Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2016

Kort voor de kerstdagen in 2015 betrad een man met een rugzak de Noorderkerk in Amsterdam. Hij keek om zich en maakte tijdens de dienst van dominee Paul Visser foto’s. Jannetje Koelewijn schrijft er vandaag in de NRC een boeiende column over. De column eindigt met de steniging van Jezus’ discipel Stéfanus, wiens laatste woorden “Here, reken hun deze zonde niet toe” zouden zijn geweest. Dominee Visser herinnert ons tenslotte aan de belofte van God die ons hoop geeft: het kwaad zal niet het laatste woord hebben.


Die belofte werd (zo het al gebeurde) eeuwen geleden gedaan en orthodoxe christenen zullen mij ongetwijfeld (en terecht) een ongelovige noemen als ik beweer dat deze belofte zijn geloofwaardigheid inmiddels wel heeft verloren. Het is een zoethoudertje, meer niet. ‘Het kwaad’ zal nooit overwonnen worden, om de simpele reden dat ‘het kwaad’ als zelfstandige entiteit niet bestaat.

Vele malen geraffineerder dan een kameleon verandert ‘het kwaad’ voortdurend van gedaante. Ben je inwoner van Hoogeveen en maak je je druk om wat er met je ziekenhuis gebeurt, dan zul je al gauw geneigd zijn de raad van bestuur van de Treant Zorggroep tot ‘het kwaad’ te rekenen. Ben je lid van een actiegroep die de plannen van de zorggroep wil dwarsbomen dan wil je voorkomen dat het kwaad is geschied voor het te laat is en de bevolking tot de ontdekking komt bestolen te zijn.
Ben je wethouder en verantwoordelijk voor de ontwikkeling van de totale zorg in Hoogeveen dan wil je met de raad van bestuur on speaking terms blijven, per slot van rekening wil je redden wat er te redden valt, behouden wat er te behouden valt en neem je de raad van bestuur op de koop toe, waarna menig activist je medeplichtig zal vinden.

Ben je aanhanger van de islamitische denker en geleerde Fethullah Gülen, dan belichaamt president Erdogan het kwaad, ben je aanhanger van president Erdogan dan belichaamt Gülen het kwaad. Het ziet er naar uit dat de laatste vastbesloten is de aanhangers van zijn voormalige bondgenoot volslagen monddood te maken en gezien de dreigende herinvoering van de doodstraf misschien niet alleen monddood.

Kortom ‘het kwaad’ is voor de massa altijd de vijand, die anders denkt, anders wil en de massa bedreigt in haar zekerheden. Massa’s komen niet op het idee dat het kwaad ook in henzelf kan huizen.

Ben je minister van buitenlandse zaken dan moet je voortdurend kiezen tussen diverse kwaden. Heb je een afspraak gemaakt met een (steeds dictatorialer wordende) president over de opvang van vluchtelingen dan moet je om wille van die deal toch niet al te kritisch worden over zijn binnenlands beleid, in de wetenschap dat die deal anders onmiddellijk in gevaar komt en er ontelbare hoeveelheden vluchtelingen onze kant op zullen komen.

In 1938 dacht de Engelse premier Neville Chamberlain dat hij de vrede had gered door in München afspraken met Hitler te maken. Maar Hitler had zijn eigen agenda, en die kostte miljoenen mensen het leven.

Met het kwaad vallen geen afspraken te maken, zolang we ons dat niet realiseren zal het kwaad niet te overwinnen zijn.

.


 

Read Full Post »

De moord op père Jacques Hamel in Normandië maakt duidelijk dat terreurgroep Islamitische Staat uit is op een religieuze oorlog. De gelovigen tegen de ongelovigen. De geschiedenis kent meerdere van dit soort oorlogen. Onze voorvaderen hebben zich er ook meer dan eens schuldig aan gemaakt.


