Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2013

Via het blad Quote bood zakenman Erik de Vlieger onlangs de voormalige kamerleden Ferrier en Dibi een baan als respectievelijk receptioniste en terreinknecht aan. De Vlieger plaatste een reactie hierop van  Loyalis Maatwerk Administraties (LMA) op twitter. LMA is verantwoordelijk voor de uitvoering van de regelgeving met betrekking tot de sollicitatieplicht. Uit deze reactie blijkt dat voor ex-kamerleden mogelijk andere regels gelden voor wat betreft reïntegratie in een betaalde baan, dan voor veel andere werklozen. Hoe lang zijn Ferrier en Dibi inmiddels werkeloos? De verkiezingen die voor hen het einde van hun kamerlidmaatschap betekenden werden gehouden op 12 september 2012. Meer dan vijftien maanden geleden.
IJzeren Jetta (de vrouw die meent dat iedereen zich net zo kranig staande moet houden, als zij dat doet en voor het gemak maar even vergeet dat zij tot een kleine groep bevoorrechten behoort, in tegenstelling tot de overgrote meerderheid van haar fysieke lotgenoten) vindt dat er een verhuisplicht moet komen voor mensen die elders in het land werk kunnen krijgen. IJzeren Jetta, die verantwoordelijk is voor het nieuwe imago van de werkelozen, het imago van profiterende uitvreters, te lui om te werken.
We hoeven niet te verwachten dat Jetta zich zal bezig houden met het aanbod van de Vlieger, aangezien de LMA daar verwantwoordelijkheid voor draagt. Toch ben ik benieuwd wat er gaat gebeuren mocht blijken dat beide ex-kamerleden het aangeboden werk hebben geweigerd.

Ik kan hier natuurlijk mijn “cynisch-kryptische” blogstijl op loslaten, maar in dit geval beperk ik mij er liever toe u de mogelijkheid te bieden zelf uw onafhankelijke oordeel te vellen. Hieronder treft u schermkopieën aan van een artikel op de website van Quote en van de reactie van de LMA hierop. Deze reactie is door de Vlieger via twitter openbaar gemaakt.

ScreenHunter_02 Dec. 29 12.34

 

.

 

en hieronder de reactie van de LMA

.

ScreenHunter_01 Dec. 29 12.14

 

.

Als u behoefte hebt om te reageren, ga gerust hieronder uw gang.

.

.

Read Full Post »

Tijdens het uitlaten van de hond sprak ik tweede kerstdag een “hondenkennis” met een leuk vuilnisbakje op de dijk langs de Hoogeveensche vaart. De anders zo vrolijke man keek ronduit somber en in een flashback herinnerde ik me de kerstdagen van drie jaar geleden toen bij mijn lief drie dagen daarvoor borstkanker was vastgesteld. Ik liep er destijds ook allesbehalve vrolijk bij.

“Teveel gedronken gisteravond?”, probeerde ik voorzichtig.
De hondenkennis zuchtte diep en vertelde dat zijn schoonmoeder op bezoek was. “Een lief mens maar soms zou je willen dat ze carbid lustte.”
Nu heb ik ook een nog levende schoonmoeder. Ik werd nieuwsgierig naar het verhaal van mijn lotgenoot en drong aan: “Vertel.”
“Zie je, ze is gek op praten. Tot je geen oren meer aan je hoofd hebt. Vorig  jaar had ik haar een boekje gegeven met verhalen van Jans Polling en dat vond ze schitterend. Heeft ze de halve eerste kerstdag in zitten lezen. Ze is nog nooit zo rustig geweest. Dus ik heb haar nu een boek cadeau gedaan met nog veel meer verhalen.”
“Vond ze het dit keer niet leuk dan?”
“Integendeel,” sprak mijn hondenvriend, “ze zit er de hele tijd uit voor te lezen en te gieren van de lach. En ze gaat morgen pas weer naar huis.” De kennis en het vuilnisbakje liepen verder. De kennis het hoofd tussen de schouders, het vuilnisbakje vrolijk kwispelend.

