Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2014

Op twitter valt een klacht te lezen van een Hoogeveense burger die door ziekte noodgedwongen is aangewezen op ons sociale vangnet, simpel gezegd de bijstand. Mevrouw heeft onlangs in drie verkooptransacties een viertal kefirplantjes verkocht via Marktplaats. Opbrengst van de drie transacties was €11,50 Eerlijk (en angstig vermoed ik) als mevrouw is heeft zij bij de uitkeringsinstantie de daarmee vergaarde ‘inkomsten’ gemeld. Zonder enige reactie hierop te ontvangen…. totdat plotseling haar uitkering werd geblokkeerd. Zonder aankondiging, zonder beschikking,  zonder waarschuwing.

Mevrouw zocht telefonisch contact met de sociale dienst, die haar uitsluitend meldde “de wet uit te voeren”. Maar als mevrouw beloofde niet opnieuw iets te verkopen, zou ze nog deze week haar uitkering krijgen. Nogmaals werd herhaald dat men “slechts de wet uitvoerde”. Bevel van hogerhand is dus nog steeds wat het altijd al was: bevel.

Wat te denken?
Fijne gemeente, dat Hoogeveen? Daar zijn ze tenminste niet snel ergens van onder de indruk? Daar pakken ze gewoon alle fraudeurs aan. Van groot tot klein. Zonder aanziens des persoons. En ze hoeft alleen maar beterschap te beloven om haar uitkering alsnog te krijgen.
De wethouder gaf onlangs nog aan dat geen uniforme gedragsregels voor dit soort inkomsten kunnen worden gegeven. Volgen hem is er sprake van ‘maatwerk’ en wordt elk geval individueel beoordeeld. Moeten we daaruit nu concluderen dat mevrouw waarschijnlijk een ongeneeslijk hardnekkige fraudeur is? Zo iemand die je geen hand geeft zonder daarna je vingers te tellen?
Of moeten we constateren dat de wethouder zijn dienst niet onder controle heeft en men daar zonder mededogen en respect voor de van hen afhankelijke cliënten te werk gaat.

Ik weet het niet, maar dat onafhankelijke onderzoek, door een onpartijdige persoon uitgevoerd, moet nu echt snel van start gaan. Van een college dat voor 75% bestaat uit leden van een christelijke partij mag je barmhartigheid en zorg verwachten. Dat college hoort in geval van gerechtvaardigde twijfel, zekerheid te willen hebben.  En te verschaffen!

Read Full Post »

ScreenHunter_02 Jul. 25 12.37


 

Already twice a stunning funeral procession drove through the Netherlands.
Even the biggest cynic will get goosebumps while watching it on TV.
Our day of national mourning has become a worldwide statement.
Dutch people want to show that we stand shoulder to shoulder with relatives and friends  of the passengers who were on disaster flight MH17 from Malaysian airlines.

Although I have reservations about massive, and usually unison sounding expressions of mourning and grief, I can’t deny the power of the statement that was made. However, I dare to make a side note.

It’s all so easy to say: “we stand shoulder to shoulder”. But what does that mean? Shoulder to shoulder? Is it said to show a kind of solidarity? If so, I fear the beautiful words of now will turn out to be hollow vessels.
What does it mean to really stand shoulder to shoulder with the friends and relatives of the innocent victims? For instance, what will be necessary to punish Russia for its moral responsibility for this disaster? Will we accept a personal financial impact?
Just see how we recently started to treat elderly people in Holland and you’ll understand why I am not very optimistic about it.

How will our Government treat companies such as the producer of the rocketsystem, which seems to has knocked down MH17? Will they stop offering financial hospitality which is only ment to avoid taxpaying? Will our Government increase the moral standard?

If we really stand shoulder to shoulder with those who have lost one or more beloved ones, we will make sure that this tragedy will never be subordinate to our trade (read financial) interests.

There will be more breathtaking funeral processions driving through our country.
Not every victim is back home yet.

In silence I make a deep bow for the grief of those who suffer by the loss of their beloved one(s).

 


 

This is a translation of my original blog with the help of vertalen.nu

 

 

Read Full Post »

Indrukwekkende beelden. Twee maal reeds trok een adembenemende rouwstoet door het land. Daar krijgt zelfs de grootste cynicus kippenvel bij. De dag van nationale rouw is uitgegroeid tot een wereldwijd statement. Nederland wil schouder aan schouder staan met de nabestaanden van de slachtoffers van de ramp met vlucht MH17 van Malaysian airlines. Hoewel ik veel bedenkingen heb bij massale, en meestal unisono klinkende uitingen van rouw en verdriet, kan ik niet ontkennen dat er een indrukwekkende boodschap van uit is gegaan.