Destabilisatie en een situatie waarin geweld en tegengeweld elkaar aflossen moet de ‘gewone moslims’ doen kiezen voor het kalifaat. En hoe jammer het ook is, ze lijken er in te slagen de geweldsspiraal op gang te brengen. Een combinatie van angst en boosheid kan gemakkelijk leiden tot gewelddadige tegenreacties en daarmee trappen wij in de val die IS voor ons heeft gezet.

Daarom is het van het grootste belang dat moslims, christenen, joden, boeddhisten, hindoes, humanisten, atheïsten en welke geestelijke stromingen er nog meer mogen zijn de handen ineen slaan en eendrachtig haat met liefde bestrijden, vijandschap met vriendschap. Een strijd zonder bloedvergieten is nodig, want elke druppel bloed is voeding voor de haat. Tegen ons en tegen hen.

Willen we hier uit komen, dan moeten we de handen ineen slaan. Ik vrees dat het nog lang zal duren voor het zover is.

.


 

Read Full Post »

Arnon Grunberg schrijft vandaag in zijn dagelijkse voetnoot in de Volkskrant Werkelijk medeleven met slachtoffers bestaat niet uit collectieve vergelding of het uitventen van haat.
Toen ik dat las gingen mijn gedachten terug naar gisteravond. Gezellig bij vrienden aan tafel in hun mediterraan ingerichte tuin en het gesprek kwam op de jongste aanslag. De (op dit moment) 84 doden in Nice. Wat voor gevolgen moet dit hebben voor onze houding, was al snel de vraag. Laten we met de vluchtelingen uit Syrië ook het terrorisme binnenkomen? Moeten we alles wat maar naar jihad ruikt preventief vastzetten in bijvoorbeeld een containerdorp in het aardbevingsgebied in Groningen? Wat kúnnen we eigenlijk doen om dit geweld te stoppen? Of, liever nog, te voorkomen in ons kleine dicht bevolkte land?


Wij maakten ons zorgen, net als ieder weldenkend mens. De haat die onze vrienden Blair en Bush destijds hebben gezaaid met hun illegale inval in Irak is uitgegroeid tot een volwassen plant die zich razendsnel vermeerdert. We hebben Afghanistan naar de prehistorie gebombardeerd, Irak volkomen ontwricht, terwijl de – door Mike Boddé zo fraai in Kopspijkers gepersifleerde – perschef van Saddam Hussein achteraf toch gelijk bleek te hebben met zijn There are no weapons of massdistruction in Iraq!

Honderdduizenden onschuldige burgers hebben het leven gelaten bij westerse bombardementen. Het is naïef om te denken dat hun nabestaanden ons dankbaar zullen zijn voor onze interventies. Westerse leiders zijn wel vaker naïef geweest. Toen de Sovjet communisten Afghanistan bezetten, bewapende Amerika de Moujahedin Qalq, zeg maar het lokale verzet. En Amerika was gul. Uit die Moujahedin is Al Qaida voortgekomen, goed en zwaar bewapend dus door de Amerikanen. En zij gingen onze wapens op ons richten.

Toen ik in 1992 in Pakistan was en in tribale gebieden kwam, waar de Pakistaanse overheid geen enkel gezag over heeft, heb ik me – naïeve westerse toerist – geen moment onveilig gevoeld. Zelfs niet in de wetenschap dat in Peshawar perfecte kopieën van de Amerikaanse wapens op de markt te koop waren. Als er iets is waar de techneuten ter plekke goed in waren dan was het wapens kopiëren. Voor een dollar (dat dan weer wel) mocht je een automatisch geweer leegschieten. De politie bleef er ver vandaan. De wapenhandel floreert er en zal ongetwijfeld veel westerse wapenhandelaren aantrekken. Van die types wier geweten een verlies- en winstrekening is.

