Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2014

Ik ben nog 33 dagen verzekerd bij Achmea, dus kreeg ik een brief in de bus waarin mij werd verteld dat er in mijn “regio onduidelijkheid is ontstaan over ziekenhuiszorg voor Zilveren Kruis verzekerden.” (Hele brief lezen? Klik hier.) Om mij gerust te stellen laat Zilveren Kruis directeur Marketing en Verkoop, Olivier Gerrits, mij weten dat er nieuwe afspraken zijn gemaakt voor 2015.

Wat die afspraken zijn? Daarover geen woord, maar wel de mededeling dat ik ook in 2015 verzekerd ben van goede ziekenhuiszorg in de ziekenhuizen van Zorggroep Leveste Middenveld. Plus de vermelding dat samen met de huisartsen verschillende initiatieven worden ontwikkeld om in te spelen op de (langdurige) zorgbehoefte. Voor nu en in de toekomst.

En daar moet u het dan dus mee doen. Met geen woord wordt gerept over de eis dat ZLM bij de 35% goedkoopste ziekenhuizen van ons land moet horen. Een eis die mij door ZLM voorzitter Eric Janson persoonlijk is verteld. En die hij tot heden niet heeft herroepen. Van een specialist uit het ziekenhuis vernam een van mijn comitégenoten dat Achmea het budget voor komend jaar met 20% heeft verlaagd. Of het waar is? Ik weet het niet, maar het zou in lijn kunnen zijn met wat Janson mij tijdens de onderhandelingen meldde. Op RTV Drenthe vertelde inkoopmanager Marga Haveman dat er geen plafond is gesteld aan de behandelingen. Dat is natuurlijk positief, maar ik bewaar een gezonde dosis scepsis. Eerst zien dan geloven.

Transparantie en een open oor is niet het sterkste punt van de mensen die ik bij Achmea heb leren kennen. Op alle mogelijke manieren wordt gewerkt aan de eigen agenda, die men voortdurend rechtvaardigt met uitspraken die er altijd op neerkomen dat men het doet “in het belang van onze cliënten, waar wij de best mogelijke betaalbare zorg voor moeten leveren.”

De overstapoproep van het actiecomité had vermeden kunnen worden door op het moment van de (al een keer verlengde) deadline onder strikt embargo meer informatie te geven dan slechts “ZLM is te duur. Ze vragen meer dan vergelijkbare ziekenhuizen vragen.”

Als gezegd was “Actiecomité luister. We zijn bereid jullie in stilte te informeren over de stand van zaken, maar als er ook maar één woord naar buiten komt, zijn jullie voorgoed gezien, we hebben nog een week nodig en dit is wat wij als uitkomst verwachten” dan hadden wij probleemloos de deadline nog een keer verschoven. Het had ze in ieder geval een hoop publiciteit bespaard. Publiciteit waar Achmea, getuige de brief, niet gelukkig mee was.

.

Achmeabrief over onrust (Large)

Klik op de brief voor vergroting

.


.

Read Full Post »

Recent werd ik geprikkeld door een aantal trieste nieuwsberichten, waarin op een of andere manier het management van organisaties een fatale rol speelt. Als voormalig leraar, zeilinstructeur en schipper op een zeiljacht ben ik gewend leiding te geven. Met hart en ziel. Dat durf ik van mijzelf te zeggen. Geen drempel is mij ooit te hoog geweest, geen moeite was te veel als het ging om de doelen die ik moest bereiken.
Mijn collega’s én mijn leidinggevenden waren uit hetzelfde hout gesneden. Op de bekende enkele uitzondering na. Wij klopten ons niet op de borst, deden gewoon ons werk en namen tijd voor de leerlingen, cursisten of bemanningsleden. Wisten wat er bij hen leefde en wat zij wilden bereiken. Dat was zo normaal dat het mij nu moeite kost om het in geschreven woord vast te leggen. Het voelt als ongepaste zelfpromotie, als ijdelheid. En daarmee als verraad aan vroeger. Maar het was voor ons vanzelfsprekend om zo in het leven te staan.