Volgens mij is het nog nooit zo lang uitgelaten als met kerst dit jaar.

.

.

 

Read Full Post »

Het CDA is bijzonder ingenomen met de uitslag van de meningspeiling over de koopzondag in Hoogeveensche Courant. Onderstaande tweet laat daar geen misverstand over bestaan.

ScreenHunter_20 Dec. 24 08.49

Natúúrlijk vindt het CDA dit een mooie ondersteuning. En natúúrlijk vindt Gemeentebelangen straks de volkomen tegengestelde uitslag van hún peiling dat ook. De facebook pagina van RegioHoogeveen hield eveneens een peiling. De uitslag daarvan was ook tegengesteld aan de uitslag van de Hoogeveensche Courant.
Conclusie: de papieren stemmers zijn in meerderheid tegen een koopzondag en de digitale stemmers voor.

Nu ben ik zelf geen voorstander van die koopzondag, maar alleen al omdat het CDA het argument van de kerkelijke zondagsrust garneert met mooie bewoordingen als “tijd voor elkaar hebben” ben ik geneigd om mijn standpunt te herzien.

De tijd dat het in Nederland acceptabel was om vanwege de eigen levensovertuiging anderen beperkingen op te leggen is echt voorbij. Wel een grote mond hebben over landen waar, op grond van een levensbeschouwing van de meerderheid van de bevolking, minderheden onder (meer of minder ernstige) beperkingen moeten leven en dan in eigen land de kerkelijke zondagsrust een modern jasje aantrekken, zoals CDA-lijsttrekker Anno Wietze Hiemstra doet? Al ben je dan honderdmaal politicus van het jaar in Drenthe en ook al praten mensen je buiten je schoenen door te zeggen dat Hoogeveen te klein voor je is, deze garnering past niet bij dit gerecht. Daar hoef je echt geen Michelinsterren voor te hebben om dat te zien.

De religieuze zondagsrust is voor de kerkelijken. Zij hebben het volste recht zich te beroepen op hun geloof om tegen uitbreiding van de koopzondagen te zijn. Maar de gedachte, dat vanuit de levensbeschouwelijke benadering uitbreiding van de koopzondag een ondermijning betekent van de zondag als dag voor (religieuze) bezinning en kerkelijke vieringen, is een fossiel geluid.

Ik zeur niet over de kerkklokken van de Oosterkerk, die elke zondag mijn zondagochtenduitslaaprust ondermijnen. Ik respecteer de zondagsviering, mét het bijkomende lawaai. Nooit is het in mij opgekomen om daar een punt van te maken. Sterker nog, ik vind het sneu dat de kerkelijke gemeenschap zich genoodzaakt ziet om drie kerken te sluiten. Het laat echter wel zien welke plek die gemeenschap nog inneemt.
Ik verheug mij daar niet over, noch heb ik leedvermaak. Maar dat de winkels vanwege de kerkelijke zondagsrust niet open zouden mogen, dat is mij echt een kerk te ver.

Toch ben ik ook tegen uitbreiding van de koopzondagen. Van mij mogen zelfs de bestaande koopzondagen worden opgeheven. Ik ben er niet tegen omdat God mij dat vraagt, maar omdat mijn groenteboer Reinard in de Wielewaal, dat graag wil. Hij is een hardwerkende lokale ondernemer, die op zondag de concurrentie ook graag gesloten ziet.

En daar heeft hij wat mij betreft groot gelijk in.

.

.

Read Full Post »

Mijn Winterswijkse neef Richard speelt in tuba kwartet Break Out. Zijn broer Marco is video-editor en maakte de clip: White Christmas.

