Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Borstkanker’ Category

Sinds de overheid meer en meer de verantwoordelijkheid over het publieke domein overlaat aan particuliere organisaties als woningcorporaties, schoolbesturen, verzekeraars en zorginstellingen wordt ons land overspoeld door schaalvergroting. Na de thuiszorg en het onderwijs is nu de ziekenhuiszorg aan de beurt.

De overvloedige golf van ziekenhuisfusies, die door de Nederlandse mededingingsautoriteit schijnbaar klakkeloos wordt goedgekeurd, roept steeds meer tegenstand op. Aanvankelijk waren het de actiegroepen in de plaatsen waar een fusie er toe ging leiden dat het lokale ziekenhuis aanzienlijk zou worden uitgekleed, maar gaandeweg groeide het aantal sceptische waarnemers. En momenteel kunnen er grote vraagtekens bij de motieven voor een fusie geplaatst worden.

Het mantra luidt “Zonder concentratie is de ziekenhuiszorg niet toekomstbestendig te maken.” Alsof het de enige waarheid is die je op dit terrein kunt debiteren. Tegenspraak wordt weggewuifd alsof de tegenspreker een of andere ongeletterde is.

De vraag wat men toekomstbestendig noemt wordt niet beantwoord. Termen als schaalvergroting, concentratie, specialisatie, volume-eisen vliegen je om de oren, maar een werkelijk antwoord wordt niet gegeven.
En dat staat dan nog los van de vraag wat een beschaafde samenleving over moet hebben voor goede en bereikbare ziekenhuiszorg.

Ondanks de ervaringen in de zorg en het onderwijs dat schaalvergroting eerder ten koste gaat van de geleverde kwaliteit dan dat deze wordt bevorderd, is er een bijna heilige drang onder de bestuurders van onze ziekenhuizen om fusie op fusie te stapelen.

Ziekenhuizen met meer dan duizend bedden zijn al geen uitzonderingen meer. De beloning van de bestuurders is vaak gekoppeld aan de grootte van de organisatie. Hoe meer werknemers, hoe hoger de beloning voor de bestuurders uitpakt. In ieder geval de bestuurders zijn dus spekkoper bij een fusie.

Daar komt nog bij, dat een fusie van ziekenhuizen veel werk oplevert: Jeroen Wester beschrijft het in de NRC van 5 januari heel helder: “Er gaat geen geld over tafel. Ziekenhuisfusies verlopen met gesloten beurzen. Geen overnamesommen. Wel extra bestuurslagen en liefst een fantasierijke naam met bijpassend logo om het nieuwe elan te onderstrepen. Als het meezit ook nog een opgefrist kantoor.”

Advocaten, adviseurs, accountants, vormgevers, renovatiebedrijven, zakelijke dienstverleners. Zomaar een aantal beroepsgroepen die voordeel hebben van een ziekenhuisfusie. Grote bedragen wisselen van bankrekening, zonder ook maar voor één eurocent bij te dragen aan een betere kwaliteit van dienstverlening door het ziekenhuis.

Natuurlijk is het zo dat chirurgen door toegenomen kennis en techniek steeds meer kunnen. En natuurlijk is het zo dat dit steeds ingewikkelder wordt. Uiteraard moet je voldoende ervaring hebben in de zogenaamde complexe chirurgie om een operatie tot een goed einde te brengen. Maar dan hebben we het over ongeveer 25% van de ingrepen, werd mij in oktober 2012 verteld door Theo Kuiper arts en medisch adviseur van zorgverzekeraar Achmea. Omdat het daarbij doorgaans om levensreddende ingrepen gaat kan geen zinnig mens bezwaar maken tegen een zo groot mogelijke kennis en kunde bij de chirurgen die deze ingrepen uitvoeren.

Het is echter niet alleen de chirurg die de kwaliteit van de ingreep bepaalt. Een chirurg kan nog zo geweldig een diep gelegen tumor bij een vrouw met borstkanker weghalen, als de patholoog de tumor verkeerd typeert is de hele nabehandeling gebaseerd op een foute laboratorium uitslag. De kans dat betrokken patiënt uiteindelijk toch overlijdt wordt daardoor groter.