Ergens in begin van jaren negentig van de vorige eeuw ontdekte ik dat er een basale verandering optrad in het karakter van de leerlingen die op mijn school tegenover mij kwamen te zitten. In vrij korte tijd leek het sociale bewustzijn terrein te verliezen ten koste van het zelfbewustzijn. Sociale bereidheid kromp. Individuele behoeftes schreeuwden steeds luider om aandacht. In die tijd kwam ik tot een nare conclusie: “Als ik het straks op mijn oude dag van deze generatie moet hebben, dan ben ik blij met de eindigheid van het bestaan.”

De jaren negentig waren ook de jaren van de paarse kabinetten. Hoogconjunctuur. De bomen groeiden tot in de hemel en de om bevrediging van hun individuele behoeftes schreeuwende jonge volwassenen konden zich hypotheken permitteren die hen voor de rest van hun bestaan tot leningslaven maakten. Aan de vraag waar het werkelijk om gaat in het leven werd steeds minder tijd en energie verspild. Geld en goederen worden aanbeden, zoals eens het gouden kalf.
De berichten die mij prikkelden tot het schrijven van deze Kantlijn zijn het rechtstreekse gevolg van deze aanbidding. Niet de mens staat centraal, maar het (al dan niet persoonlijke) gewin. Gewin in de vorm van geld, maar ook gewin in de vorm van streling van het eigen ego.

Uiteraard staat de onthutsend naïeve presentatie van het rapport van de enquêtecommissie over de woningcorporaties hoog in mijn frustratielijst, de misdoeners die voor deze commissie verschenen toonden geen enkele vorm van schaamte en wezen categorisch elke verantwoordelijkheid van de (eigen) hand. Hooguit erkenden zij dat sommige zaken niet “echt handig waren geweest.” Zoals het rijden in een Maserati op kosten van de gemeenschap.

We hebben het hier over de Champions League op dit gebied, maar wat denkt u van de trieste en eenzame zelfdoding van een hoogbejaarde bewoonster van verzorgingshuis de Golfstroom in Den Helder? De directeur toont zoveel leiderschap en bezieling dat Abvakabo FNV een zwartboek over zijn bewind aan de tweede kamer heeft aangeboden. Er zijn geluidsopnames waarop te horen is hoe de directeur personeel en bewoners meerdere malen schoffeert. De raad van bestuur wilde het zwartboek niet in ontvangst nemen. “Stuurt u het maar op dan zullen wij het bestuderen.”

In Dokkum lijkt het einde voor ziekenhuis de Sionsberg in zicht. Volgens de actiegroep Red de Sionsberg het rechtstreekse gevolg van het beleid van verzekeraar de Friesland Achmea. De medische staf stelt falend management verantwoordelijk voor de ondergang van het ziekenhuis dat door de bevolking in de jaren vijftig van de vorige eeuw bij elkaar werd gespaard door onder meer lucifersdoosjes te verkopen en de opbrengst te gebruiken voor oprichting van het ziekenhuis.

Grote zorgverzekeraars schijnen in hun contracten met zorgaanbieders een clausule op te nemen, waardoor de zorgaanbieder akkoord gaat met een spreekverbod. Het is de zorgaanbieder verboden zich op wat voor manier dan ook uit te laten over het beleid van de zorgverzekeraar. Dan heb je iets te verbergen, dat staat vast.

Dichter bij huis rommelt het al lange tijd in de gemeente Midden-Drenthe. Zonder overleg met de gemeenteraad besloot men daar tot toelating van 1400 vluchtelingen. In een dorp met 140 inwoners. Het leidde deze week tot een motie van wantrouwen die uiteraard niet door de voor het beleid verantwoordelijke fracties werd gesteund. Eerder kwam de gemeente in opspraak door de wijze waarop cliënten van de sociale dienst werden behandeld.