Het Westen heeft haat gezaaid en wapens gebracht, de rekening wordt ons steeds duidelijker gepresenteerd en we hebben er geen antwoord op. Tegen een vijand, die zijn eigen leven wil offeren in wat hij een heilige oorlog noemt, een vrachtwagen huurt en vervolgens op honderdduizend mensen inrijdt kunnen we ons niet beschermen. Voorlopig zullen we dus moeten leven met de zekerheid dat onze wereld net iets minder veilig is dan hij was. Maar het is in de verste verte niet te vergelijken met de ellende in Irak, Afghanistan, Syrië, Egypte, Libië en vergeet niet de door Israël geïsoleerde Palestijnse gebieden.

Een vijand die we willen bestrijden moeten we om te beginnen leren begrijpen. Waarom doet hij zo? Waar komt zijn haat vandaan? De Tunesiër die de hel op de Boulevard des Anglais deed neerdalen, had naar verluidt al een strafblad, lag in scheiding en dreigde ook nog eens het land uitgezet te kunnen worden, omdat ie geen Frans paspoort had. Een man wiens leven al in puin lag nog voor hij besloot in zijn val vele tientallen anderen mee te nemen. Misschien heeft hij in zijn laatste minuten het gevoel gehad dat met deze moordpartij het martelaarschap hem deelachtig zou worden. De haatzaaiers in de jihad zullen het ongetwijfeld zo in hun annalen optekenen. IS heeft hem al uitgeroepen tot soldaat van Islamitische Staat.

Behalve onze vijand te leren begrijpen moeten we ons ook afvragen wat voor aandeel wij zelf – als westerse naties – leveren aan de groei van die haat. De kretoriek van President Hollande dat de bombardementen op Syrië en Irak zullen worden verhevigd is van hetzelfde niveau als de preken van de haatimams. Beiden maken zich schuldig aan opzweperij en veroorzaken toenemend geweld. Van Hollande vinden we het begrijpelijk. Er zijn immers minstens vierentachtig onschuldige mensen gedood op Quatorze Juillet. Haatzaaiers (zowel imams als politici) vastzetten zou een eerste begin kunnen zijn. Ergens in het midden van nergens, zonder communicatiemiddelen naar de wereld. Alleen zal dat de zaaiers tot martelaren maken. De imams en de rechtse populisten zullen er een heldenstatus door krijgen bij hun aanhangers. Tegen haat kan geen wapen op. Alleen liefde kan haat overwinnen, maar dat moment ga ik – vrees ik – niet meer meemaken.

We zullen moeten erkennen dat een oplossing voorlopig helemaal niet voorhanden is. We zullen eenvoudig moeten leren leven met een dreiging die voor het laatst in WO II onze levens bepaalde. We zullen moeten leren omgaan met de angst dat het elk moment en overal kan gebeuren. Maar wel zullen ons in Nederland ook moeten realiseren dat de kans dat we in het verkeer omkomen nog steeds vele malen groter is dan de kans dat we nou net op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plek zijn. Wees gerust op uw hoede, dat kan nooit kwaad, maar leef wel gewoon uw leven, anders bent u al slachtoffer zonder bij een aanslag betrokken te zijn geweest.

.


 

 

 

Read Full Post »

Burgemeester Loohuis is boos. Dat bleek tijdens een vergadering van de gemeenteraad in Hoogeveen. Er heeft ‘iemand’ op de sociale media gerept over een verziekte sfeer in de gemeenteraad. Die opmerking werd gemaakt naar aanleiding van het voortijdig vertrek van twee raadsleden. Wegens gezondheidsklachten. Zij waren in deze raadsperiode de nummers vier en vijf en we zijn ongeveer op de helft van de periode. Loohuis noemde de criticaster en wie er op reageerden, “azijnpissers, die soms zelf ook in de raadszaal aanwezig zijn” (bron: Hoogeveensche Courant).


De burgemeester heeft het kennelijk moeilijk. Als lid van een partij die landelijk steeds verder wegzakt in het marginale moeras wordt hij geacht leiding te geven aan een gemeentebestuur waar zijn eigen partij geen deel van uitmaakt. Feitelijk wordt hij geacht zijn beste krachten te bieden aan een bestuur waar zijn eigen partij oppositie tegen voert. Had ie maar geen bestuurder moeten worden, zou je kunnen zeggen, maar dat is te makkelijk.