In grote centra schort er bovendien geregeld iets aan de kwaliteit van de communicatie tussen de verschillende leden van een behandelingsteam. Nog niet zo lang geleden deden zich regelmatig ernstige complicaties voor bij kijkoperaties. Die complicaties werden veroorzaakt door een slecht werkend nietjesapparaat, waardoor gehechte bloedvaten gingen lekken, met een aantal fatale gevolgen. Meerdere levens waren in gevaar en een aantal overlijdensgevallen had kunnen worden voorkomen door een directere communicatie naar de behandelend chirurg.

Momenteel zijn de aantallen verrichtingen van een chirurg allesbepalend voor de kwaliteitsbeoordeling door zorgverzekeraars. CZ en VGZ lopen hierbij mijlenver voor de muziek uit door veel hogere eisen te stellen dan de beroepsgroepen doen. Een slechte ontwikkeling en in een verkeerde richting.

Veel belangrijker bij de beoordeling van de kwaliteit van een ziekenhuis zijn de zogenaamde vijf- en tien-jaars overlevingscijfers. Hoeveel procent van de behandelde patiënten overlijdt binnen vijf of tien jaar toch aan de kwaal waarvoor men is behandeld? Deze uitkomstcriteria zijn minstens zo belangrijk als de volume-eisen die de beroepsgroep stelt. Je hoort er echter nauwelijks iets over. “Kunnen wij nog aan de volume-eisen voldoen? Nee? Fuseren maar!”

Het is bovendien pikant te beseffen dat geen enkel groot gespecialiseerd ziekenhuis aantoonbaar betere lange termijn overlevings-cijfers kan overleggen dan de bedreigde streekziekenhuizen. Voeg daarbij dat het UMCG onlangs de noodklok luidde, omdat men wordt overspoeld door mensen die voor kanker behandeld moeten worden. Een dreigende wachtlijst is voor deze patiënten in de nabije toekomst niet uit te sluiten. Een fataal scenario, daarover hoeven we geen uitgebreide betogen te houden. Veroorzaakt doordat een te kleine groep chirurgen teveel ingrepen moeten verrichten.

We kleden in Noord-Nederland de ziekenhuiszorg steeds verder uit. Denk aan Winschoten, Delfzijl, Stadskanaal en Hoogeveen. Lang leve de schaalvergroting! Of de patiënten er wel bij varen is nog maar de vraag.

.

Read Full Post »

Uitleg CAK over onterechte uitkering.

Het CAK kijkt goed op twitter, dat is gebleken. Wij werden binnen 18 uur na de plaatsing van het blog hieronder opgebeld door een medewerker van het CAK, die ons vroeg of wij hem in de gelegenheid wilden stellen de uitvoering van de WTCG toe te lichten. Een initiatief dat wij zeer op prijs hebben gesteld. Kort samengevat komt het neer op een administratieve handeling, waarbij gegevens die door de zorgverzekeraar worden verstrekt (geen medische gegevens overigens) worden vergeleken met een lijst met chronische ziekten en handicaps van het ministerie. Dit gebeurt allemaal automatisch begrepen wij. Zo gauw er een “match” is wordt er overgegaan tot uitvoering van de regeling en wordt betrokkene hierover geïnformeerd.

De medewerker erkende dat er ongetwijfeld een heleboel grensgevallen zijn waarbij je je kunt afvragen hoe terecht of onterecht een uitkering is, maar vroeg begrip voor het feit dat het CAK een enorm grote klantenkring bedient en meerdere regelingen uitvoert, waaronder de Wet Tegemoetkoming Chronisch zieken en Gehandicapten. “En het is geen doen om iedereen eerst een briefje te sturen met de vraag of men de veronderstelde kosten wel heeft gemaakt, bovendien ben je dan ook nog eens afhankelijk van de eerlijkheid van betrokkenen bij het beantwoorden van de vraag.”

De overheid accepteert dus – ten behoeve van grote groepen chronisch zieken en gehandicapten – dat een percentage van het totale budget onbedoeld ergens terecht komt. Zoveel is ons duidelijk geworden. “Toch zijn er inderdaad wel mensen zoals u die hier contact over zoeken en melden dat zij vinden moreel geen recht op de uitkering te hebben,” aldus de medewerker.