Leiderschap. Net als in het onderwijs geldt ook daar dat je een geboren leider moet zijn. Leiderschap valt niet te leren. Je hebt het in je en dan kun je het verder ontwikkelen. Of je hebt het niet in je en dan kun je slechts tot dwingelandij vervallen. Iedereen kent de leraar die geen orde kan houden en tot dwingelandij en rigide straffen vervalt, terwijl een collega met dezelfde leerlingen geen enkel probleem ervaart.
Op menig werkvloer heerst een angstcultuur. Het directe gevolg van intimidatie en treiterijen. Spreek daar het management eens op aan en je hebt een groot probleem. Tenzij je een buitenstaander bent, die ongrijpbaar voor hen is.

We laten het gebeuren. Bang als we zijn om onze baan te verliezen en de hypotheek niet meer te kunnen betalen. Of op onze uitkering gekort te worden. Wie niet naar het pijpen van de macht danst heeft veel te vrezen.

.

Lees hier het zwartboek over Zorgorganisatie Vrijwaard in Den Helder

.


.

Read Full Post »

De tijd dat zorgverzekeraars op tv spot na spot vertellen dat je bij hen toch echt verzekerd bent van de beste zorg breekt weer aan. Op 19 november moeten alle verzekeraars hun premies bekend gemaakt hebben. Vanaf dat moment zijn consumenten in de gelegenheid om een verantwoorde en op feiten gebaseerde keuze te kunnen maken. Marktwerking heet dat en door concurrentie zouden prijzen dalen en kwaliteit stijgen. Zo was ons beloofd, door verschillende kabinetten. En zo wordt ons nog steeds regelmatig voorgelogen.

De praktijk is anders. Meer dan 80% van de markt is in handen van vier grote zorgverzekeraars. VGZ, CZ, Menzis en de reus onder de reuzen: Achmea. In Hoogeveen was men vroeger vaak verzekerd bij VGNN, dat later verder ging als het Groene Land en opeens verscheen daar achter de toevoeging Achmea. Groene Land Achmea werd Zilveren Kruis Achmea en zo zijn wij dus meerdere malen van verzekeraar veranderd zonder dit vaak zelf in de gaten te hebben.

Hoe groter hoe machtiger. Dat je van macht een beter bedrijf wordt valt te betwijfelen. Meestal maakt macht arrogant en trekken machthebbers zich terug in ivoren torens. Mooie woorden over gewone aardkluiten strooiend. Spreek de vier grote zorgverzekeraars niet aan op hun tot de nok toe gevulde reserverekeningen. Die zijn nodig om op langere termijn goede zorg dichtbij voor een betaalbare prijs aan te kunnen blijven bieden. Dat je voor je vrije artsenkeuze in de nabije toekomst flink extra moet dokken, dat hoor je ze niet zeggen, maar het wordt wel zo. Let op mijn woorden.

Het toppunt van arrogantie was onlangs de klacht van de grote verzekeraars dat  door de fusiegolf in de ziekenhuiswereld de ziekenhuizen te machtig worden. (Zie o.a. de NRC)  Hoe zielig kun je zijn? Eerst de kleine ziekenhuizen in de ban doen omdat ze niet aan de volumenormen voldoen en dan gaan klagen als die ziekenhuizen fuseren om wel aan die normen te voldoen? Veel gekker kun je het niet maken. Waarom de verzekeraars zich zo in hun kaart hebben laten kijken zal altijd wel een raadsel blijven, maar het toont in ieder geval aan dat de grote spelers behoorlijk wereldvreemd aan het worden zijn.

In Hoogeveen en Dokkum wordt nu actie gevoerd tegen de grootste onder de groten. Het is Klein Duimpje tegen de Reus, tenzij de marktwerking haar werk doet en zorgconsumenten een duidelijk signaal afgeven. De grote zorgverzekeraars met hun exorbitante reserves en soms megalomane kantoren moeten terug naar de basis en dat is zorgen dat het ziekenhuis in uw directe omgeving volwaardig blijft. En zich verder niet bemoeien met welke arts u behandelt, of waar u naar toe moet gaan.