Toch waag ik het om een kanttekening te maken.

Om te beginnen over een kop van dagblad De Telegraaf. In grote schreeuwerige letters kopte de krant waar ik nog niet dood mee wil worden gevonden: WIJ LATEN ELKAAR NIET LOS! Ik moet er niet denken dat de Telegraaf mijn dood op een dergelijke manier zou uitbuiten. Want hoezo laten wij elkaar niet los?
Sinds de bankencrisis de wereld in een lawine van financiële crises heeft gestort doet de overheid niet anders dan ons zoveel mogelijk los te laten.

Het is allemaal zo makkelijk gezegd: “Wij staan schouder aan schouder”. Maar wat is dat dan schouder aan schouder staan? Is dat net zoiets als solidair zijn? Dan vrees ik dat de mooie woorden van nu holle vaten zullen blijken te zijn. Wat hebben wij er voor over om Rusland zo nodig te straffen voor haar morele verantwoordelijkheid voor deze ramp? Zelfs als wij daar de financiële gevolgen allemaal van zullen voelen?
Als ik zie hoe wij met onze ouderen sollen ben ik er niet erg optimistisch over.

Wat doet onze overheid er aan om bedrijven zoals de producent van het BUKraketsysteem, waarmee MH17 lijkt te zijn neergehaald, geen financiële gastvrijheid meer te bieden?

Als wij werkelijk schouder aan schouder staan met hen die een of meer dierbaren hebben verloren, dan zorgen wij ervoor dat deze tragedie niet ondergeschikt wordt gemaakt aan onze handels (lees financiële) belangen.

Er zullen helaas nog meer adembenemende stoeten door het land trekken. Nog niet ieder slachtoffer is weer thuis. Voor het verdriet van hun dierbaren maak ik in stilte een diepe buiging.

 


 

 

 

Read Full Post »

Het is gevaarlijk een kritisch artikel over de verhouding tussen Israel en de Palestijnen in Gaza te schrijven. Te snel word je uitgemaakt voor antisemiet of neonazi. Toch is het nodig dat het westen en met name Amerika zich eens echt achter de oren krabt.

Ik stel daarbij voor dat men zich verplaatst in een Palestijnse jongeman, wiens ouders zijn geboren in Sabra of Shatila. Die ouders hadden geen weet van de holocaust en leefden zelf in een ghetto, want een andere kwalificatie kun je niet bedenken voor de vluchtelingenkampen van ontheemde Palestijnen. De jongeman groeit op met getraumatiseerde ouders in Gaza, en is van kind af gewend aan luchtalarm en inslaande raketten. Waar de veilige geur van zijn moeder in zijn onderbewustzijn zou moeten zitten, zetelt de geur van rottende lijken.
Al vroeg was de jongeman bedreven in het gooien van stenen naar Israëlische soldaten. Zijn reflexen redden hem in zijn jeugd menigmaal het leven. Ze zouden van hem in vrediger omstandigheden een wereldberoemde doelman hebben kunnen maken.

Tegenwoordig schiet hij met raketten op het Israel dat hij vurig haat. Israelische jongemannen haten hem daar weer om. Maar zíj hebben het geluk dat er onophoudelijk grote sommen geld en massa’s wapens uit Amerika binnenkomen terwijl híj de pech heeft steeds geïsoleerder van de wereld te leven.
Een konvooi met hulpgoederen voor Gaza werd een paar jaar geleden door Israel aangevallen en kostte verscheidene vredesactivisten het leven. Hij zal dan ook liever sterven dan opgeven. En hij zal een voorbeeld zijn voor de huidige kindgeneratie in Gaza. Israel zal Gaza tot op de laatste Palestijn moeten uitmoorden om met haar huidige houding ooit van de beschietingen af te komen.

En in Gaza zal men tot dezelfde overtuiging komen. De wereld ziet toe en doet helemaal niets. Zo blijft een veenbrand in stand die ooit tot uitslaande brand “Grip 20” zal uitgroeien.