Het is dus gewoon niet anders. Net zoals bij de bietenoogst in Groningen nogal wat afval van de karren valt en de wegen onder de modder komen te liggen, valt er bij de WTCG dus het een en ander naast de beoogde doelgroepen. Wij hebben een kennis die op aan een chronische ziekte lijdt, die toevallig niet op de lijst van het ministerie staat. Het ligt dus voor de hand:  wij geven de uitkering die wij krijgen zonder er (moreel gezien) recht op te hebben door aan haar. Iedereen blij.

Overigens blijkt men bezig om de WTCG zodanig aan te passen, dat deze inkomensafhankelijk wordt. Mijn vaste lezers zullen begrijpen dat ik dat toejuich.

Daarmee is wat ons betreft deze kwestie afgedaan en wil ik afsluiten met een oproep aan iedereen die ook een uitkering krijgt, terwijl die niet nodig is: Doe er iets goeds mee. Iedereen kent wel iemand die in deze tijd van het jaar een meevallertje goed kan gebruiken.

————————————–

Onderstaand het blog dat voor het CAK aanleiding was ons te informeren.

Hoe gemakkelijk past het CAK de Wet Tegemoetkoming Chronisch Zieken toe?

Mijn lief kreeg bijna twee jaar geleden borstkanker. Daarover heb ik in mijn blog “Diagnose borstkanker” uitgebreid verteld. Het liep allemaal goed af. Het ligt ver achter ons en we zijn er samen geweldig goed doorheen gekomen. Mede dankzij de superzorg die we van ziekenhuis Bethesda mochten ontvangen, maar dat terzijde.

Mijn vrouw is al meer dan een jaar weer volledig aan het werk, heeft geen klachten overgehouden, conditioneel niets ingeleverd, mooier haar teruggekregen dan ze ooit had en nog steeds springlevend. Elke dag slikt ze een pilletje tamoxifen. Een hormoonpreparaat dat moet voorkomen dat eventueel nog aanwezige cellen gevaarlijk kunnen worden. Vijf jaar zekerheid dankzij een pilletje per dag. Mooi toch? En alleen ’s avonds om 21:05 uur een opvlieger. Elke dag stipt op tijd. Echt waar.

Vandaag kregen we echter een bizarre nawee bezorgd. Een brief van het CAK. We krijgen €514,00 omdat zij ‘in 2011 langdurig geneesmiddelen heeft afgenomen voor bepaalde chronische aandoeningen’. Het wordt nota bene door de zorgverzekeraar vergoed! Wij maken geen kosten door die borstkanker, wij hebben het financieel meer dan goed. Wij hebben dit geld helemaal niet nodig! We hebben er niet om gevraagd. We krijgen het in de schoot geworpen. Er zijn genoeg mensen die een dergelijke uitkering wel nodig hebben, maar die niet krijgen, of hooguit een aalmoes ontvangen.

Uiteraard gaan we bezwaar aantekenen tegen deze beschikking. Benieuwd hoe het CAK daarop reageert. Bezwaar tegen ongevraagd geld. Mijn lief gaat bellen en ik neem het gesprek op video en memorecorder op. Hier kom ik uitgebreid op terug.

Punt is namelijk: als wij dit krijgen dan krijgen veel meer mensen dit, dat kan niet anders. Een eenvoudig rekensommetje leert dan hoe erg het is. Ik kijk eerst alleen naar onze situatie, waarin borstkanker de aanleiding heeft gevormd:
Eén op de acht vrouwen krijgt op enig moment in haar leven borstkanker. Gaan we voor het gemak uit van 50% hormoongevoelige tumoren, dan krijgt één op de zestien vrouwen gedurende vijf ‘hormoonjaren’ deze uitkering. Volgens PinkRibbon komen er jaarlijks 12.500 nieuwe borstkankergevallen bij. In mijn aanname van 50% dus 6250 potentiële nieuwe uitkeringen. Dat is  €3.212.500,00 per jaar. Vijf jaar lang. Cumulatief!

