ik afsluiten met een oproep aan iedereen die ook een uitkering krijgt, terwijl die niet nodig is: Doe er iets goeds mee. Iedereen kent wel iemand die in deze tijd van het jaar een meevallertje goed kan gebruiken.

————————————–

Onderstaand het blog dat voor het CAK aanleiding was ons te informeren.

Hoe gemakkelijk past het CAK de Wet Tegemoetkoming Chronisch Zieken toe?

Mijn lief kreeg bijna twee jaar geleden borstkanker. Daarover heb ik in mijn blog “Diagnose borstkanker” uitgebreid verteld. Het liep allemaal goed af. Het ligt ver achter ons en we zijn er samen geweldig goed doorheen gekomen. Mede dankzij de superzorg die we van ziekenhuis Bethesda mochten ontvangen, maar dat terzijde.

Mijn vrouw is al meer dan een jaar weer volledig aan het werk, heeft geen klachten overgehouden, conditioneel niets ingeleverd, mooier haar teruggekregen dan ze ooit had en nog steeds springlevend. Elke dag slikt ze een pilletje tamoxifen. Een hormoonpreparaat dat moet voorkomen dat eventueel nog aanwezige cellen gevaarlijk kunnen worden. Vijf jaar zekerheid dankzij een pilletje per dag. Mooi toch? En alleen ’s avonds om 21:05 uur een opvlieger. Elke dag stipt op tijd. Echt waar.

Vandaag kregen we echter een bizarre nawee bezorgd. Een brief van het CAK. We krijgen €514,00 omdat zij ‘in 2011 langdurig geneesmiddelen heeft afgenomen voor bepaalde chronische aandoeningen’. Het wordt nota bene door de zorgverzekeraar vergoed! Wij maken geen kosten door die borstkanker, wij hebben het financieel meer dan goed. Wij hebben dit geld helemaal niet nodig! We hebben er niet om gevraagd. We krijgen het in de schoot geworpen. Er zijn genoeg mensen die een dergelijke uitkering wel nodig hebben, maar die niet krijgen, of hooguit een aalmoes ontvangen.

Uiteraard gaan we bezwaar aantekenen tegen deze beschikking. Benieuwd hoe het CAK daarop reageert. Bezwaar tegen ongevraagd geld. Mijn lief gaat bellen en ik neem het gesprek op video en memorecorder op. Hier kom ik uitgebreid op terug.

Punt is namelijk: als wij dit krijgen dan krijgen veel meer mensen dit, dat kan niet anders. Een eenvoudig rekensommetje leert dan hoe erg het is. Ik kijk eerst alleen naar onze situatie, waarin borstkanker de aanleiding heeft gevormd:
Eén op de acht vrouwen krijgt op enig moment in haar leven borstkanker. Gaan we voor het gemak uit van 50% hormoongevoelige tumoren, dan krijgt één op de zestien vrouwen gedurende vijf ‘hormoonjaren’ deze uitkering. Volgens PinkRibbon komen er jaarlijks 12.500 nieuwe borstkankergevallen bij. In mijn aanname van 50% dus 6250 potentiële nieuwe uitkeringen. Dat is  €3.212.500,00 per jaar. Vijf jaar lang. Cumulatief!

Dus:

  • jaar 1: € 3.212.500 (Voor dit rekenvoorbeeld doe ik even alsof de regeling nog niet bestond en er dus nog geen eerdere uitkeringsrechten bestaan. In werkelijkheid bestaan die wel en dus zijn deze bedragen nog geflatteerd te noemen.)
  • jaar 2: € 6.425.000
  • jaar 3: € 9.637.000
  • jaar 4: € 12.850.000
  • jaar 5: € 16.062.500

Ongevraagd. En in hoeveel gevallen volkomen onnodig?
Wij hebben het in ieder geval niet nodig en wij gaan het weigeren. Door een merkwaardig toeval komen wij hier nu achter. We hebben geen flauw idee in hoeveel andere ziektegevallen dit gebeurt, maar het zullen er zeker veel meer zijn. Zo te zien krijgt iedereen die langdurig medicijnen tegen een chronische ziekte afneemt een uitkering. (meer info over deze regeling vindt u op de site van de Rijksoverheid)

Het CAK wordt door de verzekeraar op de hoogte gebracht. En gaat over tot uitbetaling. En niemand die je er over hoort.

Tot nu toe dan.

———————

UPDATE Naar aanleiding van de reactie van Quincy hieronder hecht ik er aan om te melden dat ik niet tegen een uitkering aan mensen met een chronische ziekte ben. Integendeel. Ik ben er echter wel tegen dat het zo ongevraagd, automatisch gebeurt. Daardoor krijgen velen een uitkering die ze echt niet nodig hebben en dat gaat ten koste van mensen die hem juist extra goed kunnen gebruiken.
Voor mensen die chronische hart- en vaatziekten hebben en daar pillen voor moeten slikken schijnt het precies zo te gaan. Zeer terecht voor wie de uitkering nodig heeft. Zeer ten onrechte voor wie makkelijk zonder kan. Ik ben benieuwd wie de moed heeft mij te melden dat hij/zij eigenlijk ook onterecht een bedrag ontvangt. Ik zal u niet fileren of aan de schandpaal nagelen, nog uw naam op een of andere wijze openbaren. Ik ben alleen benieuwd hoe groot dit is.

