Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Bethesda’ Category

Gaat Hoogeveen de mouwen opstropen en de vuisten ballen? Dat is een vraag die zaterdag beantwoord zal worden, als blijkt hoeveel mensen gehoor geven aan de oproep van SP en GroenLinks om te demonstreren tegen de voorgenomen sluiting van verloskunde en kinderafdeling in Hoogeveen. Het bericht kwam gisteren keihard aan in Hoogeveen en SP en GL stroopten onmiddellijk de mouwen op om in actie te komen. Zaterdag aanstaande. Om 12 uur. Bij ziekenhuis Bethesda. Omdat het voor ons ziekenhuis één minuut voor twaalf is. De geschiedenis leert namelijk dat sluiting van verloskunde en kinderafdeling het einde van ziekenhuizen betekent.

Op 13 februari 2017 barstte de Tamboer uit haar voegen door de boosheid van een stampvolle grote zaal en een stampvolle foyer. Treant beloofde beterschap en zou gaan werken aan het herwinnen van verloren vertrouwen. Zoals alle beloftes van Treant was ook dit een loze belofte. Het vertrouwen in de zorggroep daalt verder en verder en met dit rampzalige voorgenomen besluit heeft men een absoluut dieptepunt geschapen. De woorden van mevrouw van de Wiel dat zij er buikpijn van heeft neem ik voor wat ze waard zijn en dat is niet veel. Mevrouw kan wat mij betreft niet genoeg buikpijn krijgen de komende tijd.

Maakten vorig jaar de jongere generaties in Hoogeveen zich kennelijk niet echt druk om de ontwikkelingen in Bethesda, dit jaar staan zij in de roos van de schietschijf. Het zijn niet de bejaarde vrouwen die zwanger worden, maar de jonge. Het zijn niet de bejaarden die kleine kinderen hebben die soms heel erg ziek kunnen worden, maar de jonge ouders. Het zijn wel de bejaarde opa’s en oma’s die zich nu zorgen moeten maken over de zorg voor hun kleinkinderen. Treant zal ongetwijfeld sussende woorden spreken en proberen de zorgen weg te nemen door te stellen dat de zorg in het Scheperziekenhuis goed is en bereikbaar en organiseerbaar met 8,8 kinderartsen, maar dat neemt niet weg dat een ziekenhuisopname, die voor kinderen toch al een traumatiserende gebeurtenis is, nu alleen maar erger wordt, want in hoeveel jonge gezinnen werken beide ouders, omdat het vaak met één inkomen niet te doen is. Kunnen zij vaak en lang genoeg naar hun zieke kind in Emmen toe? Ik denk het niet.

Er is dus alle reden voor alle generaties in Hoogeveen om zaterdag naar het Bethesdaziekenhuis te gaan. Wie er dan ligt zal zich gesteund voelen als duizenden mensen voor de deur van Bethesda vechten voor het voortbestaan van het ziekenhuis.

Ik zeg duizenden, want de duizend van april 2013 en de 1400 van 13 februari 2018 waren blijkbaar niet genoeg. DUIZENDEN moeten het er zijn. Het is één minuut voor twaalf voor Bethesda en dus is het voor Hoogeveen NU OF NOOIT. Wat we kwijt raken krijgen we niet terug.

Gemeentebelangen en CDA roeren inmiddels ook de trom. Ze gaan “dwingende vragen” stellen aan het college. De helden.

Read Full Post »

Met de coming out van Klaas Reenders is een lang gekoesterde wens van mij in vervulling gegaan. Reenders is een man met status. Decennialang huisarts van honderden gezinnen in Hoogeveen, Universitair hoofddocent aan de Rijksuniversiteit van Groningen én tien jaar lid van de raad van toezicht van eerst Bethesda en later ZLM. Als zo’n man zijn zorgen ventileert, heeft dat meer impact dan honderd optochten of vijftig columns.

Reenders weet als geen ander waar hij het over heeft. Een groot deel van de kennis die ik mij na mijn onbesuisde start met de petitie in 2012 razendsnel eigen moest maken heb ik aan hem te danken.
Het interview dat de Hoogeveensche Courant op 30 december met hem publiceerde heb ik ervaren als een kroon op een half jaar zeuren, drammen, motiveren en pushen om de man die altijd op de achtergrond zijn werk deed in het volle spotlicht te krijgen. En toen hij er eenmaal zat nam hij ook geen blad meer voor de mond.

De reactie van de raad van bestuur was er een uit de categorie Weet je nog wel oudje? Men haalde weer het oude liedje van de volume-eisen van stal. Alsof wij die niet kennen. Daar heeft Donkervoort ons in 2012 al mee om de oren proberen te slaan. Oneigenlijke argumenten om de ene ziekenhuisfusie na de andere er door te drukken. Want drukken is het geweest. Rutgers zei indertijd letterlijk tegen de gemeenteraad “We willen u er wel bij betrekken, maar u hebt er niets over te vertellen.”

Laat u niets wijsmaken, die volume-eisen gelden maar voor hooguit 15% van alle ziekenhuisbehandelingen. De zogenaamde hoog-complexe behandelingen waar iedereen wel voor wil reizen omdat het leven er van af hangt. Maar die gelden niet voor galblaasoperaties, knie-operaties, blinde-darm, botbreuken, baarmoederverwijderingen enzovoort. Dat argument is niet meer aan de orde. Men wilde fuseren om al die hoog-complexe zorg te kunnen blijven leveren. In 2012 is door voorzitter Donkervoort aan de medische staf beloofd dat er sprake zou zijn van evenredige verdeling van de complexe zorg over de locaties.
Een belofte (zwart op wit in notulen die ik in mijn bezit heb) daar is tot heden niets van te merken. Het lijkt zelfs een heel andere kant op te gaan. Longchirurgie is al verplaatst naar Emmen, rectum-carcinoom (endeldarmkanker) eveneens. Wat volgt?
De regieraad gaat beslissen welke zorg elke locatie nog mag aanbieden. 18 specialisten, waarvan zes uit Hoogeveen. Een 2/3 meerderheid die weinig ander belang bij Bethesda heeft dan de behandelingen die ze er vandaan kunnen halen.
De chirurgen zullen een belangrijke vinger in de pap hebben, want die hoog-complexe zorg is voor een heel groot deel chirurgenwerk. De maatschap telt 18 chirurgen, waarvan slechts 4 met een langjarige band met Bethesda. Bekijk het interview met professor Smalhout maar om te horen hoe dat af gaat lopen.

Zolang de raad van bestuur de regieraad niet opdraagt om te zorgen voor evenredige verdeling (eerlijk zullen we alles delen dus!) moet ze niet raar opkijken dat het actiecomité zich negatief over hen uitlaat. Als ze daar niet tegen kunnen mogen ze van mij vertrekken. Ik zal daar geen traan om laten.

.

.

Read Full Post »

Het leven van een woordvoerder van een actiegroep gaat niet over rozen. De boodschapper krijgt altijd de volle laag. Vroeger werd ie vermoord, tegenwoordig kun je er ook Hoogevener van het jaar mee worden. Wat mij betreft gaat Anton Pekel van het Grittenborghverzet dat ook merken, maar dit terzijde.

Op mijn oproep om te reageren op de vraag of we met de acties door moeten gaan is massaal gereageerd, via twitter, dit weblog, per e-mail en op Regio Hoogeveen. Conclusie: ik ga door. Ik zal me blijven verzetten tegen afbraak van ons ziekenhuis.

Maar ik wil hier ook even een misverstand recht zetten. Het comité noch ik hebben ooit opgeroepen om u niet in Bethesda te laten behandelen. Sterker nog, ik zou willen zeggen, dat u vooral moet eisen in Bethesda behandeld te worden. En dan bedoel ik ook in Bethesda.
Als men u wil doorverwijzen naar het Scheperziekenhuis ontstaat een situatie waarin u zelf een keuze moet maken. Daar ga ik u geen advies in geven. Als u in Scheper ook weer door uw eigen arts wordt geholpen, vraagt u dan eens aan hem/haar waarom dat dan in het Scheperziekenhuis moet. Vraagt u naar de meerwaarde van deze verplaatsing. En wordt u door een andere arts geholpen, vraagt u dan gerust: “Is die beter dan u? En is het dan ook de beste die er op dit gebied is, want als ik toch moet reizen voor een betere kwaliteit dan mag het zo nodig zelfs Maastricht wel zijn.” Bent u tevreden met het antwoord en hebt u er bovendien vertrouwen in dat het voor u goed is, aarzelt u dan vooral niet om uw eigen keuze te maken..

Waar ik bezwaar tegen maak is het sterk toenemende aantal verwijzingen naar Emmen. Bronnen binnen de huisartsengroep spreken van verplaatsing van productie en medisch niet noodzakelijke verwijzingen. Ik maak daar sterk bezwaar tegen omdat het dan wel gaat om mensen in een kwetsbare, want mogelijk zieke, positie. Als je dan te horen krijgt dat je maar beter naar Emmen kunt gaan, sta je veel minder sterk in je schoenen dan wanneer je hetzelfde advies kerngezond aan zou horen.

Uit eigen ervaring weet ik dat Bethesda een uitstekend ziekenhuis is. Toen mijn echtgenote eind 2010 voor borstkanker naar de chirurg in Bethesda werd doorverwezen, was het ziekenhuis net door CZ in de ban gedaan vanwege te lage kwaliteit.
Dan ga je niet gerust naar zo’n chirurg toe. Ik heb dan ook klip en klaar gevraagd wat de chirurg zelf van die veroordeling (want dat was het) van CZ vond. Het antwoord was helder en eerlijk en ik had er een goed gevoel over. Niet alleen door wat het antwoord was, maar vooral ook door hoe het antwoord werd gegeven. En dat was terecht. Mijn vrouw is perfect geopereerd, de borst is niet verminkt, de snijranden waren schoon en de zorg van het personeel was een tien met een griffel waard.