Read Full Post »

Er was afgelopen donderdag nogal wat ergernis bij het college van B&W omdat men van mening was dat wethouder Eerenstein als Kop van Jut werd beschouwd waar vrijelijk op ingehakt kon worden. En dat was niet netjes, want het onderwerp van alle kritiek, het plan ‘Afval anders’, was immers collegebeleid. Feitelijk correct, maar er vallen de nodige kanttekeningen bij te maken.

In mijn loopbaan in het onderwijs heb ik met heel wat ‘schoolbeleid’ te maken gehad. Dat varieerde van op tijd in de les zijn, petjes af in de klas, mobieltjes uit, tot tassen op de gang en alles wat daar maar tussenin kan zitten. Het was schoolbeleid dus iedere docent moest zich daar aan conformeren. En dat was niet altijd makkelijk.
Persoonlijk was ik bijvoorbeeld tegen het beleid dat petjes in de klas af moesten. Zolang ik een gelaatsuitdrukking zonder belemmering kon waarnemen had ik geen problemen met petjes. De petjes stonden ergens voor. Zoals mijn lange haren in de zestiger jaren ook ergens voor stonden. En die lange haren heb ik gebruikt om de leerlingen duidelijk te maken wat mijn positie was inzake de petjes, door te vertellen dat ik naar huis werd gestuurd en pas weer op school mocht komen na een grondig bezoek aan de kapper. Met achterlating van het grootste deel van mijn haardos.
Gelukkig heeft mijn moeder dat weten te verhinderen. Diep in haar hart had ze maar wat graag dat grondige bezoek zien plaatsvinden, maar dat zoonlief (in zijn eigen kinderlijke beleving) vernederd werd tot het aanpassen van zijn (elke dag fris gewassen) lange hoofdbedekking, dat ging haar te ver.
Ik vertelde eerlijk aan mijn leerlingen dat ik fel tegen de regel rond de petjes was, maar dat ik ook democraat was en dat je in een democratie soms iets moet doen waar je eigenlijk niet voor bent. Dat je in het leven soms de minste van twee kwaden moet kiezen. Nadien nooit problemen met leerlingen over hun petjes gehad. Als er eentje vergat om hem af te doen was een klein pantomime waarin ik een denkbeeldig petje afzette voldoende.

Er waren ook docenten die zich slechts beriepen op “de regels”, het “schoolbeleid dat niet ineens veranderd kon worden”. Zij hadden de grootste moeite om leerlingen er toe te bewegen de petjes af te zetten en een niet onbeduidend deel gaf de strijd op en zei niets meer van de petjes. Het was zinloos met hen in discussie te gaan en hen te wijzen op hun inconsequente houding. Dat ze de volle lading van leerlingen kregen vond ik (in stilte) volkomen terecht.

Leerlingen zijn (in ieder geval in mijn tijd, was het merendeel dat) zeer gevoelig voor recht en onrecht en ze hebben een scherpe antenne voor oprechtheid, schijnheiligheid en arrogantie. Daar moet een leerkracht zich zeer bewust van zijn. En dankbaar gebruik van maken. Begrijp je leerlingen en voel met ze mee. Wat niet wil zeggen dat je ze dus hun zin moet geven. Biedt ze duidelijkheid en grenzen. Dat schept veiligheid. Een les die ik al op jeugdige leeftijd heb geleerd door het lezen van Jeugdherinneringen van de 19e eeuwse schoolvernieuwer Jan Lighthart.
Een les die het college van B&W zich zou moeten aantrekken. Een wethouder voert collegebeleid uit en loopt daarmee dus het risico een golf van kritiek over zich heen te krijgen. Dat is het rechtstreekse gevolg van zijn positie als verantwoordelijk wethouder in dezen. En ook voor wethouders geldt dat hun contactuele vaardigheden en hun invoelingsvermogen bepalend zijn voor de mate waarin de burger ze vertrouwt. In plaats van verontwaardigd te zijn over het feit dat er op de man gespeeld wordt, zou men er goed aan doen eens te kijken waar dat aan ligt. Waar wordt de voor Hoogeveense begrippen ongekende felheid door veroorzaakt?