 


 

 

 

Read Full Post »

Het verschijnsel heet gouden handdruk, maar wordt ook wel vertrekpremie genoemd en soms is er sprake van ontslagvergoeding. Zo langzamerhand is Nederland er ziek van. Kotsmisselijk. Het verschijnsel is als een tumor, die zich steeds meer uitzaait. Genezing is nog een utopie, behandeling komt maar moeizaam op gang. Afgelopen jaar gingen in de publieke sector rond miljoenen euro’s in de vorm van dit soort perverse betalingen onze gezamelijke publieke beurs uit. Alleen al Achmea was hier 8,5 miljoen euro aan kwijt. (Bron: de Volkskrant)

De overheid probeert de indruk te wekken dat zij exorbitante beloningen voor megalomane, veelal licht autistische, zich zelf overschattende managers en bestuurders aan banden wil leggen. Of het nu gaat om bonussen, ontslagvergoedingen of krankzinnige salarissen, het zal een zielige poging blijken te zijn.

In de zorgwereld ging dat als volgt. Een bestuurder mag sinds twee jaar (nog maar) anderhalf keer de ‘Balkenendenorm’ verdienen, maar voor bestaande afspraken is een overgangsregeling bedacht waarbij nog vier jaar immens gegraaid mag worden en daarna mag men er nog drie jaar over doen om op het voorgeschreven niveau te komen.

Dat krijg je als toekomstige roofridders de spelregels voor de huidige roofridders vaststellen. Logisch natuurlijk. Na een politieke loopbaan is het netwerk doorgaans groot genoeg om in de graaistand van de roofridders te worden verheven. Er is maar één verschil. De moderne schurken krijgen geen ridderslag, maar een graaiarm. Jan Kees de Jager is het meest recente voorbeeld. Voor zeven ton per jaar gaat hij aan de slag bij KPN.

Het is door de millennia heen nooit anders geweest. Alleen na de tweede wereldoorlog is er, dankzij de onvoorstelbare verwoesting die Hitlerduitsland op haar geweten heeft, een periode geweest waarin de financiële schurken hun gang niet konden gaan, althans flink minder mogelijkheden daartoe hadden.

Inmiddels is de status quo hersteld. Nederland biedt financieel onderdak aan internationale schurkenfirma’s. De Zuidas schijnt direct verbonden met de ramp met de MH17, dus laten wij ons vooral geen illusies maken. Niet alleen Rusland wordt door misdadigers geregeerd.

De bestuurders van woningbouwcorporaties, onderwijsinstellingen en zorginstellingen zijn in vergelijking daarmee slechts amateurtjes uit de financiële tweede divisie. Gewoon brave burgers in vergelijking met de echte toppers.

Het feit dat hebzucht oneindig is, helpt mij in ieder geval om vrede te hebben met de eindigheid van het individuele menselijke bestaan.

 


 

 

 

Read Full Post »

De calvanistische wereld waarin ik ben opgegroeid heeft sporen nagelaten. Geen traumatische. De knellende banden die mijn vrienden hebben moeten lossnijden heb ik nooit gevoeld. Dat probleem had mijn vader opgelost, door als dwarse adolescent de kerk definitief de rug toe te keren.

Om mijn zieleheil te beschermen gaf mijn oma mij in het verborgene godsdienstonderricht. Haar verhalen hebben mijn visie op leven en mensheid voor een belangrijk deel gevormd. Het waren verhalen waarin liefde en respect voor de Wijsheid van de Schepper centraal stonden. Voor oma stond vast dat alles een bedoeling had en in al haar vroomheid accepteerde zij blijmoedig wat op haar pad kwam en dat was niet weinig. Zij verloor haar oudste zoon (mijn vader) toen die 37 was. Ik heb dat als een vergissing van de Schepper ervaren en Hem dat nooit kunnen vergeven. Ik was zeven en had mijn vertrouwen voorgoed verloren.
Desondanks is de symboliek uit de verhalen van oma voor mij vaak een handvat geweest.

Gisteravond keken mijn lief en ik naar het nieuws over de ramp met het vliegtuig van Malaysian Airlines. Een verkeersvliegtuig. Neergeschoten? Bij vergissing? Als toetje kregen we nog wat ellende voorgeschoteld uit de regio Gaza. Er was even geen ruimte voor narigheid uit Afrika. Ineens was ik met mijn gedachten weer bij de Schepper die mijn oma mij voorhield.
Zij beschouwde de Schepping zoals beschreven in het zinnetje “en Hij zag dat het goed was.” Maar het was niet goed. Kijk om je heen en besef dat in de Schepping een enorme vergissing zit. De mensheid. Niet alleen staan wij elkaar naar het leven. We maken ook de biotoop voor alle andere vormen van leven kapot.