En juist daarom vertrouw ik de ontwikkelingen niet. Tegen de gemeenteraad is met geen woord gerept over het feit dat Bethesda al acht jaar ‘ernstig ziek’ is, zoals de heer Janson aan het comité en de beide medisch adviseurs bezwoer. De gemeenteraad heeft vertrouwen in de raad van bestuur. Ik zeg hen dat niet na. De daden zijn in mijn waarneming anders dan de woorden.

Maar één ding is wel duidelijk: U moet u laten horen. Liefst massaal. Verlang een behandeling in Bethesda en als men u door wil verwijzen vraag dan om een duidelijke verantwoording en neem geen genoegen met een halfslachtig antwoord.

Read Full Post »

Uit de vele reacties die op Regio Hoogeveen en via facebook op mijn persoonlijke artikel over de onrust rond Bethesda binnenkwamen, trek ik de conclusie dat de Hoogeveense bevolking zich ernstig zorgen maakt over het beleid dat de raad van bestuur voor ogen staat. In mijn ogen zijn dat zeer terechte zorgen.

Dat de raad van bestuur bij monde van voorzitter Eric Janson de oorzaak voor de problemen in Bethesda voor een deel bij het verwijzingsbeleid van de huisartsen legt vind ik beneden peil. Voor zover mij bekend is het overleg met de huisartsen, dat de raad van bestuur in juli aankondigde, nog nooit gepleegd. Hoe belangrijk vind je hen dan?

Over de opmerking dat de heer Janson het  “betreurt dat de communicatie van het actiecomité voor onrust zorgt bij de Hoogeveense bevolking” heb ik slechts kunnen lachen. Dit is een uitspraak die niet gestaafd wordt door onderzoek onder de bevolking. Het is duidelijk, dat de heer Janson de bokshandschoenen heeft aangetrokken. Ik voorspel dat in de toekomst ook nog wel een keer zal worden gezegd dat het actiecomité Bethesda kapot heeft gemaakt.
Een manier van doen die je wel vaker tegenkomt: maak je tegenstanders zwart, schilder hen af als verantwoordelijk voor de afbraak die jij zelf pleegt en je hebt de tegenstand verzwakt. Maar niets is minder waar.

Laat ik mij baseren op feiten en het zal u duidelijk zijn waar mijn wantrouwen door wordt gevoed. In de notulen van de extra plenaire vergadering van de medische staf van 20 december 2012 staat letterlijk te lezen:

Betreffende de longchirurgie heeft de RVB (= raad van bestuur, FK) toegegeven, dat alle argumenten die zijn aangewend om dit in Emmen te laten plaatsvinden (kwaliteit, complexe chirurgie, level 2, etc,) niet correct zijn geweestDe RVB zal nu naar alle medewerkers een bericht doen uitgaan dat alle oncologische- en complexe chirurgie niet per definitie naar Emmen gaat, maar op iedere locatie mogelijk blijft. Hiervoor komt een evenredige verdeling. Vooralsnog blijft -volgens besluit van de RVB- de longchirurgie voor 1 jaar in Emmen. In de loop van 2013 wordt bekeken waar deze operaties definitief zullen plaatsvinden.

Uiteraard wil ik hier thans openlijk het mijne over zeggen.

Uit deze notulen blijkt dat de toenmalige raad van bestuur, Donkervoort,

  • de medische staf voor het lapje heeft gehouden;
  • de medische staf een worst heeft voorgehouden door te melden dat alle oncologische en complexe chirurgie niet per definitie naar Emmen gaat, maar op iedere locatie mogelijk blijft;
  • toezeggingen heeft gedaan die voor zover bekend nog steeds niet zijn nagekomen, namelijk dat er een evenredige verdeling zal komen voor bovengenoemde chirurgie.

Over de uitkomst van het “in de loop van 2013 bekijken waar deze operaties definitief zullen plaatsvinden” is niets gecommuniceerd met het actiecomité noch via de media, maar de uitkomst daarvan is duidelijk. Ook de endeldarmchirurgie is al naar Emmen verplaatst en naar verluidt raakt het Refaja ziekenhuis deze per 1 januari 2014 ook kwijt.
De heer Janson mag dan zeggen dat het slechts gaat om een goede twintig patiënten per jaar het lijkt er toch echt op dat alle complexe ingrepen naar Emmen zullen verhuizen. En dat is dan geheel in lijn met het streven van ZLM tot “behoud en/of uitbouw van zo veel mogelijk topklinische zorg in Drenthe en het bieden van een maximaal pakket aan zorg dichtbij.” (citaat uit Jaardocument 2012 van ZLM, pagina 31)

Eén keer raden waar dat gaat gebeuren. In mijn interview met professor Smalhout dat u op de actiewebsite van het comité kunt bekijken en beluisteren, waarschuwde deze al dat na verloop van tijd de chirurgen zullen aangeven dat al dat gereis inefficiënt is en dat men veel beter op één locatie kan opereren. Welke locatie dat wordt zal duidelijk zijn. Voor hoog complexe zorg moet u naar Emmen. Als u dat zelf tenminste wilt.

Overigens reageerde interim-manager Leo L. Schoots op het interview met professor Smalhout door deze zwart te maken, volgens het principe dat ik hierboven al heb beschreven: “Smalhout is een malloot. Een onruststoker en een malloot.”
Een meer dan voortreffelijke chirurg uit Bethesda, die oppositie tegen de fusie met Refaja pleegde, werd door Schoots beschreven als iemand die “één kunstje heel goed kan.” Het laat zien op wat voor manier deze interimmer, die de fusie met Refaja er door joeg, tegen zijn tegenstanders aankijkt.

Het is mij te veel gevraagd om vertrouwen te stellen in een dergelijke manier van doen.

.

.

Read Full Post »

Woord vooraf

Na lang wikken en wegen heb ik besloten op persoonlijke titel te reageren op het nieuws dat vandaag in het Dagblad van het Noorden en de Hoogeveensche Courant stond over ziekenhuis Bethesda. Ik wil mijn medestrijders in het actiecomité niet voor de voeten lopen, dus moet ik er voor zorgen dat zij niet kunnen worden aangesproken op wat hierna volgt. Daarom meld ik hier klip en klaar dat geen van de leden of adviseurs van het actiecomité weet hebben gehad van dit artikel voordat het werd geplaatst. Zij hebben er geen goed- dan wel afkeuring aan kunnen verbinden en zij hebben ook geen suggesties voor de inhoud kunnen leveren.

Leest u eerst het nieuws zoals het Dagblad van het Noorden vandaag naar buiten bracht. (Klik op de afbeelding voor een vergroting)

DvhN 29-11-13

Klik op de afbeelding voor een vergroting

De grote vraag die dit nieuws oproept is natuurlijk wat de oorzaak is van het dalende patiëntenaantal. Er is namelijk sprake van een landelijke trend. Vrijwel alle ziekenhuizen hebben te maken met dalende behandelvolumes. Daar spelen ongetwijfeld zaken in mee als het hogere eigen risico, waardoor mensen artsenbezoek uitstellen. Voeg daarbij het steeds kortere verblijf in een ziekenhuis en het is begrijpelijk dat er geen groei optreedt.

Onlangs sprak het actiecomité op vrijwel volle sterkte, inclusief de beide medische adviseurs met de heren Janson en Kuin. In dit gesprek vielen harde woorden en werd ons verteld dat het “zeer slecht gaat met Bethesda”. Er zouden “te veel artsen rondlopen en te weinig patiënten komen.”

In het ziekenhuis schijnt de indruk te bestaan dat de huisartsen niet voldoende naar Bethesda verwijzen. Dat zou natuurlijk kunnen. Onze huisartsen luisteren goed naar wat hun patiënten willen en steeds meer patiënten geven aan dat zij niet naar Emmen willen. Het ligt dus zeker niet aan het verwijsgedrag van de huisartsen, maar aan het feit dat de ontwikkelingen rond het ziekenhuis steeds meer mensen er toe brengen zich mondig op te stellen en duidelijk aan te geven wat men wel en niet wil. Een terechte houding. Het gaat immers om de eigen gezondheid. Bovendien betekent marktwerking ook een bewust kiezende consument.

Het Refaja ziekenhuis in Stadskanaal vaart echter wel bij de ontwikkelingen binnen ZLM. Zeker na de toetreding van Refaja directeur Guus Bruins tot de raad van bestuur. Een toetreding die ik voor Hoogeveen zeer nadelig acht en bovendien ongepast vind. Het Refaja heeft geen krimp maar groei meegemaakt. Journaliste Daniëlle Molenaar meldde via Twitter dat in het artikel in het DvhN een verschrijving staat. Refaja heeft geen daling, maar juist een stijging van 2% in het patiëntenaantal. (Zie de schermkopie van de tweet van Molenaar hieronder.)

ScreenHunter_01 Nov. 29 14.02

De grote vraag is nu natuurlijk of de ontwikkelingen in Hoogeveen het gevolg zijn van bewust beleid. ZLM schermt met enige regelmaat met argumenten dat men om goede specialisten aan te trekken een “top-klinisch ziekenhuis” moet zijn. In het jaarboek 2012 staat ook de doelstelling vermeld om één van de locaties van ZLM te laten uitgroeien tot een top-klinisch ziekenhuis. U mag één keer raden welke locatie dat moet worden.

In de vijftien maanden sinds ik vorig jaar 15.000 handtekeningen onder mijn petitie wist te krijgen, heb ik te maken gehad met leugen, list en bedrog. Voormalig bestuurder Donkervoort heeft willens en wetens bedrog gepleegd bij de verplaatsing van de longchirurgie naar Emmen. Er werd zelfs niet geschroomd om een hoogleraar van het UMCG te schofferen. Vervolgens werd de medische staf in de waan gelaten dat men met 2/3 meerderheid voor de fusie met Refaja moest zijn om deze door te laten gaan. Toen puntje bij paaltje kwam waren Donkervoort en Schoots vertrokken. De nieuwe voorzitter Eric Janson meldde dat er geen enkel beletsel was om de fusie met Refaja door te laten gaan aangezien op één na alle adviezen positief waren.