Op 24 november komt de directie van zorgverzekeraar DSW naar Hoogeveen om op een publieksavond over deze materie een ander licht te laten schijnen. U kunt daar terecht om te vragen wat u te vragen hebt. De locatie is nog niet definitief bekend, maar zal zo gauw mogelijk via alle media bekend gemaakt worden.

Of u overstapt naar een andere verzekeraar is uw eigen keus. Het actiecomité roept u slechts op om u eens achter de oren te krabben en goed te kijken welke alternatieven er zijn.

Read Full Post »

Het maagzuur diende zich gisteravond al snel aan toen mevrouw de ethica Heleen Dupuis, voorzitter van de raad van toezicht van de Woonzorgcentra Haaglanden, aan het woord kwam. Zoals gebruikelijk bij duurbetaalde bestuurders en toezichthouders was haar betoog een en al ontkenning. Doorspekt met een overdosis empathie, die door Jeroen Pauw na de derde vermelding over het achterlaten van haar dementerende partner in een verzorgingshuis, terecht werd afgekapt met “U heeft uw emotionele punt nu wel gemaakt.”

Mevrouw de ethica weigerde om in debat te gaan. “Dan wordt het een ja/nee spelletje en dat wil ik niet.” Om vervolgens vrijwel ieder aspect van de kwestie rond de zorg voor de demente bejaarden in de Haaglanden te beginnen, met “Nee, dat is niet zo…”. Onaanspreekbaar dus. Maar dat niet alleen. Wie lichaamstaal kan lezen zag dat mevrouw zich ergerde aan de kritiek. Een net iets te sterk aangezette beminnelijke glimlach toonde haar gebrek aan respect en echte empathie. De ijdelheid spatte van het beeldscherm. Als zij werkelijk een goed toezichthouder was had ze de uitnodiging voor deze uitzending afgeslagen en gezegd, dat ze eerst orde op zaken moest stellen en daarna graag wilde komen vertellen wat zij had gedaan om herhaling van dit soort misstanden te voorkomen.

De voormalig hoogleraar medische ethiek stelde dat er in de zorg voor demente bejaarden regelmatig sprake is van dramatische toestanden, maar dat je daar zelfs met drie mensen (aan het  bed?) niets aan kunt veranderen. Met andere woorden, in haar ogen ben je als demente een dramatisch geval waar toch niets meer aan verholpen kan worden. In de beleving van deze professor in de leer van goed en kwaad (want dat is ethiek in de kern genomen) gaat het om “beelden en niet om feiten”. Daarmee zegt zij impliciet dat Joop van Rijn en Ben Oude Nijhuis hallucineren als zij de “urine soms langs de enkels van Mevrouw van Rijn zien lopen.”

Hier is geen sprake van een dramatische toestand waar zelfs met drie personen niets aan te doen is. Hier is sprake van een dramatische toestand waar heel eenvoudig iets te doen is. Weg met al die grootschalige instellingen. Weg met al die onaanspreekbare, zichzelf overschattende bestuurders, die geen tegenspraak dulden en geen fouten erkennen. Verklein de instellingen tot hanteerbare eenheden en stel leiding aan die contact heeft met de werkvloer en de cliënten.

Weg met het bestuur op afstand.

.


.

Heleen Dupuis (1945) is sinds 8 juni 1999 lid van de VVD-fractie in de Eerste Kamer. Zij was hoogleraar medische ethiek in Leiden, voorzitter van de Ethische Adviesraad van Sanguin en vicevoorzitter van de Commissie medische ethiek van het Leids Universitair Medisch Centrum. In de Eerste Kamer houdt mevrouw Dupuis zich bezig met volksgezondheid, wetenschapsbeleid en hoger onderwijs en ontwikkelingssamenwerking.

.


.

Read Full Post »

Ooit woonde ik in den Helder. Stad aan het Marsdiep, waar je de meeste zonuren en de minste regen van het land krijgt. Wie geen moeite heeft met een uithoek van het land, zou daar het paradijs kunnen vinden. Het waait er bijna altijd en vaak nog vreselijk hard ook, maar door de nabijheid van de zee is het zelden een gure, kille wind.