Een vergelijking met bijvoorbeeld de rollator discussie dringt zich hier op. Als ik eenmaal niet goed meer kan lopen, dan koop ik een wandelstok. Geen haar op mijn hoofd (en dat zijn er gelukkig nog heel veel) dat er over piekert om daar een vergoeding voor te vragen. Hetzelfde in het geval van de noodzakelijke aanschaf van een rollator.
Maar wie zich de aanschaf daarvan niet kan permitteren, die moet zonder al te veel rompslomp en drempels wel een vergoeding kunnen krijgen. Dat is solidariteit zoals die bedoeld is. Het is een kwestie van ethisch besef en mentaliteit of je zo’n onverwacht cadeautje accepteert of niet. Ik zeg in ieder geval: Niet accepteren!

Mijn lijfspreuk op dit terrein is dan ook: Van ieder naar vermogen, voor ieder naar behoefte.

Read Full Post »

Soms loop je maanden, misschien wel jarenlang te broeden op iets. Je wilt je partner de bons geven, maar hoe pak je dat aan? Lang geleden heb ik daar twee en een half jaar over gedaan, voor ik de knoop door had gehakt. Ik heb in die tijd wel eens gedacht dat ik veel meer en beter had nagedacht over de scheiding dan over het aangaan van dat huwelijk. Eenzelfde proces heb ik deze week afgesloten met de beslissing om deeltijdvegetariër te worden.

Deeltijd? Ja, deeltijd. Op maandag tot en met donderdag eet ik geen vlees, vleeswaren of vis meer. De Partij voor de Dieren heeft mij het laatste zetje gegeven. De vleestaks, waar ik absoluut voor ben, heeft me geholpen de knop definitief om te zetten. Niet omdat ik vlees te duur vind worden. Ik eet al een paar jaar alleen het duurdere biologische vlees. Op zich heb ik er niets op tegen dat dieren geslacht worden om vlees te kunnen eten, maar ik heb wel bezwaar tegen de vraatzuchtige manier waarop we dat tegenwoordig doen. En grote problemen met het feit dat ik daar ongebreideld aan meedeed. Want vleesconsumptie is de grootste en snelst groeiende bron van klimaatverandering, groter dan al het verkeer en vervoer. Een vegetariër in een vervuilende Hummer draagt minder verantwoordelijkheid voor klimaatverandering dan een vleeseter op de fiets. Zie het artikel ‘Vlees is slechter voor het milieu dan autorijden’ dat Gijs Kuneman en Frits van der Schans al in 2007 schreven.

Op de website van Natuur en milieu valt te lezen dat teveel vleesconsumptie leidt tot

  • kap van tropische bossen voor de teelt van veevoer,
  • uitsterven van planten- en diersoorten,
  • uitputting van landbouwgronden,
  • mestoverschotten in Nederland,
  • uitstoot van broeikasgassen,
  • dierenleed.

Een duurzame productie van vlees en minder vlees eten voorkomen deze problemen grotendeels.

Aan die duurzame productie kan ik bijdragen door als ik vlees eet, te kiezen voor duurzaam, bij voorkeur ook nog eens diervriendelijk geproduceerd vlees. Ik let daarbij op het EKO keurmerk en op de drie sterren van de dierenbescherming. Dagblad Trouw besteedde op vrijdag 7 oktober 2011 uitgebreid aandacht aan een advies van de commissie die de provincie Noord-Brabant adviseert over de toekomst van de veehouderij. Het advies luidt: Vanaf 2020 alleen nog duurzaam geproduceerd vlees in de schappen van de supermarkten. Supermarkten, boeren, voederbedrijven en vleesverwerkers ondersteunen het initiatief, ook wel het Verbond van Den Bosch genoemd.

Voorwaar een hoopgevend advies, maar als meer mensen op het idee komen om deeltijdvegetariër te worden, zullen de verkooppunten simpelweg uit economische overwegingen steeds meer duurzaam vlees aanbieden. De vraag bepaalt immers (meestal) nog steeds het aanbod.
Toen ik een week geleden tegen mijn lief zei dat ik deeltijdvegetariër werd, reageerde zij blij verrast en stomverbaasd. Blij verrast omdat zij het al veel langer wenselijk vindt en stomverbaasd omdat ze mij kent als een vraatzuchtige carnivoor. Een dag later kreeg ik van haar het boekje Vegetarisch (makkelijke recepten zonder vlees en vis) van Thea Spierings cadeau.

Een uitstekend hulpmiddel voor de beginnende deeltijdvegetariër

De recepten voor voorgerechten, soepen en hoofdgerechten, zijn eenvoudig te bereiden. Je hebt er geen overdreven kookervaring voor nodig en als je een beetje fantasie hebt kun je zelf makkelijk nieuwe recepten bedenken op basis van de recepten in dit boekje.

De beginnende deeltijdvegetariër zal ook plezier beleven aan De plantaardige keuken van Chantal Alynda en Kook vega met mij mee van Mariel Dijkstra. Ik denk dat ik vandaag de spinazie stamppot met stoofpotje van reuzenbonen en mosterd ga maken (zie de foto hieronder, die ik van Mariels blog heb gejat.)

Tot slot: als iedere Nederlander zou besluiten om (slechts) één dag in de week vegetarisch te leven haalt Nederland met gemak haar milieudoelen. De moeite waard toch? En ook nog eens goed voor de gezondheid en je huishoudboekje.

Read Full Post »

Older Posts »