En nu beweert men dat het al sinds 2005 zeer slecht gaat met Bethesda. De jaarboeken spreken andere taal. Die geven een beeld van een goed renderend bedrijf dat flinke winsten genereert na een periode aan de rand van de afgrond. De raad van toezicht heeft blijkbaar zitten slapen. (Voorzitter Bas Eenhoorn toucheert daar €15.000 per jaar voor. Zo wil ik ook wel slapen, maar dat ter zijde.)
Er is dus sprake van bedrog. De vraag is of de bedriegers in het verleden gezocht moeten worden of in het heden. Ik hou het maar op het heden, want daar is het makkelijker tegen vechten dan tegen het verleden.

De heer Janson betreurt het, zo schrijft de Hoogeveensche Courant, dat door de communicatie van het actiecomité de burgers bezorgd worden. Hij durft wel. Op onze vraag hoe het zit met de patiëntenstromen, met name hoeveel mensen uit Hoogeveen naar Emmen/Stadskanaal moeten en hoeveel mensen uit Stadskanaal/Emmen naar Hoogeveen gaan voor behandeling, weigert hij in te gaan. Het is heel makkelijk de schuld elders te leggen. Huisartsen die onvoldoende doorverwijzen, een actiecomité dat negatief communiceert. Mijnheer Janson vergeet dat er vijftien maanden geleden een houtskoolschets op tafel leg waarmee Bethesda tot een dagziekenhuis zou worden omgevormd. Mijnheer Janson vergeet dat sindsdien de inwoners van Hoogeveen voortdurend zijn geconfronteerd met de zuigkracht van Emmen. Allemaal zaken die voor rekening en verantwoording komen van de raad van bestuur. Logisch dat burgers zich zorgen maken. Hoogeveners zijn van nature gezagsgetrouw en niet geneigd tot opstandigheid, maar zij zijn niet gek en weten heel goed wanneer er onraad dreigt. De raad van bestuur van ZLM vergist zich nog steeds in de oriëntatie van de Hoogeveners op west en noord. Dat kompas draait ook ZLM echt niet zomaar in de richting oost.

Hoogeveners, ik vraag het u opnieuw: laat u in het jaar van haar eeuwfeest Bethesda uitkleden of laat u zich opnieuw massaal horen en oefent u druk uit op de raad van bestuur (mailadres: rvb@zlm-zorg.nl) en zorgverzekeraar Achmea (mailadres landelijk woordvoerster: christine.rompa@achmea.nl)?
Ik hoop het laatste want dat helpt om er voor te zorgen dat er daadwerkelijk een volwaardig ziekenhuis in Hoogeveen blijft bestaan.

U wilt toch niet dat hier hetzelfde gebeurt als in Meppel?

Denk niet dat het geen zin heeft om uw stem te laten horen. Men is bevreesd voor maatschappelijke onrust en Achmea vreest zeer voor imagoschade.

.

.

Read Full Post »

In het Manifest ‘Zorg in Drenthe’ stelt de Partij van de Arbeid zich de vraag “Van wie is de zorg nu eigenlijk?” Daarmee toont men een schrijnend gebrek aan realiteitszin. Zeker als het gaat om de ziekenhuiszorg. Die is namelijk van de raden van bestuur van zorggroepen. Zoals Ziekenhuis Bethesda en het Scheper ziekenhuis van Zorggroep Leveste Middenveld zijn. Zij (en niemand anders!) beslissen over de toekomst van de ziekenhuiszorg in ons land. Zij (en niemand anders!) zijn verantwoordelijk voor de veranderingen die zich momenteel voltrekken. Niet voor niets verzuchtte de Hoogeveense fractievoorzitter Henk Reinders (CDA) vorig jaar: “De raad van bestuur zegt: Wij willen u er graag bij betrekken, maar u gaat er niet over.”

(lees het Manifest Zorg in Drenthe)

In de inleiding op het manifest valt te lezen dat de PvdA vindt dat er te eenzijdig wordt gepraat over de simpele vraag welke ziekenhuizen open blijven. Men vergeet daarbij dat voor ziekenhuizen geldt: Als je ze eenmaal kwijt bent, krijg je ze niet meer terug. Van een partij die zegt op te komen voor de zwakkeren en minder draagkrachtigen in de samenleving verwacht ik een andere attitude.

Bij onze actie in de Hoofdstraat van Hoogeveen op 6 oktober 2012 vertelde een hoog bejaard echtpaar (82 en 84 jaar) mij, dat zij na een leven van noeste arbeid als kleine middenstanders (die zich geen pensioenpremie konden veroorloven) nu leven van de AOW. Mevrouw vertelde: “Omdat wij een eigen huisje hebben, dat helemaal is afbetaald, kunnen wij het redden met de AOW. We hebben altijd zuinig gedaan en doen dat nog steeds.”
Mijnheer is anderhalf jaar geleden zes weken opgenomen geweest in ziekenhuis Bethesda. Met vochtige ogen voegde mevrouw daaraan toe: “Als hij naar Emmen had gemoeten, had ik hem niet elke dag kunnen bezoeken, want dan zou ik aan het eind van de maand geen eten meer hebben gehad.”
Het is dus van het grootste belang dat in een woonkern als Hoogeveen een volwaardig ziekenhuis met een volwaardige verpleegafdeling blijft bestaan. Die discussie moet worden gevoerd. 

Uiteraard is er niets mis met aandacht voor langdurige zorg, zoals die door verpleeghuizen, instellingen voor gehandicaptenzorg en de GGZ worden geboden. Maar de dominante rol die de ziekenhuisdiscussie momenteel inneemt is logisch. Kwestie van prioriteit!

Publieksbijeenkomsten in Hoogeveen en Assen
Een werkgroep van lokale en landelijke PvdA politici organiseerde op 27 januari j.l. een bijeenkomst in Hoogeveen, en op 10 februari a.s. vindt een soortgelijke bijeenkomst plaats in Assen. Op deze bijeenkomsten kunnen belangstellenden hun mening geven over het Manifest Zorg in Drenthe. In Hoogeveen sprak Francis Bolle (verpleegkundige en senior adviseur van de Vereniging Verplegenden en Verzorgenden Nederland) over de rol van de terugkerende wijkverpleegkundige. Fenna Bolding (specialist in leefbaarheidsvraagstukken) vertelde over een experiment met ‘burgerkracht’ in het dunbevolkte gebied tussen Assen en Veendam.

Twee op zich interessante verhalen, maar gespreksleider Erik van Oosterhout (burgemeester van Aa en Hunze ‘en PvdA-lid’) liet weinig ruimte voor discussie. Men kon toelichting vragen, maar toen een der aanwezigen vragen stelde bij de hoge premies voor de ziektekostenverzekeringen (“Komt al dat premiegeld wel in de vorm van zorg terug?”) werd de discussie in de kiem gesmoord. Aandacht voor ziekenhuis Bethesda was er niet.

In de uitgangspunten van het Manifest Zorg in Drenthe staat te lezen: Nadenken over een nieuwe inrichting van de zorg moet van onderaf, vanuit de vraag van de cliënten gebeuren. Dus niet de vraag “hoe optimaliseer ik de zorg van mijn ziekenhuis moet dominant zijn, maar eerder de vraag: hoe organiseren we goede zorg in dorpen en wijken. De ziekenhuisvraag komt daar vervolgens uit voort, omdat hij daarop moet aansluiten”.
Dus: eerst van onder af praten over een nieuwe inrichting van zorg. En daarna pas de ziekenhuisvraag aan de orde stellen.
Ondertussen gaat de reorganisatie van de ziekenhuiszorg gewoon door. Achmea en ZLM hebben de intentie om medio april een tienjarencontract te sluiten over de zorg die de ziekenhuizen Bethesda, Scheper en Refaja het komende decennium gaan bieden. Die gaan echt niet wachten wat de uitkomsten van deze discussie zullen zijn.

Marnix Koppe, jarenlang gynaecoloog in ziekenhuis Bethesda, deed een beroep op de PvdA (“We zijn hier op een politieke bijeenkomst, vergeet dat niet!”) om de kwestie rond de ziekenhuiszorg te politiseren en van zich te laten horen. “Fractie laat u horen, alstublieft! Zwijg niet langer. Als het ziekenhuis wordt afgebroken krijg je het nooit meer terug!”
Gespreksleider van Oosterhout gaf Koppe zo weinig ruimte voor zijn betoog, dat ik mij kort daarna genoodzaakt zag om hem daarop aan te spreken en te vragen wat hij nou met de opmerkingen van de Bethesda oudgediende ging doen. Met kennelijke tegenzin gaf hij Koppe toen de kans om zijn betoog te onderbouwen.
Ik verliet uiteindelijk de bijeenkomst met het teleurgestelde gevoel, dat de huidige generatie PvdA politici zich kennelijk neerlegt bij onontkoombaarheid van schaalvergroting en marktwerking.

Het Manifest Zorg in Drenthe zal (hoe goed bedoeld ook) niet meer worden dan een tandeloos document, waarin mantelzorg en naoberschap de peilers onder de zorg worden. Kort samengevat: “We gaan steeds meer betalen voor steeds minder keuzevrijheid en moeten steeds meer zelf doen.”

.

Read Full Post »

Met de recente fusie van de Reinier de Graaf Groep (ziekenhuizen in Delft, Voorburg en Naaldwijk) en het Haga Ziekenhuis uit Den Haag is het aantal ziekenhuizen in Nederland opnieuw gedaald. Elke fusie moet eerst door de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa)worden goedgekeurd. De NMa beoordeelt of door de fusie de concurrentie geen geweld wordt aangedaan.
Merkwaardig is dat de NMa vrijwel iedere fusie goedkeurt. Zonder zich daarbij rekenschap te geven van de gevolgen van die fusie voor de gezondheidszorg. Het enige wat voor de NMa telt is de vraag of er wel genoeg concurrentie overblijft. Of ziekenhuizen te groot worden om bestuurbaar te blijven, daar maakt de NMa zich niet druk om. “Dat toetsen wij niet,” aldus bestuurder Henk Don in een interview dat Jeroen Wester (NRC 21 januari 2013) met hem had.