Voor het leven op aarde zou het uitsterven van de mensheid een zegen zijn.
Toch ben ik blij dat ik besta, dus déze vergissing kan ik Hem wél vergeven.

 


 

 

 

Read Full Post »

In mijn jeugd hoorde ik bij de financieel zwakste groepen in de samenleving. Vader op 37-jarige leeftijd overleden. Had na de oorlog een klein bedrijfje opgebouwd, levensverzekering afgesloten en door zakelijke tegenslag één termijn betalingsachterstand bij zijn levensverzekering opgelopen, dus toen hij stierf bleef moeder achter met twee kleine kinderen, zonder geld, baan of wat voor sociale voorziening dan ook.

De dominee van de gereformeerde kerk bood mijn moeder aan om haar kolenrekening voor de winter te betalen, maar wilde in ruil daarvoor wel haar huishoudboekje inzien, waarop mijn moeder reageerde met: “Ik vries nog liever dood dan dat ik u mijn huishoudboekje in laat kijken.” Toen twee jaar later de Algemene weduwen en wezenwet een feit werd, kreeg zij het iets ruimer en waren wij minder afhankelijk van de bedeling.

Hoewel ik niet gebukt ging onder de armoe waarin ik opgroeide heeft die wel sporen nagelaten. Mijn broer en ik hebben dankzij moeders koppige houding de HBS af kunnen maken en een HBO opleiding kunnen volgen. Iets wat voor ‘ons soort mensen’ in die tijd niet vanzelfsprekend was. De buren spraken er openlijk hun verbazing over uit dat ik na de 3e klas van de HBS niet van school gehaald werd om op kantoor te gaan werken en voor inkomen te zorgen. Zo’n tijd.

In de vierde klas organiseerden onze geschiedenisleraren een werkweek naar Brugge, Gent en Brussel. De kosten waren te hoog. Ik zou dus niet mee kunnen gaan. Moeder liet mij de keus: of ik ging inderdaad niet mee en had een week vakantie, of zij ging naar de rector en zou haar zegje daar doen. Hoewel ik dat laatste eigenlijk nog vernederender vond dan niet meegaan, koos ik er toch voor. Moeder ging naar school en kwam terug met de mededeling dat ik mee zou gaan. De school zou de financiën wel regelen.

Ik heb ondanks de ongewilde economische achterstand tijdens mijn opleiding toch alle kansen gehad. Er was geen onderscheid tussen de mogelijkheden voor kinderen van arme ouders en kinderen van bemiddelde(re) ouders. Althans ik heb er nooit iets van gemerkt.

Het is hierdoor dat ik mij tijdens mijn leven als docent aan een middelbare school in Hoogeveen altijd ernstig gestoord heb aan

  • dure buitenlandse reisjes, waarvan nut en noodzaak op zijn minst arbitrair waren
    het maken van een verslag en/of een presentatie van zo’n reis maakt het in mijn ogen nog geen werkweek
  • zogenaamd “los van de school georganiseerde” skivakanties
    het zijn wel je klasgenoten die mee kunnen, er wordt op school wel veel over gepraat en jij staat er buiten
  • betaalde(!) huiswerkbegeleiding, door een extern instituut, waar je een behoorlijk bedrag voor moest dokken
    hoe je het ook wendt of keert, dit hoort niet binnen een school, die zelf deze verantwoordelijkheid hoort te dragen

En nu dan het nieuwste van het nieuwste: heel goede leerlingen schijnen in Hoogeveen het aanbod te krijgen om een cursus “Cambridge Engels” te volgen. Naar verluidt kost dat € 900,00 per deelnemende leerling*. Ik mag toch hopen dat het hier om een gerucht gaat, maar vrees dat de toenemende ongelijkheid binnen het onderwijs als schimmeldraden voortwoekert. Een school hoort kinderen gelijke kansen en gelijke mogelijkheden te bieden. En niet kinderen in een situatie te brengen waarin zij zich gedwongen voelen te zeggen dat ze geen interesse hebben, omdat het te pijnlijk is om te zeggen dat ze het gewoon niet kunnen betalen.

Voor wie het nog niet weet: voor kinderen is armoede nog mensonterender dan voor volwassenen!

* Inmiddels is dit bedrag verlaagd tot € 240,00. De drempel is dus lager, maar desondanks zal er ook nu nog over gestruikeld worden.

 


 

 

 

Read Full Post »

Older Posts »