Dus:

  • jaar 1: € 3.212.500 (Voor dit rekenvoorbeeld doe ik even alsof de regeling nog niet bestond en er dus nog geen eerdere uitkeringsrechten bestaan. In werkelijkheid bestaan die wel en dus zijn deze bedragen nog geflatteerd te noemen.)
  • jaar 2: € 6.425.000
  • jaar 3: € 9.637.000
  • jaar 4: € 12.850.000
  • jaar 5: € 16.062.500

Ongevraagd. En in hoeveel gevallen volkomen onnodig?
Wij hebben het in ieder geval niet nodig en wij gaan het weigeren. Door een merkwaardig toeval komen wij hier nu achter. We hebben geen flauw idee in hoeveel andere ziektegevallen dit gebeurt, maar het zullen er zeker veel meer zijn. Zo te zien krijgt iedereen die langdurig medicijnen tegen een chronische ziekte afneemt een uitkering. (meer info over deze regeling vindt u op de site van de Rijksoverheid)

Het CAK wordt door de verzekeraar op de hoogte gebracht. En gaat over tot uitbetaling. En niemand die je er over hoort.

Tot nu toe dan.

———————

UPDATE Naar aanleiding van de reactie van Quincy hieronder hecht ik er aan om te melden dat ik niet tegen een uitkering aan mensen met een chronische ziekte ben. Integendeel. Ik ben er echter wel tegen dat het zo ongevraagd, automatisch gebeurt. Daardoor krijgen velen een uitkering die ze echt niet nodig hebben en dat gaat ten koste van mensen die hem juist extra goed kunnen gebruiken.
Voor mensen die chronische hart- en vaatziekten hebben en daar pillen voor moeten slikken schijnt het precies zo te gaan. Zeer terecht voor wie de uitkering nodig heeft. Zeer ten onrechte voor wie makkelijk zonder kan. Ik ben benieuwd wie de moed heeft mij te melden dat hij/zij eigenlijk ook onterecht een bedrag ontvangt. Ik zal u niet fileren of aan de schandpaal nagelen, nog uw naam op een of andere wijze openbaren. Ik ben alleen benieuwd hoe groot dit is.

Een vergelijking met bijvoorbeeld de rollator discussie dringt zich hier op. Als ik eenmaal niet goed meer kan lopen, dan koop ik een wandelstok. Geen haar op mijn hoofd (en dat zijn er gelukkig nog heel veel) dat er over piekert om daar een vergoeding voor te vragen. Hetzelfde in het geval van de noodzakelijke aanschaf van een rollator.
Maar wie zich de aanschaf daarvan niet kan permitteren, die moet zonder al te veel rompslomp en drempels wel een vergoeding kunnen krijgen. Dat is solidariteit zoals die bedoeld is. Het is een kwestie van ethisch besef en mentaliteit of je zo’n onverwacht cadeautje accepteert of niet. Ik zeg in ieder geval: Niet accepteren!

Mijn lijfspreuk op dit terrein is dan ook: Van ieder naar vermogen, voor ieder naar behoefte.

Read Full Post »

Deze pagina is vervallen.

 

Read Full Post »

Cover Stormkracht DEFToen in december 2010 bij mijn lief borstkanker werd ontdekt, stortte mijn wereld aanvankelijk in.
We zijn nu ruim een half jaar verder en bijna aan het eind van een traject dat bestond uit operatie, wachten op de uitslag, chemotherapie en bestraling. De toekomst lacht ons weer tegemoet en we hebben ondanks alles een geweldig half jaar gehad, met ongelooflijke dieptepunten, maar ook ongekende hoogtepunten.

Omdat we ontdekten dat je op diverse internetfora erg gedeprimeerd kunt raken als je leest wat mensen over hun ervaringen schrijven, hebben we besloten om nauwgezet verslag te doen van het hele proces. Ik heb dat gedaan vanuit míjn waarneming. Door de ogen van de man die ‘machteloos staat’ als zijn vrouw borstkanker krijgt. Ik hoop hiermee hoop en houvast te bieden aan mannen (en hun vrouwen) die hetzelfde mee gaan maken.

Dit verslag is onder de naam Stormkracht in een oplaag van honderd exemplaren in boekvorm verschenen. Die oplaag is uitverkocht, maar er is nog wel een digitale versie als e-boek verkrijgbaar via www.stormkracht.com

.


.

Read Full Post »