De fusiegolf heeft de Nederlandse ziekenhuizen in de categorie ‘grootste ziekenhuizen ter wereld’ gebracht. Of we daar blij mee moeten zijn is een vraag die de NMa zich niet stelt. Bestuurder Henk Don legt aan Wester uit waar de NMa op let. Als de concurrentie in het gedrang komt, kan de NMa een fusie blokkeren. In het geval van bovengenoemde fusie in Den Haag zijn er volgens Don “heel veel ziekenhuizen in de regio waardoor er voldoende alternatieven beschikbaar en ‘goed bereisbaar’ zijn. Dat zijn belangrijke criteria voor ons.”

In 2012 keurde de NMa op één dag drie fusies goed. Op de vraag of daardoor niet een reëel risico op minder concurrentie en onnodige prijsstijgingen ontstond, antwoordt Don, dat een groeiende macht van verzekeraars belang heeft bij scherpe inkoopprijzen. En dat zij al hebben laten zien dat ze kwaliteit kunnen afdwingen door selectieve inkoop. Don is duidelijk niet geïnteresseerd in de belangen van de verzekerden.

Van lagere zorgprijzen door fusies zijn (nog) geen goede voorbeelden voorhanden. Daarom heeft de NMa, zegt Don, bij die drie fusies op één dag prijsplafonds voorgesteld waar de fuserende ziekenhuizen zich aan hebben gecommitteerd. Dat het een tijdelijk plafond is en de machtsconcentratie structureel, dat is voor Henk Don geen probleem. Hij erkent wel dat door een fusie de concurrentie beperkt kan worden, maar vindt dat geen punt als de zorgverzekeraar daar maar genoeg macht tegenover kan zetten, waardoor het nadelige effect niet optreedt.

Mes snijdt aan twee kanten verkeerd
Het mes snijdt hier voor verzekerden tweemaal aan de verkeerde kant. Enerzijds de onwenselijke schaalvergroting, anderzijds de door de NMa gewenste toenemende macht van de zorgverzekeraars. Een macht die bijvoorbeeld in Twente heeft veroorzaakt dat 2000 mensen niet meer bij hun apotheek (drie vestigingen) terecht kunnen omdat Zilveren Kruis Achmea het contract met de apotheek tussentijds (!) heeft aangepast.
Dat is dus de macht die Don bedoelt. Een verzekeraar die gewoon gedurende de looptijd van een contract zegt: ‘We gaan toch niet betalen wat we hebben afgesproken met u.’ Apotheker Peter Nijland en mede-eigenaar van de Samenwerkende Apotheken waar de drie vestigingen onder vallen reageert in Tubantia verbijsterd. “We hadden een twee-jarig contract met Achmea, dat doorliep tot 2014. Op 19 november kwam onze zorgmakelaar met het bericht dat Achmea het tarief voor geneesmiddelen met 2 procent wilde verlagen. Tussentijds de contractvoorwaarden veranderen kan niet.” (voor meer info: Zie dagblad Tubantia)

Dat is nou precies de macht waar zoveel zorgconsumenten in Nederland voor vrezen. Het is de macht waarmee verzekeraars patiënten naar andere ziekenhuizen kunnen dirigeren, dan waar men zelf naar toe wil. Don spreekt tegenover Jeroen Wester de verwachting uit dat “verzekeraars te sterke prijsstijgingen niet zullen toestaan.”
De kwaliteit van de behandelingen die een patiënt mag verwachten staat niet meer centraal. De prijs. Het draait om geld, niet om gezondheid.

Eén keer heeft de NMa een fusie tijdelijk (!) tegengehouden. In Zeeland moesten ziekenhuizen aantonen, dat zonder fusie bij beide de kwaliteit in het geding kwam. Don in het NRC: “Ja, hier was sprake van beperking van de concurrentie, maar daar stonden genoeg voordelen tegenover. Als die fusie niet doorging, zakten de instellingen met hun kwaliteit onder de norm. Toen was het alternatief’dat beide ziekenhuis verdwenen, omdat ze door het ijs zakten. Dat kon natuurlijk niet.”
Het mag duidelijk zijn dat je met zo’n redenering werkelijk alles kunt goedkeuren.

De NMa lijkt fusies bovendien makkelijker goed te keuren dan samenwerking. Fusies zijn volgens de NMa transparant en samenwerking niet. Dat moet beter in de gaten worden gehouden. Het is minder helder voor de klant en dus potentieel schadelijker. Achter samenwerking kan een beperking van de concurrentie schuilgaan die niet zichtbaar is voor de patiënt. Zegt de NMa. Don: “Ik wil wel benadrukken dat er bij veel samenwerkingsverbanden geen probleem is. Als ze niet tot een significante beperking van de concurrentie leiden, komen ze niet op onze radar.”

Op de vraag of de mammoet ziekenhuizen in Nederland nog wel bestuurbaar zijn verzucht Henk Don: “Daar zijn wel zorgen over, maar dat valt allemaal niet onder onze toets. De overheid heeft ervoor gekozen die verantwoordelijkheid niet bij ons te leggen.”

Naar aanleiding van het gegeven dat de prijzen van heupoperaties na ziekenhuisfusies zijn gestegen, concludeert Don dat wellicht andere operaties in prijs zijn gedaald of dat de kwaliteit van de heupoperaties misschien wel is gestegen.

Henk Don is een man die mede over de toekomst van uw en mijn zorg beslist. En… zoals in de inleiding van dit blog al gesteld: of ziekenhuizen te groot worden, dat toetst de NMa niet.

Ik ben benieuwd wat hij over tien jaar tegenover de parlementaire enquêtecommissie “Concentratie van ziekenhuiszorg” zal zeggen over de keuzes die hij nu maakt.

Albert Einstein zei ooit heel treffend:
“Twee dingen zijn oneindig: het heelal en de menselijke domheid.
Van het heelal weet ik het alleen niet zeker.”

.

Read Full Post »

Sinds de overheid meer en meer de verantwoordelijkheid over het publieke domein overlaat aan particuliere organisaties als woningcorporaties, schoolbesturen, verzekeraars en zorginstellingen wordt ons land overspoeld door schaalvergroting. Na de thuiszorg en het onderwijs is nu de ziekenhuiszorg aan de beurt.

De overvloedige golf van ziekenhuisfusies, die door de Nederlandse mededingingsautoriteit schijnbaar klakkeloos wordt goedgekeurd, roept steeds meer tegenstand op. Aanvankelijk waren het de actiegroepen in de plaatsen waar een fusie er toe ging leiden dat het lokale ziekenhuis aanzienlijk zou worden uitgekleed, maar gaandeweg groeide het aantal sceptische waarnemers. En momenteel kunnen er grote vraagtekens bij de motieven voor een fusie geplaatst worden.

Het mantra luidt “Zonder concentratie is de ziekenhuiszorg niet toekomstbestendig te maken.” Alsof het de enige waarheid is die je op dit terrein kunt debiteren. Tegenspraak wordt weggewuifd alsof de tegenspreker een of andere ongeletterde is.

De vraag wat men toekomstbestendig noemt wordt niet beantwoord. Termen als schaalvergroting, concentratie, specialisatie, volume-eisen vliegen je om de oren, maar een werkelijk antwoord wordt niet gegeven.
En dat staat dan nog los van de vraag wat een beschaafde samenleving over moet hebben voor goede en bereikbare ziekenhuiszorg.

Ondanks de ervaringen in de zorg en het onderwijs dat schaalvergroting eerder ten koste gaat van de geleverde kwaliteit dan dat deze wordt bevorderd, is er een bijna heilige drang onder de bestuurders van onze ziekenhuizen om fusie op fusie te stapelen.

Ziekenhuizen met meer dan duizend bedden zijn al geen uitzonderingen meer. De beloning van de bestuurders is vaak gekoppeld aan de grootte van de organisatie. Hoe meer werknemers, hoe hoger de beloning voor de bestuurders uitpakt. In ieder geval de bestuurders zijn dus spekkoper bij een fusie.

Daar komt nog bij, dat een fusie van ziekenhuizen veel werk oplevert: Jeroen Wester beschrijft het in de NRC van 5 januari heel helder: “Er gaat geen geld over tafel. Ziekenhuisfusies verlopen met gesloten beurzen. Geen overnamesommen. Wel extra bestuurslagen en liefst een fantasierijke naam met bijpassend logo om het nieuwe elan te onderstrepen. Als het meezit ook nog een opgefrist kantoor.”

Advocaten, adviseurs, accountants, vormgevers, renovatiebedrijven, zakelijke dienstverleners. Zomaar een aantal beroepsgroepen die voordeel hebben van een ziekenhuisfusie. Grote bedragen wisselen van bankrekening, zonder ook maar voor één eurocent bij te dragen aan een betere kwaliteit van dienstverlening door het ziekenhuis.

Natuurlijk is het zo dat chirurgen door toegenomen kennis en techniek steeds meer kunnen. En natuurlijk is het zo dat dit steeds ingewikkelder wordt. Uiteraard moet je voldoende ervaring hebben in de zogenaamde complexe chirurgie om een operatie tot een goed einde te brengen. Maar dan hebben we het over ongeveer 25% van de ingrepen, werd mij in oktober 2012 verteld door Theo Kuiper arts en medisch adviseur van zorgverzekeraar Achmea. Omdat het daarbij doorgaans om levensreddende ingrepen gaat kan geen zinnig mens bezwaar maken tegen een zo groot mogelijke kennis en kunde bij de chirurgen die deze ingrepen uitvoeren.

Het is echter niet alleen de chirurg die de kwaliteit van de ingreep bepaalt. Een chirurg kan nog zo geweldig een diep gelegen tumor bij een vrouw met borstkanker weghalen, als de patholoog de tumor verkeerd typeert is de hele nabehandeling gebaseerd op een foute laboratorium uitslag. De kans dat betrokken patiënt uiteindelijk toch overlijdt wordt daardoor groter.