Daarom waag ik mij aan een – waarschijnlijk tot mislukken gedoemde – poging om onze burgemeester een glaasje suikerwater aan te bieden als tegenhanger van de zure urine, die de azijnpissers online in het rond sproeien. Misschien is dat zelfs wel een vorm van digitaal wildplassen en zijn zij te bekeuren voor overtreding van de APV, maar dit terzijde.

Het is natuurlijk lastig om leiding te geven aan een college van B&W waar een wethouder in zetelt die openlijk voor zijn politieke schizofrenie uitkomt. Die zonder blikken of blozen in de media verkondigt dat hij als wethouder een andere mening is toegedaan dan als supermarktmanager. En zich daarbij beroept op het afgesloten akkoord tussen de drie collegepartijen. Slimme zet trouwens, je eigen politieke schizofrenie presenteren als blijk van trouw aan gemaakte afspraken.

Zelfs in zijn boosheid legt de burgemeester een milde, bijna vergoelijkende houding aan  de dag. Loohuis houdt de sociale media zo nauwkeurig in de gaten, dat hem duidelijk is dat de azijnpissers in meerderheid twee ernstige problemen hebben: ze hebben teveel vrije tijd en ze hebben geen hobby, maar zijn daar wel naar aan het zoeken. Dat ze soms zelfs in de raadzaal aanwezig zijn komt dan ook waarschijnlijk voort uit pure verveling. Sneu hè?

Onze barmhartige burgervader zal ongetwijfeld vinden dat dringend hulp nodig is voor deze zielenpoten. En als de azijnpisserij daarmee wordt teruggedrongen, maken we ook nog als bijvangst een forse milieuwinst. Zure urine is namelijk slecht voor het milieu en met verlaging van de zure-urine-uitstoot slaan we twee vliegen in een klap.

Laat ik de burgemeester daarom een handje helpen en daarmee indirect ook de azijnpissers. De sfeer in de gemeente raad is niet verziekt. Die is zelfs zo constructief dat bij mijn weten de raad in deze raadsperiode nog geen een keer een voorstel van B&W heeft tegengehouden. Dualisme is dus helemaal niet nodig in Hoogeveen.

.


 

Read Full Post »

Twee berichten op één dag over prostaatoperaties. Hoogst ingewikkelde ingrepen, omdat het risico van blijvende urine-incontinentie en impotentie niet ondenkbeeldig is. Daarom is het van het grootste belang dat uiterst ervaren chirurgen deze ingrepen verrichten. Vandaag meldde RTV Drenthe dat de noordelijke ziekenhuizen de handen ineen slaan en dat prostaatverwijderingen in het Scheperziekenhuis in Emmen uitgevoerd zullen worden. Het Nosjournaal meldde vanavond dat negen grote ziekenhuizen een oproep doen om alle prostaatkankeroperaties voortaan nog in twee ziekenhuizen uit te voeren.


Daar sta je dan als Treant Zorggroep. Binnen enkele uren na de bekendmaking dat Scheper de prostaatverwijderingen zal gaan doen de oproep om dat vooral toch niet te doen. Een kennis van mij heeft daar ervaring mee. Niet echt dat je zegt ervaring waar je blij van wordt, zware lekkage in de eerste nacht thuis en met grote spoed ’s nachts met de ambulance van Hoogeveen naar Emmen terug en blijvend verlies van de seksuele functies (impotentie). Kennis is ‘met de hand’ geopereerd, niet met de Da Vinci robot.

Omdat mijn vertrouwen niet oostwaarts reist zal ik mij nooit in Emmen laten behandelen, zolang ik daar zelf nog wat over te vertellen heb, de jaren in het actiecomité hebben hun sporen nagelaten en Scheper is een te zwaar beladen ziekenhuis geworden voor mij.