De oplossing die er nu ligt met de uitbreiding van de proef lijkt verdacht veel op een herhaling van zetten. Er wordt geen werkelijke uitbreiding gepleegd door bijvoorbeeld andere vormen van afvalscheiding in de proef te betrekken. Men wil vooral meer voorlichting geven, maar of de burgers daar nou op zitten te wachten?
Het afvalprobleem is groot. We ontkomen niet aan een of andere vorm van “afval anders” en persoonlijk heb ik geen moeite met de derde container en het drie-weken-schema. Maar daar gaat het niet om. Het kan geen succes worden met een onwillige bevolking en hoe je het ook wendt of keert, de wethouder die voor dit project verantwoordelijk is zou er goed aan doen Jeugdherinneringen te gaan lezen.

.

.

Read Full Post »

Klik hier voor eerdere delen.

.

De woordvoerder stond zijn tanden die avond vroeg te poetsen. Hij was moe en wilde maar één ding. De twijfel die de andere activisten bij hem hadden gezaaid van zich af schudden. De naam Distelmans circuleerde op een irritant melodietje in zijn brein. Hij stapte in bed, pakte zijn gsm en op het moment dat hij die wilde uitzetten werd hij gebeld. Anoniem nummer.
“Ja?”
“Distelmans. Stoor ik?”
“Eigenlijk wel, ik ben net naar bed gegaan. Ben erg moe, dus als het niet te dringend is…”
“Het is dringend mijnheer. Morgen zal voorzitter Trompeur een intentieverklaring voor een fusie met het ziekenhuis in Dorpsrivier tekenen. Buiten de raad van bestuur weet niemand daar nog van, behalve ik en u nu ook. U hebt overmorgen een kennismakingsgesprek met hem Vraagt u hem dan eens naar zijn verstandhouding met de directeur van dat ziekenhuis. En vraagt u vooral ook wat het toekomstperspectief is voor die directeur.”
De verbinding werd verbroken voordat de woordvoerder iets had kunnen zeggen. Het Distelmansmelodietje was tot zwijgen gebracht. Door Distelmans zelf. Maar er kwam geen rust voor in de plaats. De actievoerder startte WhatsApp en stuurde een berichtje naar Hans Woning, de redacteur van de regionale krant. Heb een dringende vraag en mogelijk belangrijk nieuws voor je. Bel me svp.
Het bericht werd bijna onmiddellijk beantwoord. Zit nog in bespreking. Bel je over een kwartier.

De woordvoerder stond weer op, kleedde zich aan en ging in de woonkamer achter zijn laptop zitten. De houtkachel gloeide nog en hij legde twee nieuwe blokken hout in wat hij altijd de helse inferno reactor noemde. Vervolgens startte hij Google en voerde de naam Distelmans in. Er werd gemeld dat er 4 resultaten waren. De woordvoerder opende ze alle vier in aparte vensters en keek of ze interessante informatie boden. Er stonden er drie op de site van het ministerie van binnenlandse zaken. Die gingen over het afscheid van de zo te lezen dodelijk saaie, brave en vooral stipte ambtenaar. Er viel niets uit op te maken dat hem op wat voor manier dan ook interessant maakte. De laatste pagina was een pagina uit de Raamsvener Courant. Het artikel ging over corruptie in de ambtelijke top van de grote gemeente op de grens van Gelderland en Utrecht. Het artikel stamde uit 2006 en er was onder meer sprake van een adviseur Herman Distelmans, die in Raamsveen was gedetacheerd door het ministerie van binnenlandse zaken. Het artikel wekte de indruk dat deze Herman Distelmans zijdelings betrokken zou zijn geweest bij een corruptiezaak die voor twee wethouders van Raamsveen het einde van hun loopbaan als wethouder had betekend.