In grote centra schort er bovendien geregeld iets aan de kwaliteit van de communicatie tussen de verschillende leden van een behandelingsteam. Nog niet zo lang geleden deden zich regelmatig ernstige complicaties voor bij kijkoperaties. Die complicaties werden veroorzaakt door een slecht werkend nietjesapparaat, waardoor gehechte bloedvaten gingen lekken, met een aantal fatale gevolgen. Meerdere levens waren in gevaar en een aantal overlijdensgevallen had kunnen worden voorkomen door een directere communicatie naar de behandelend chirurg.

Momenteel zijn de aantallen verrichtingen van een chirurg allesbepalend voor de kwaliteitsbeoordeling door zorgverzekeraars. CZ en VGZ lopen hierbij mijlenver voor de muziek uit door veel hogere eisen te stellen dan de beroepsgroepen doen. Een slechte ontwikkeling en in een verkeerde richting.

Veel belangrijker bij de beoordeling van de kwaliteit van een ziekenhuis zijn de zogenaamde vijf- en tien-jaars overlevingscijfers. Hoeveel procent van de behandelde patiënten overlijdt binnen vijf of tien jaar toch aan de kwaal waarvoor men is behandeld? Deze uitkomstcriteria zijn minstens zo belangrijk als de volume-eisen die de beroepsgroep stelt. Je hoort er echter nauwelijks iets over. “Kunnen wij nog aan de volume-eisen voldoen? Nee? Fuseren maar!”

Het is bovendien pikant te beseffen dat geen enkel groot gespecialiseerd ziekenhuis aantoonbaar betere lange termijn overlevings-cijfers kan overleggen dan de bedreigde streekziekenhuizen. Voeg daarbij dat het UMCG onlangs de noodklok luidde, omdat men wordt overspoeld door mensen die voor kanker behandeld moeten worden. Een dreigende wachtlijst is voor deze patiënten in de nabije toekomst niet uit te sluiten. Een fataal scenario, daarover hoeven we geen uitgebreide betogen te houden. Veroorzaakt doordat een te kleine groep chirurgen teveel ingrepen moeten verrichten.

We kleden in Noord-Nederland de ziekenhuiszorg steeds verder uit. Denk aan Winschoten, Delfzijl, Stadskanaal en Hoogeveen. Lang leve de schaalvergroting! Of de patiënten er wel bij varen is nog maar de vraag.

.

Read Full Post »

In het Dagblad van het Noorden van 20 december schetst gepensioneerd chirurg Jan F. Groeneveld een toekomstbeeld van de zorg in Drenthe. In dit beeld neemt verrassend genoeg ineens Assen een prominente plaats in. Blijkbaar zijn de plannen van het Wilhelminaziekenhuis tot een samenwerking met Ziekenhuis Nij Smellinge in Drachten van de baan. Vooralsnog nieuw voor mij maar ik kijk nergens meer van op. Het Refaja ziekenhuis verliet ook op stel en sprong de onderhandelingen met het Lucas Ziekenhuis in Winschoten en Ziekenhuis Delfzicht in Delfzijl.

.

ScreenHunter_07 Dec. 21 11.22

.

ScreenHunter_02 Dec. 21 09.43In dit artikel spreekt Groeneveld van een “Carré van autosnelwegen, de A28, de A37, de N33 en de N34.” In het centrum van de carré moet een groot nieuw interventiecentrum verrijzen, van waaruit een gebied met 400.000 potentiële patiënten kan worden bediend.

Nieuwsgierig geworden door deze variant op het advies in het rapport van KPMG Plexus ben ik eens gaan tekenen in de kaart van Drenthe. Ik heb de carré er in gebracht en op twee manieren het centrum van de carré bepaald. Bij de eerste bepaling heb ik er voor gekozen het centrum te laten bepalen door de diagonalen vanuit de vier steden Assen, Hoogeveen, Emmen en Stadskanaal. In dat geval komt het nieuwe ziekenhuis ergens tussen Borger en Schoonoord.

.

ScreenHunter_06 Dec. 21 11.18

.

In het tweede geval heb ik het centrum van de carré laten bepalen door het kruispunt van de diagonalen vanuit de plaatsen Assen, Hoogeveen, Stadskanaal en het midden van de verbinding van Emmen met de A37. Het nieuwe ziekenhuis komt in dat geval meer in het centrum van  de carrélijnen en zou moeten gaan liggen aan de Rolderstraat in Schoonoord.

.

ScreenHunter_04 Dec. 21 11.17

.

Samenvattend komt het er op neer, dat geen enkele plaats in Drenthe dan meer een snelweg verbinding met het nieuwe ziekenhuis zal hebben en dat het ziekenhuis met het openbaar vervoer vrijwel niet te bereiken zal zijn. Dat Groeneveld hier niet over schrijft vind ik jammer, want het is op deze manier een eenzijdige kijk op hoe je zorg op het platteland moet organiseren.

Desondanks stel ik voor het ziekenhuis het Groeneveld Medisch Centrum te noemen. Dan worden in één naam de ontdekker van deze locatie en de landschappelijke gesteldheid voor de eeuwigheid bewaard.

Read Full Post »

De recente ontwikkelingen rond ziekenhuis Bethesda én de gevangenissen in Drenthe tonen glashelder aan hoe groot de kloof tussen de Randstad en het platteland is. In de Randstad wordt bedacht dat ziekenhuiszorg geconcentreerd moet worden in een paar grote zwaar gespecialiseerde ziekenhuizen. Dat kan dáár wel. Sluit er een paar ziekenhuizen en je houdt er genoeg over om nog steeds te kunnen spreken van zorg dichtbij. Maar voor het platteland in bijvoorbeeld ons mooie Drenthe zijn heel andere oplossingen nodig.

Het is daarom de heilige taak van een ziekenhuisbestuur in onze regio om te zorgen dat er een heel ander model wordt ontwikkeld voor een toekomst bestendige ziekenhuiszorg. Niet het virus van de concentratiedrang, maar het serum van de samenwerking moet de oplossing zijn. Een ziekenhuisbestuur dat dit met verve en overtuiging moet nastreven hoort stevig verankerd te zijn in de regio die door het ziekenhuis wordt bediend. Laten we eens kijken hoe stevig.
De voorzitter van de Raad van Toezicht is Bas Eenhoorn, woonachtig in het westen des lands, de voorzitter van de Raad van Bestuur (tot 31-12-2012) is Maarten Rutgers, ondanks een dienstverband van tien jaar in Drenthe woonachtig gebleven in Rotterdam. Het rapport van KPMG Plexus werd opgesteld door Wouter Bos, woonachtig in het westen des lands. Hoe kan een dergelijk gezelschap een gezonde visie ontwikkelen op de manier waarop verantwoorde zorg op het platteland moet worden geboden? Rutgers c.s. komen niet verder dan de mantra: “Om zorg van goede kwaliteit te garanderen moet je behandelingen concentreren.”

Het Friese model van Wouter van der Kam, ooit redder van Bethesda, is een andere realistische mogelijheid. Samenwerking en eerlijke uitruil van specialismen, in elk ziekenhuis een volwaardige IC en volwaardige verloskunde. Een kwalitatief goed beddenhuis. Dan kun je voor de echt zware ingrepen best een paar dagen naar voor mijn part Maastricht als daar de beste chirurg voor dat probleem in je gaat snijden. Als je maar binnen een paar dagen weer terug bent in je eigen “streekbeddenhuis”.

Het bestuur van Zorggroep Leveste Middenveld toont zich wankelmoedig. Nadat specialisten in Emmen dwars gingen liggen voor het peperdure advies in het KPMG-Plexus rapport besloot men geen knoop door te hakken, het rapport geheim te houden en een denktank van achttien specialisten in het leven te roepen. Die denktank is met een advies gekomen, waar men alle kanten mee op kan, maar… dat moet gezegd … ook de goede!

Vice-voorzitter Donkervoort toonde zich op RTV Drenthe verheugd over dit advies: “Het is goed voor de patiënt. De zorg blijft dichtbij.” In een vlaag van vreselijke opluchting noemde ik het in dezelfde uitzending een ‘stap in de goede richting’, maar zei tegelijk dat ik zou slapen als een hondje: “Lekker slapen, maar wel waakzaam.”

Dat bleek nodig. Het eerste belangrijke besluit van het bestuur na het indienen van dit rapport is de verhuizing van de longchirurgie naar Emmen. Een aantal specialisten zet de hakken in het zand en een vrachtwagen op de A28 verliest de notulen van een vergadering waaruit blijkt dat er grote onrust en verzet in de Hoogeveensche specialistengroep heerst.

Het bestuur grijpt in. Voorzitter van de medische staf Herman de Boer is niet beschikbaar voor een gesprek met Andries Ophof van RTV Drenthe. Donkervoort meldt in de Hoogeveensche Courant dat de discussie niet op straat thuis hoort en stuurt een nietszeggende schriftelijke verklaring naar Ophof. In de vergadering worden lekkende specialisten bedreigd met ontslag. Het bestuur lijkt haar ware gezicht te tonen: zijn dit moderne bestuurders of 19e eeuwse regenten?

De ziekenhuizen in onze regio worden geleid door een bedrijfs-econoom, die in gesprek met het actiecomité met droge ogen durft beweren, dat er vanuit ‘het personeel geen signalen van afkeuring worden vernomen.’ Nee natuurlijk niet. Als zelfs de specialisten al moeten vrezen voor ontslag op het moment dat zij zich verzetten tegen ontwikkelingen die hen niet aanstaan, zal dan een facilitair medewerker tegen de welbespraakte snelle Donkervoort gaan zeggen: “Man waar ben jij nou in Godesnaam mee bezig?”

Luister het gesprek met de man op Radio Hoogeveen maar eens terug. Op een gegeven moment vraagt presentator Bottenheft hem “Wat is nou eigenlijk een ziekenhuis?” Spits dan uw oren en luister naar de man, die het momenteel voor het zeggen heeft.