Met de beide berichten vandaag dient zich echter een geheel nieuwe vraag aan. Wat zal Treant doen? Maakt men de bewering te gaan voor de ‘best mogelijke zorg voor patiënten’ waar? Sluit men zich aan bij de oproep om tot zeer vergaande concentratie van prostaatkankerzorg te komen of gaat men uitleggen dat het allemaal zo’n vaart niet loopt en dat patiënten echt niet verder dan naar Emmen hoeven te reizen?

Wat er ook gebeurt, het wordt er voor de patiënt met prostaatkanker op deze manier niet duidelijker op.

.


 

Read Full Post »

Het Kamerlid Dijkstra (D66) heeft een initiatiefwetsvoorstel ingediend waarin geregeld wordt dat iedere Nederlander orgaandonor is, tenzij hij of zij bezwaar aantekent. Het voorstel wordt verder gesteund door PvdA, SP en GroenLinks. Ook het CDA leek steun te verlenen, gezien een door het partijcongres aangenomen motie. Maar de CDA fractie beschikte anders. Alle 13 leden zullen tegen stemmen.


Bij mijn neef Edgar werd rond zijn 19e de ziekte (S)LE geconstateerd, ook bekend als Lupus Erythematodes of kortweg lupus. Het is een auto-immuunziekte, dat wil zeggen een ontregeling van het eigen afweersysteem, waarbij het afweersysteem zich tegen het eigen lichaam keert. Mijn neef kreeg ernstige nierklachten en moest vanaf zijn 21e drie keer in de week dialyseren.

En dialyseren betekent onder meer leven met vochtbeperking. Als je nieren niet meer werken wordt (vrijwel) geen urine meer geproduceerd. Met als gevolg dat je (vrijwel) niet meer plast. Doe je niets dan raakt je lichaam vergiftigd en sterf je binnen een aantal dagen tot hooguit enkele weken. De Nederlandse arts prof. dr. Willem Johan ‘Pim’ Kolff, ontwikkelde in de Tweede Wereldoorlog de kunstnier, waarmee het (kort gezegd) mogelijk werd buiten het lichaam het bloed in een machine te reinigen, waarna het aan het lichaam wordt teruggegeven.

De behandeling is bekend geworden als nierdialyse en moet zo regelmatig mogelijk worden toegepast , aangezien het lichaam voortdurend afvalstoffen produceert. Ga maar na hoe vaak u moet plassen. Het dialyseapparaat is dus als de kogel aan de enkel waarmee gevangenen vroeger het vluchten onmogelijk werd gemaakt. De behandeling gaat altijd voor, wat er verder ook voor belangrijks in de agenda staat. Afhankelijk van de frequentie en de soort dialyse kunnen er zware tot zeer zware dialysekaters optreden. Kijk op de site van Dianet voor de verschillende vormen van dialyse die momenteel worden toegepast.

Mijn neef heeft meer dan twintig jaar geleefd met vochtbeperking. Elke druppel vocht die hij binnenkreeg moest weer worden verwijderd en vergrootte zijn dialysekater. Hij ging jaarlijks op vakantie naar Torremolinos. Daar was een ‘vakantiedialysekliniek’ die hij drie maal per week een hele middag moest bezoeken. De rest van de week had hij dan vakantie. Maar wat is vakantie als je niet eens een lekker koel glas water mag drinken om je dorst te lessen? Meer dan de mond spoelen en het water uitspugen was voor hem niet weggelegd.

Natuurlijk snakte Edgar naar een nieuwe nier. Uitgerekend een kwartier voor hij in het huwelijk zou treden kwam het verlossende telefoontje: er was een nier voor hem beschikbaar. Geen mooier huwelijkscadeau mogelijk. Snel getrouwd en naar het UMC Utrecht voor de laatste tests. Terug naar het feest en om 24:00 uur naar het UMC om te ‘spoelen’, zoals de dialyse ook wel wordt genoemd, waarna de volgende ochtend de transplantatie met succes werd uitgevoerd. De Telegraaf plaatste zelfs een foto van hem (met tranentrekkende kop) op de voorpagina. De bruidegom bracht zijn huwelijksnacht door in een ziekenhuisbed.