In verzorgingshuis de Golfstroom in datzelfde den Helder gaat het er heel anders aan toe, blijkt uit twee reportages van 1Vandaag, waarin mijn oud-leerling Sietha Cornielje-Wams, geboren Hoogeveense, een belangrijke rol speelt, die mij als haar oud docent met trots vervult. Zij trekt zich het lot van de kwetsbare bejaarden aan en staat voor hen op de barricaden. Ze zei op een gegeven moment A en kwam in een rollercoaster terecht die haar het hele alfabet door zal voeren. Ze verdient het om hier lof toegezwaaid te krijgen. Dat doe ik door aandacht te besteden aan de zaak waar zij voor staat. En denk niet dat het u niet op een of andere manier zal kunnen treffen. U of een of meerdere van uw dierbaren.

Voornoemd verzorgingstehuis kwam onlangs in het nieuws omdat de 81-jarige mevrouw Westveer eigenhandig een eind aan haar leven maakte. Na meerdere signalen afgegeven te hebben dat zij dit van plan was. Reden? De benedenverdieping moet vrijgemaakt worden voor een huisartsenpraktijk en dus moeten de bejaarden die daar wonen gedwongen verhuizen. Naar een andere locatie.

Oude bomen moet je niet verplanten. Oude mensen ook niet. De directie ontkende (uiteraard) dat er een verband zou zijn tussen haar gedwongen verhuizing en de zelfdoding, maar 1Vandaag toonde aan dat dit een leugen is. Overigens een gebruikelijke manier van doen in bestuurdersland. Ontkennen, zich niet herkennen, criticasters zwart maken; het zijn zo van die manieren waar een fors aantal bestuurders zich van bedient bij tegenstand. Denk aan de bevindingen van de enquêtecommissie die onderzoek deed naar de rampen met de woningcorporaties. Grootheidswaanzin, autisme, megalomane zelfoverschatting, het zijn kenmerken die je op heel wat bestuurders zou kunnen plakken. Mijn oude pedagogiekleraar Piet Bol uit Doetinchem zou zeggen: “Ze zijn door gebrek aan gewicht omhoog gevallen.” Bol was een ethicus pur sang, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld directeur Coert Veenstra van de Golfstroom. De zelfmoord deed hij af met “Voor deze ene cliënt is het natuurlijk heel triest dat die een andere keuze maakt, maar dat kun je niet oorzakelijk aan elkaar koppelen.” Jammer voor hem, maar de afscheidsbrief van mevrouw Westveer spreekt boekdelen. Daarin schreef mevrouw onder meer: “Zoals jullie bewoners en personeel behandelen, als oud vuil, daar valt niet mee te leven…”

1Vandaag confronteerde directeur Veenstra met deze brief. De reactie was die van een kille bestuurder. “Dat is dan haar interpretatie, maar ik kan niet zeggen, nou ja, als dat zo in die brief staat dan is daar geen goede zorg verleend.”

In deze houding staat Veenstra niet alleen. Zijn collega’s van het verzorgingstehuis waar de moeder van staatssecretaris Martin van Rijn benedenmaats wordt verzorgd, schijnen grote druk op Joop van Rijn te hebben gelegd om niet naar de uitzending van Pauw te gaan en daar zijn in het AD geplaatste verhaal nogmaals te doen.
Opgeblazen ego’s zonder empathie en vaak onmaatschappelijk hoge salarissen zijn druk bezig van Nederland een kille samenleving te maken. Hún agenda is het enige dat telt. En alles draait om geld. Ethiek is ver te zoeken, menselijke waardigheid speelt geen rol meer.

Het wordt hoog tijd voor aanpassing van de euthanasiewetgeving, want een samenleving die haar leden geen menswaardig einde meer gunt is failliet. Gun iedereen dan in ieder geval de vrije keuze. Mevrouw Westveer vroeg om een arts die haar een spuitje kon geven, want als zij het zelf zou doen, was dat zo erg voor de familie.

Triester en eenzamer kan een mens toch niet sterven?

.


.

Read Full Post »