Donkervoort zou zich de benen uit het goed betaalde gat moeten lopen om Den Haag duidelijk te maken dat zorg op het platteland iets heel anders vergt dan zorg in de grote stad. Maar dat is een opgave die een ereplaats verdient in de oude Griekse mythologie. Donkervoort kijkt wel uit. Hij concentreert zich liever op de concentratie.

En de Randstad? Daar zijn ze vergeten dat de rijkdom van Nederland te danken is aan bodemschatten in de grond onder Slochteren. Moet je eens in Slochteren gaan kijken hoe rijk men er van is geworden. Had indertijd toch Noordland maar gesticht!

.

Om terug te luisteren:

Arnaud Bottenheft in gesprek met Kees Donkervoort op Radio Hoogeveen

Arnaud Bottenheft hierover in gesprek met het actiecomité

Read Full Post »

Beste Hoogeveners,

Op 17 september las ik in de Hoogeveensche Courant het commentaar van hoofdredacteur Berend Henk Huizing op de ontwikkelingen rond ziekenhuis Bethesda. Een verontrustend commentaar, dat mij het gevoel gaf dat wij ons in Hoogeveen als een mak schaap naar de slachtbank lieten leiden.
De volgende ochtend dacht ik met het opstellen van een online petitie mijn “burgerplicht” wel vervuld te hebben, maar niets was minder waar en mijn leven veranderde binnen het uur radicaal. Wat er in de weken daarna is gebeurd, hebt u allemaal meegekregen via twitter, facebook, de papieren en digitale kranten en een aantal malen via de regionale radio en televisie.

Aanvankelijk kon ik mij beperken tot een soort van straatvechterij om maar zoveel mogelijk handtekeningen te verzamelen. Daar reageerden jullie zo massaal op, dat ik besefte dat er een moment zou komen dat men zou zeggen “nou kom maar eens meepraten dan.” Lezen, lezen, lezen was toen het parool en gelukkig kreeg ik daarbij van een aantal medisch onderlegde medestanders veel steun. Waarvoor langs deze weg mijn welgemeende en zeer hartelijke dank. Zonder u had ik nooit zo snel geleerd wat de ins en outs in deze kwestie zijn.
Toen wij in de Optocht der Braven naar het stadhuis trokken om de (inmiddels ruim 14.000) handtekeningen aan burgemeester Loohuis aan te bieden was het eerste gevecht gestreden. Hoogeveen had een duidelijk statement gemaakt, waarmee alle partijen, die zich in hebben gezet voor Bethesda, hun voordeel hebben kunnen doen.

Inmiddels had de SP in Hoogeveen het initiatief genomen tot vorming van een actiecomité en Bianca Behr nodigde mij uit daarin plaats te nemen, wat ik met veel genoegen heb gedaan. Alleen is maar alleen en met Bianca, Henry van der Veen en op de achtergrond Ineke Bekkering, had ik een geweldige steun in de rug. Vooral op de momenten dat de moed mij in de schoenen zonk. De actie in de Hoofdstraat, waarbij we handtekeningen inzamelden en ansichtkaarten aan Achmea uitdeelden leidde tot veel, soms zeer emotionele, gesprekken met bezorgde Hoogeveners. Als er ooit een moment is geweest waarop ik heb gezien hoeveel een goed en volwaardig ziekenhuis dichtbij, voor mensen betekent was het wel dat moment.

Nu Achmea en Zorggroep Leveste Middenveld in het contract voor 2013 hetzelfde pakket hebben vastgelegd als er in 2012 beschikbaar was, kunnen we even opgelucht ademhalen. Er is tijd gewonnen.
De plannen om per 1 januari van  Bethesda een dagbehandelingsziekenhuis te maken, liggen diep in een vrieskist. Maar we zijn niet onnozel en zullen waakzaam, strijdbaar en in gesprek met de beslissers blijven.

Tot slot een politiek statement: Wat mij betreft had de verzelfstandiging en privatisering voor onderwijs, zorg, sociale woningbouw en energiebedrijven nooit mogen plaatsvinden. De rampen die zich inmiddels in deze domeinen hebben voltrokken met frauderende en graaiende bestuurders zijn legio. De gevolgen immens en soms catastrofaal.
Concentratie van zorg, zo wordt ons nu voorgehouden, is onontkoombaar om de kwaliteit van het gebodene te kunnen waarborgen. Het bewijs daarvan is nog nooit geleverd, maar wordt ons voorgehouden als onwrikbare waarheid.
In de Randstad (met haar vele ziekenhuizen) mag het misschien waar zijn. Voor dunbevolkte gebieden als Drenthe is concentratie een ramp. Daarom ben ik blij met de (voor mij onverwachte) uitspraak van het CDA dat in dunbevolkte gebieden concentratie van zorg niet de beste optie is. Dat is steun vanuit een onverwachte hoek. Ik hoop dat de partijen die toch al tegen (teveel) concentratie waren daar dankbaar hun voordeel mee zullen doen, want ook in de politiek geldt: samen sta je sterker.

Voorlopig zult u vermoedelijk veel minder van mij gaan horen. Ik ga weer terug naar mijn gezapige bestaan als gepensioneerd leraar, die schoolboeken schrijft en verheug mij daar zeer op.
U allen wil ik langs deze weg heel hartelijk danken voor alle steun, die ik langs verschillende wegen van u heb mogen ontvangen. Zonder u was onze actie nooit gelukt. Inwoners van Hoogeveen, u mag trots zijn op u zelf!

Met warme groet,
Frits Kappers.

.

Read Full Post »

De afgelopen twee maand heb ik mij nadrukkelijk  beziggehouden met de problematiek rond ziekenhuis Bethesda in Hoogeveen. Problematiek die overal in den lande aan de orde van de dag blijkt te zijn. Overal roepen bestuurders  dat concentratie van zorg onvermijdelijk is. Kleine streekziekenhuizen hebben geen bestaansrecht meer als je hen mag geloven. Omdat operaties steeds ingewikkelder worden. Omdat de beroepsgroepen de eisen aan artsen en operatieteams steeds verder opschroeven. Daardoor krijgen ook zorgverzekeraars de kans om ziekenhuizen om zeep te helpen, onder het mom dat het allemaal gaat om verbetering van kwaliteit. Kleine streekziekenhuizen kunnen volgens de bestuurders in deze tijd niet meer overleven.

De ene fusie na de andere is het gevolg. Dat de groeiende organisatie onmiddellijk een salarisverhoging voor de bestuurders impliceert dat heeft natuurlijk geen invloed op hun uiteindelijke keuzes. Natuurlijk niet, hoe durf je het ook maar te denken. Het is allemaal in het belang van de patiënt die wordt er beter van.
Althans zo brengen de bestuurders dat dan graag naar buiten. Een deel van die bestuurders is (bedrijfs)econoom en heeft nauwelijks inhoudelijke medische kennis van zaken. Onlangs sprak ik professor Bob Smalhout die een groot hart heeft voor de kleinere ziekenhuizen. Hij zei dat de kwaliteit van de zorg bovenal afhangt van de intercollegiale contacten tussen de specialisten en de verpleegkundigen. In kleinere ziekenhuizen is dat contact volgens Smalhout vele malen beter dan in de hele grote.

Ik kom uit het onderwijs en kan slechts bevestigen dat daar precies dezelfde ontwikkeling waarneembaar is in de steeds groter wordende organisaties. In de thuiszorg zijn niet voor niks projecten als buurtzorg momenteel zowel financieel als kwalitatief zeer succesvol.

Afgelopen week heb ik mij voorzichtig positief uitgelaten over het advies van de denktank van specialisten van ziekenhuis Bethesda en het Refaja- en Scheperziekenhuis. Positief omdat het er de schijn van heeft dat een aantal wensen, zoals spoedeisende hulp en intensive care voor Hoogeveen behouden blijven. Echter … de verloskunde wordt nergens gegarandeerd, er wordt slechts naar gestreefd die voor alle drie de ziekenhuizen te behouden en het  Dagblad van het Noorden maakt in haar editie van 22 november melding van verplaatsing van de complexe operaties naar Emmen.

De verloskunde is bij alle ziekenhuizen waar “het fout gaat” de eerste stap. Het begint steeds met het verdwijnen van verloskunde. En dat heeft grote gevolgen. Verloskunde is de kurk waar het ziekenhuis op drijft. Zo gauw verloskunde verdwijnt is dat ook het begin van het einde voor de kindergeneeskunde. En daarmee de onttakeling van het hele ziekenhuis. Zoals geen reiziger een reis boekt op een zinkend schip, zo wil geen kwalitatief hoogstaande arts gaan werken in een ziekenhuis waar het einde nabij is. De algehele kwaliteit van de medische staf is dan ernstig in gevaar.

Wat nu als in de Hoogeveense situatie verloskunde naar Emmen of Stadskanaal zou gaan? Wat doet een jong, zwanger, echtpaar in die situatie als begeleiding van het ziekenhuis bij zwangerschap en bevalling noodzakelijk is? Er is gedurende de zwangerschap geregeld contact met de verloskundig specialisten, dus een goede verbinding met het ziekenhuis is een voorwaarde. Over de verbinding met Stadskanaal hoeven we het in Hoogeveen dan niet te hebben. Emmen is goed bereikbaar via de A37, maar niet met het openbaar vervoer. Maar dat is nog niet het belangrijkste. Wat als er op het laatste moment razendsnel moet worden ‘opgeschaald’? Wat als het leven van moeder en kind in gevaar is en er snel moet worden uitgeweken naar de absolute topzorg? Vanuit Emmen? Zelfs Emmenaren zijn dan beter af als ze al in Hoogeveen zijn, omdat je van daaruit zeker een half uur eerder in Zwolle dan wel Groningen bent.

Hou het dus goed in de gaten, want Het begint altijd met verloskunde.

.

Read Full Post »

Vijf en een halve week zijn voorbij gegaan sinds ik mijn petitie online plaatste. Mijn leven begint in die zin weer normaal te worden dat de actie voor ziekenhuis Bethesda een vaste plek in mijn dagelijkse programma heeft gekregen.  Opnieuw tijd voor een terugblik.