Helaas heeft hij nog geen jaar kunnen genieten van de vrijheid die de donornier hem bracht. SLE was te sterk en vernietigde de nier. Weer begon het lange wachten en oh wonder, hij kreeg na jaren opnieuw een donornier. De hoop dat nieuwe medicijnen en technieken deze nier zouden laten overleven bleek ijdel. Een derde kans zou er niet komen. Het aanbod van donornieren is daar gewoon te klein voor. Hij was daar heel nuchter over. “Een patiënt met zo weinig kans op succes, moet geen nieren verspillen,” zei hij eens. Hij voegde daar aan toe, “maar wie geen donor wil zijn zou ook geen ontvanger mogen zijn.” Een voorwaarde die uiteraard niet mag gelden voor wie om een medische reden zelf nooit donor zal mogen zijn.

Op zijn 42e stierf hij. Zijn lichaam was een bouwval geworden.

De Tweede Kamer fractie van het CDA heeft nu dus besloten de aangenomen motie van het CDA-congres te negeren. en daarmee de initiatiefwet niet aan een meerderheid te helpen. U zult begrijpen dat ik dat zeer betreurenswaardig vind. De ‘tenzij regeling’ gaat er niet komen.

Daarom pleit ik voor invoering van het wederkerigheidsprincipe dat ik hierbij de Egdar-modus doop. Geen orgaandonor? Dan ook geen orgaanontvanger!

.


 

Read Full Post »

We hebben er even op moeten wachten, maar het jaardocument 2015 van de Treant Zorggroep is verschenen. U kunt het downloaden via deze pagina op de website van Treant. In dat jaardocument is onder meer de jaarrekening opgenomen. En daarin vinden wij het antwoord op de vraag hoe laag de ‘bescheiden ontslagvergoeding’ is die Eric Janson vorig jaar bij zijn onverwachte vertrek, in ontvangst mocht nemen. Bescheiden is overigens de kwalificatie die de heer Janson in zijn afscheidsinterviews naar de media zelf hanteerde. Wij weten nu dat in zijn wereld €75.000 een bescheiden bedrag is.


Maar er valt meer te lezen in de jaarrekening. Niet alleen dat Janson naast de €75.000 ontslagvergoeding ook nog eens ca. €75.000 verdiende in de eerste vier maanden van 2015. En dat de leden van de raad van bestuur, de heren Kuin en Bruins en hun nieuwe collega mevrouw van der Wiel, kunnen rekenen op een jaarsalaris van ruim €229.000. Daarmee zitten zij een fractie boven de Balkenendenorm van 2015, maar een kniesoor die over die paar euro valt.

Wel val ik over de kwalificatie ‘bescheiden’ voor de ontslagvergoeding van de heer Janson. Als de reden zou hebben gelegen in bijvoorbeeld een conflict met de medische staf over de verdeling van de klinische zorg over de drie ziekenhuizen van Treant, dan zou een ontslagvergoeding te verdedigen zijn, maar er is geen sprake van een conflict geweest, noch van een afgedwongen vertrek. Dit is deze week nogmaals zowel door de heer Janson, als door de raad van bestuur op mijn verzoek, aan mij bevestigd.

Wie zelf ontslag neemt heeft, althans in de ‘gewone wereld’ waar Jan Modaal het zweet vaak op de rug staat,  geen eens recht op een ww-uitkering, en kan doorgaans ook niet rekenen op een ontslagvergoeding. Onbescheiden vind ik derhalve een veel betere kwalificatie voor de ontslagvergoeding die Eric Janson meekreeg.

Het is duidelijk dat er niet alleen een materiële kloof is tussen modaal en rijk in Nederland, er is ook sprake van een grote morele kloof tussen beide categorieën.

ScreenHunter_30 Jul. 02 14.51

.


 

Read Full Post »