Centraal staat bij mij altijd de vraag “Wat heb ik geleerd in de achter mij liggende periode?” Hoe ouder je wordt hoe schraler de oogst want, als het goed is, heb je het meeste al wel geleerd. Maar dat geldt niet als je plotseling iets gaat doen dat je nog nooit eerder hebt gedaan.

Eén van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd is dat de wereld vol zit met opportunisten. Mensen met meer dan een enkelvoudige agenda. Dubbele en driedubbele agenda’s ben ik inmiddels tegengekomen. Daarbij moest ik erg terugdenken aan wat mijn geschiedenisleraar vroeger bij staatsinrichting zo smakelijk kon vertellen over vriendschappen tussen politici. Ik kon mij als jongen van veertien niet voorstellen dat je meer moest oppassen voor mensen uit je eigen partij, dan voor mensen uit de “tegen”partij. Omdat deze man wel mijn favoriete leerkracht was, heb ik wel geloofd dat hij gelijk had en het dus nooit vergeten. Op een gegeven moment kon ik beredeneren dat hij gelijk moest hebben, maar geloofde ik er nog wel in dat het toch meestal anders zou zijn. Sinds kort besef ik echter dat de man volkomen gelijk had. Als je in dezelfde vijver vist, moet je voor elkaar uitkijken, maar een zoetwatervisser zal het worst zijn waar een zoutwatervisser zijn hengel uitgooit.

Vanaf het allereerste begin van mijn actie heb ik te maken gehad met ‘de politiek’. Logisch, want in mijn petitie riep ik het gemeentebestuur op om meer werk te maken van de belangenbehartiging ten behoeve van ziekenhuis Bethesda.
Sinds die tijd heb ik ervaren dat de lokale politici vonden dat

  • ik mijn pijlen op de verkeerde rozet richtte
  • ik de activiteit van de lokale politiek anders moest zien
  • ik “het” verkeerd zag
  • een kritische houding snel wordt gezien als vijandigheid
  • het niet aan mij was om de politiek de maat te nemen

Om met het laatste te beginnen: het is bij uitstek aan mij (als kiezer) om “de politiek” de maat te nemen. Een politicus wordt gekozen om mij te vertegenwoordigen en moet het juist erg op prijs stellen als hem/haar de maat wordt genomen. Politici horen in crisissituaties bij uitstek de front-soldaten te zijn in het gevecht met degenen die de belangen van de kiezers bedreigen. In dit geval zijn dat de “beslissers” inzake Bethesda.
Als ik vind dat mijn vertegenwoordigers onvoldoende zichtbaar mijn belangen behartigen dan is het in een democratische samenleving niet meer dan normaal dat ik mij daarover uitspreek.

De overige punten uit mijn opsomming hierboven kan ik allemaal gedateerd en gedocumenteerd staven, maar dat heeft geen enkele zin. Het gaat er in deze terugblik om wat ik heb geleerd. En helaas is dat geen prettige les.

Mijn actie met de petitie werd geadopteerd door de Hoogeveensche Courant, die voor een geweldig platform zorgde. Ook nieuwssite RegioHoogeveen liet zich niet onbetuigd. Beiden boden ook anderen een platform en van eenzijdige journalistiek kan dan ook niet worden gesproken. Al zullen er waarschijnlijk mensen zijn die hier anders tegen aan kijken.
Van de zijde van de politieke partijen kwam alleen de SP in actie. De fractievoorzitster kreeg van de kerngroep opdracht initiatieven te ontplooien om een actiecomité op te richten en benaderde onder meer mij met de vraag of ik in dit comité wilde plaatsnemen. Ik heb haar geantwoord dat ik dat wel wilde, mits ik niet met ‘vergadertijgers’ maar met activisten te maken zou krijgen. Gelukkig bleek die angst onterecht.

Bianca heeft op Facebook al verteld hoe het die bewuste avond van het spoedberaad van de fractievoorzitters is gegaan. Voordat dit beraad bijeen werd geroepen was al een bijeenkomst van de SP belegd om te bezien hoe men in de gegeven omstandigheden moest reageren. En voor de SP betekent dat vrijwel altijd mouwen opstropen en aan de slag. In het fractieberaad werd afgesproken gezamenlijk op te trekken en daar paste het initiatief van de SP om een actiecomité op te richten blijkbaar niet in.  Er namen dus geen andere politici plaats in het comité.

Wat er in de weken daarna gebeurde valt wat mij betreft samen te vatten onder de noemer “kennismaken met de methodes van de ander.” Voor mij een teleurstellende ervaring, voor de politici waarschijnlijk ook. Het CDA gaf op twitter aan “diep teleurgesteld te zijn over de vijandige houding van @FritsKappers.” Omdat ik binnenkort met de fractievoorzitters om de tafel ga zitten teneinde onze verstandhouding met elkaar te bespreken, ga ik daar nu niet op in.

Waar ik wel op in wil gaan is de dubbele agenda die ik bij politici voortdurend tegenkom. Zelfs bij de politici die op mijn sympathie kunnen rekenen. Politiek is een machtsstrijd en die strijd kun je alleen voeren als je een meerderheid hebt of een meerderheidscoalitie kunt smeden. Je hebt de anderen dus nodig. Maar tegelijkertijd moet je er ook voor zorgen dat bij eventueel succes een belangrijk deel van dit succes aan jou te danken is, zoals bij onverhoopt falen de schuld bij voorkeur bij de coalitiepartner wordt neergelegd.

Het is dit opportunisme waar ik geen respect voor kan, wil en zal opbrengen. Ik heb het leren kennen in mijn werkzame bestaan in het onderwijs. Collega’s van mij zaten in gemeenteraad en provinciale staten. Als je iemand was die de mond open durfde te doen, dan kreeg je van hen vaak te horen “Je moet dit eens vragen, of dat eens zeggen.” Ik zei dan altijd “Doe het lekker zelf.” Het was mij namelijk opgevallen dat je, als je dit advies succesvol opvolgde altijd dat succes met hen moest delen, omdat zij je ‘op het juiste spoor’ hadden gezet. In het andere geval had je het ‘verkeerd aangepakt.’

Deze onbetrouwbaarheid verwerp ik met alles wat ik in mij heb. Je hoeft een verkiezingscampagnes maar te volgen om het overal tegen te komen. Lodewijk Ascher is het meest recente en tot de verbeelding sprekende voorbeeld. In de recente verkiezingscampagne zei hij op televisie klip en klaar: “Ik blijf in Amsterdam.” De houdbaarheidsduur van die uitspraak is niet meer dan een paar weken gebleken. En als je ze daar op aanspreekt weten ze het ook nog zo’n draai te geven dat het lijkt of jij een onbeschaamde vraag stelt. Of een heel domme.

Daarom is mijn credo ook: “Ik beoordeel u op uw daden en zichtbare resultaten. Niet op uw woorden.”

Vandaag heb ik voorafgaand aan het schrijven van dit blog de websites van de Hoogeveense partijen bekeken om te zien wat zij daar zeggen te hebben gedaan voor ziekenhuis Bethesda. Ik kan het u aanbevelen. Lees het zelf, dan zult u begrijpen waarom ik doe zoals ik doe.

Mijn oude geschiedenisleraar zei altijd: “In de politiek heb je minder te vrezen van je vijanden dan van je vrienden.”
Desondanks heeft hij jarenlang als fractievoorzitter van de PvdA in de gemeenteraad van mijn geboorteplaats gezeten. Ik ben hem nog steeds dankbaar voor de mooie en wijze lessen van indertijd.

.

Read Full Post »

De vereniging van zorgbestuurders NVZD is verontrust over de plannen om de inkomens van zorgbestuurders dwingend te reguleren, inclusief salarissen die ver onder de maximumnorm liggen. Met een wettelijke normering van bestuurdersinkomens vanaf 70 duizend euro ziet de NVZD het hele loongebouw in de zorg onder druk komen.

Bovenstaande zou ik kort geleden nog schouderophalend hebben afgedaan met ‘het is wat, met die graaiers.’ Maar sinds ik gesprekspartner ben voor iemand die vorig jaar in de top20 stond van grootverdieners in de zorg kijk ik daar toch anders tegen aan.
Aan het eind van het eerste gesprek met de vice-voorzitter van de Zorggroep waar ik mee in de clinch lig, maakte deze van de gelegenheid gebruik om te reageren op dingen die ik in de media had geroepen. En daar was zijn salariëring een van de onderwerpen bij geweest. De vice-voorzitter legde uit dat de beloning conform een CAO is en dat die in tegenstelling tot wat ik had geroepen nog geen kwart miljoen was. Klopt, als je kijkt wat hij over 2011 verdient in de tweede editie van de Actiz50, een door de Abvakabo opgestelde top50 van grootverdieners in de zorg, kom je tot de ontdekking dat hij slechts op de 18e plaats staat met €218.792,00 per jaar en dat de cataloguswaarde van zijn auto slechts €59.168,00 is. Gewone mensen die zelf hun auto moeten betalen doen dit van hun jaarinkomen, dus het lijkt mij niet meer dan redelijk de waarde van de auto op te tellen bij het inkomen. Dan kom je dus op €277.960,00. (Ruim €23.000 per maand)

De vice-voorzitter erkende dat het een fors bedrag was en voegde er aan toe dat zijn motivatie om zijn werk te blijven doen niet minder zou worden als zijn beloning tot onder de Balkenendenorm zou moeten dalen. Omdat hij wel begreep hoe dat over zou komen voegde hij er zelf aan toe, dat wij natuurlijk konden zeggen dat hij “makkelijk praten had.”

Ik laat het aan iedereen over om te oordelen of de vice-voorzitter makkelijk praten heeft. Zijn baas, de voorzitter van de zorggroep, staat in de Actiz50 op de 11e plaats  met €227.088,00 en een auto van €45.410,00. Totaal €272.498.00. Ruim € 5000,00 minder dan zijn vice-voorzitter. Man toont dus bescheidenheid.
Hoe het zit met de pensioenvoorziening van de heren en of er afspraken bestaan over prestatiebeloning, dan wel ontslagvergoeding is mij (nog) niet bekend, maar ik ben er wel nieuwsgierig naar.

De zorgen van de NVZD

De NVZD is naar eigen zeggen dé beroepsvereniging van bestuurders in de zorg. Met zo’n 800 leden zegt de NVZD ca 2/3 van alle werkzame bestuurders in de zorg te vertegenwoordigen. Op de website van de NVZD is de beloningscode te vinden die tezamen met de Nederlandse vereniging van toezichthouders in de zorg (NVTZ) is opgesteld. De code is in augustus 2012 vernieuwd.
Of dat een verbetering is en zo ja voor wie dat dan een verbetering is, weet ik op het moment dat ik dit blog schrijf nog niet, maar ik ga het wel uitzoeken.

Meteen het eerste punt van aandacht gaat in de code uit naar bestaande afspraken.

Bestaande arbeidsovereenkomsten worden op basis van het geldende arbeidsrecht gerespecteerd. Afspraken die daarin zijn gemaakt over het salaris, de ontwikkeling van dat salaris en secundaire arbeidsvoorwaarden op basis van oude regelingen, blijven gehandhaafd, tenzij partijen overeenkomen de arbeidsovereenkomst aan te passen en over te gaan op toepassing van deze BBZ (= beloningscode bestuurders in de zorg).

De vraag of in het verleden gemaakte afspraken de norm te boven gaan wordt dus niet gesteld. Dat houdt in dat men eventueel onfatsoen, in het verleden begaan, kritiekloos accepteert en het aan betrokkenen overlaat zich op basis van de nieuwe code te gaan schamen en te zeggen “Oh wat spijt mij dat nou, dat ik in het verleden zo inhalig ben geweest. Ik ga dat herstellen en het teveel bij elkaar gegraaide terug betalen en voortaan houd ik mij aan de norm.”

De vice-voorzitter waar ik mee aan tafel zit verdient in ieder geval meer dan de beloningscode van de NVZD aangeeft. Zullen wel afspraken uit het verleden zijn, maar men zou zich natuurlijk eens achter de oren kunnen krabben.

Overigens geeft de beloningscode een bestuurder die wordt weggestuurd recht op een ontslagvergoeding ten bedrage van een jaarsalaris.

Schadevergoeding bij beëindiging arbeidsovereenkomst
Indien de arbeidsovereenkomst eindigt op initiatief van de zorginstelling, dan wel onder omstandigheden of door handelen, dat voor rekening en risico van de zorginstelling dient te komen is de bestuurder gerechtigd een schadevergoeding te ontvangen.
Deze schadevergoeding bedraagt maximaal één maal het laatstgenoten Totaal Jaarsalaris zoals dat van toepassing is op het moment van uitdiensttreding.

Heerlijke baan toch. Je voldoet niet, hebt misschien zelfs de organisatie grote schade berokkend en dan mag je een jaarsalaris meenemen. Voor zo’n regeling wil ik ook wel disfunctioneren.

Ik kan mij met de beste wil van de wereld niet voorstellen hoe mensen zo schaamteloos kunnen zijn. Temeer daar zij werken in een publiek domein, waar zuinig met gemeenschapsgelden hoort te worden omgesprongen. In tegenstelling tot ondernemers lopen de dames en heren geen enkel financieel risico. Bij een faillissement raken ze hun huis niet kwijt, als ze hun baan kwijt raken hoeven ze niet bij de bijstand aan te kloppen, nee ze krijgen nog een jaarsalaris mee.

.

Voor dit blog is de verdere inhoud van de beloningscode te taai, maar ik raad iedere lezer aan de code te downloaden en eens door te lezen, zodat men weet wat in het land van bestuurders in de zorg normaal gevonden wordt.

Read Full Post »

Omdat ik uitsluitend op het publieke platform mijn verzet wil plegen, treft u hieronder de open brieven aan, die ik aan de fractievoorzitters van de Hoogeveense partijen heb geschreven.

Met nadruk wil ik hier vermelden dat deze brieven inhoudelijk niet aan het adres van Mevrouw Behr van de SP zijn gericht, aangezien zij zich in woord en daad actief voor het behoud van ziekenhuis Bethesda inzet.

—-

Mijn uitnodiging aan de fractievoorzitters:

Geachte fractievoorzitters uit de gemeenteraad van Hoogeveen,

A.s. zaterdag organiseert het Comité Actie voor Bethesda een ansichtkaartenactie in de Hoofdstraat van Hoogeveen.
In de Hoogeveensche Courant van vandaag valt te lezen dat de onzekerheid over de toekomst van Ziekenhuis Bethesda te lang duurt. Dat ben ik van ganser harte met u eens.
Parallel aan de ansichtkaartenactie worden zaterdag in de Hoofdstraat nog handtekeningen ingezameld voor de petitie, die volgende week donderdag aan Burgemeester Loohuis wordt aangeboden. U hebt een aantal malen, bij monde van de heer Reinders, publiekelijk aangegeven mijn initiatief een goede zaak te vinden en een steun in de rug van de gemeenteraad bij het behartigen van de belangen van het ziekenhuis.

Daarom doe ik een dringend beroep op u. Er wordt nog steeds gesproken over de actie van de gemeente ten tijde van de vorige “Bethesdanood”, toen u allen in de Hoofdstraat actief was. Ik vraag u met klem om a.s. zaterdag opnieuw de rijen te sluiten, de krachten te bundelen en samen met mij handtekeningen te verzamelen in de Hoofdstraat. U zult dan aan den lijve ondervinden hoe dankbaar het publiek u is. Ik heb inmiddels meerdere malen in de Hoofdstraat gestaan met een lijst en krijg ontzettend dankbare reacties. Daarnaast maakt het u als politiek ook ineens een stuk zichtbaarder voor het publiek en ik ben vrij zeker dat RTV Drenthe in dat geval een ploeg zal sturen om de actie in beeld te brengen.

In de hoop dat u deze oproep met uw toezegging om te komen zult beantwoorden, verblijf ik

Met vriendelijke groet,
Frits Kappers
Petitionaris.

.

PS: Voor de duidelijkheid mevrouw Behr van de SP, ik heb de uitnodiging ook aan uw adres gestuurd, omdat ik u als fractievoorzitter niet wil passeren, maar ik weet dat u er in ieder geval zult zijn.

De reactie van de fractievoorzitters:

Geachte heer Kappers,

Dank voor uw mail en uitnodiging.
Gisteren hebben de, op een bepaalde bijeenkomst, aanwezige fractievoorzitters, of hun vervangers, uw mail en uitnodiging besproken. Men heeft mij verzocht om namens hen allen het volgende opnieuw mede te delen:
Wij hebben besloten bij ons eerder meegedeelde standpunt te blijven. Ons spoor als politiek blijft de diplomatie. Wij zullen dus niet ingaan op uw uitnodiging.

Met vriendelijke groeten,

Gert Vos
Raadslid/Fractievoorzitter ChristenUnie Hoogeveen

Mijn reactie hierop heb ik als open brief aan de fractievoorzitters en de diverse media gestuurd.

Open brief aan de fractievoorzitters van de Hoogeveense partijen.
Deze brief is slechts ter kennisneming gericht aan mevrouw Behr van de SP; zij zet zich wel in woord én daad voor behoud van Bethesda in.

Geachte fractievoorzitters,

Uw reactie op mijn verzoek om steun heeft mij diep teleurgesteld. Ik kan niet anders dan concluderen dat u hier een gouden kans hebt laten liggen. Naar uw motieven kan ik slechts gissen, maar ik verzeker u dat het geen nobele gissingen zijn. Het gesprek dat ik morgen met woordvoerders van Achmea zal hebben vindt plaats in alle openbaarheid. Ik heb als voorwaarde een publiek platform gesteld en het gesprek wordt dan ook op video vastgelegd en integraal via onze actiewebsite en regiohoogeveen met de bevolking gecommuniceerd. Achter gesloten deuren wordt slechts achterdocht verwekt en daar weiger ik aan mee te doen.

De door u te bewandelen diplomatieke weg is mij niet geheel duidelijk. Zeker niet nadat de heer Reinders, namens U allen (!) afgelopen zaterdag nog stoere woorden op Radio Hoogeveen sprak: “… dan krijgen ze oorlog”. Ik weet niet wat u daaronder verstaat. Zeker niet nadat ik gisteren het volgende in de Hoogeveensche Courant las:

[Citaat] “Ik heb er geen vertrouwen in dat het goed komt met ons ziekenhuis”, reageert Henk Reinders (CDA). Hij spreekt namens alle fractievoorzitters en is teleurgesteld, ondanks de open sfeer waarin het gesprek met Donkervoort plaatsvond. [Einde citaat]

Als dit is wat u belangenbehartiging noemt, dan bent u door het ijs gezakt. Ik noem dit geen belangenbehartiging, dit is berusten in het onvermijdelijke. U gooit het bijltje er blijkbaar bij neer en laat daarmee de hele Hoogeveense gemeenschap in de steek.

U hebt meermalen ten onrechte de indruk gewekt dat u contact met mij had gezocht om te overleggen over samenwerking. U roept de bevolking op om Achmea de rug toe te keren, zonder u verder te bezinnen op de vraag wat dit voor mensen kan betekenen. Op de actiesite van het comité komt een overstapservice te staan en wij zullen mensen ook attenderen op de risico’s die aan een dergelijke overstap kunnen kleven.

Mijn conclusie na het lezen van de HC van gisteravond en uw afwijzing van mijn uitnodiging is dat wat u “het spoor van de diplomatie” noemt slechts bestaat uit holle vaten en loze woorden. Uw woorden zet u niet om in daden. Ik ben echt verbijsterd en zal dit via alle mogelijke mij ten dienste staande middelen communiceren naar de Hoogeveense bevolking.

Frits Kappers
Petitionaris.

Read Full Post »