Opnieuw ging de telefoon. Hans was sneller dan beloofd.
“De bespreking loopt uit. Hij is nu voor vijf minuten geschorst. Je hebt drie minuten om je ei te leggen.”
“Ben jij bekend met die corruptiezaak die indertijd in Raamsveen twee wethouders de kop heeft gekost?”
“Ja, mijn broer woont daar. Hoezo?”
“Zegt de naam Herman Distelmans jou iets?”
Aan de andere kant van de lijn klonk gesnuif.
“Jazeker zegt die naam mij iets. Waarom vraag je naar hem?”
“Omdat hij mij zojuist heeft gebeld, dat Trompeur morgen een intentieverklaring gaat tekenen voor een fusie met het ziekenhuis in Dorpsrivier.”
“Jezus man, dat meen je toch niet. Ik bedoel dat die Distelmans jou heeft opgebeld. Weet je wel wie dat is?”
“Nee, geen flauw idee, er is op Google bijna niks over hem te vinden, maar hij schijnt betrokken te zijn geweest bij de affaire in Raamsveen.”
“Ja nou en of hij daar bij betrokken is geweest. En die heeft jou echt gebeld?”
“Ja, dat zeg ik toch. Ik heb hem vanochtend gesproken in de Soete Suykerbol.”
“Hoe zag hij er uit?”
“Niet al te groot, hoog voorhoofd, grijze haardos die betere tijden gekend heeft en hij droeg een driedelig pak. Zo’n onberispelijk typ weet je wel.”
“Ja dat is hem, zonder twijfel.”

(Klik hier voor deel 5)

.


Stormkracht (e-boek) nu voor € 2,50.

Cover Stormkracht DEFEind 2010 veranderde het leven van tekstschrijver Frits Kappers van de ene dag op de andere dag in een stormachtige nachtmerrie, toen bij zijn vrouw borstkanker werd vastgesteld. Ineens was er de dreiging die kanker met zich meebrengt. Het bewustzijn van de sterfelijkheid. De angst om te verliezen.
Om zijn angsten te bezweren sloeg de auteur vrijwel dagelijks aan het schrijven over wat hij meemaakte, voelde, dacht, vreesde en hoopte. In stormachtige omstandigheden moest hij er het beste van zien te maken.”Alles was of zwart of wit. Het kon goed gaan, maar ook fout. Een tussenweg was er niet.”

.

Klik hier om een exemplaar te bestellen.

.

.

.

.

Read Full Post »

Klik hier voor eerdere delen.

.

“Wat weet je nu eigenlijk van die man? ”
“Heb je zijn naam al eens door een zoekmachine gehaald?”
“Hij heeft veertig jaar trouwe dienst bij de overheid achter de rug! Dan geloof je hem toch niet op zijn woord?”
“Voor je het weet wordt je telefoon afgeluisterd, heb je daar wel aan gedacht?”

De activisten reageerden verbijsterd op het verslag dat hun woordvoerder uitbracht over zijn gesprek met de heer Distelmans en hij was voor het eerst sinds hij het actiecomité voor het ziekenhuis had opgericht sprakeloos. Nota bene onder gelijkgestemden.
“Hij zegt toch eerlijk dat het zijn werk was om alles te weten over mensen zoals mij?”
“Huh, als je liegt kun je altijd maar beter zo dicht mogelijk bij de waarheid blijven. Wie garandeert jou dat hij niet gewoon is ingehuurd om zijn kunstje nog een keer te vertonen? Straks zitten we hier met een mol aan tafel. Ik ben er tegen dat je met hem praat. Ik weet wat liegen is en ik vertel je dat hij liegt dat hij barst over zijn bedoelingen. Heb je al uitgezocht of hij überhaupt kinderen en kleinkinderen heeft?”

De woordvoerder schrok. Op dat idee was hij niet gekomen. Hoe heb ik zo naïef kunnen zijn?

“Laten we eerst maar eens uitzoeken wat we kunnen vinden over die Distelmans. Dan zien we daarna wel of we verder met hem zullen praten.” De anderen knikten instemmend en de woordvoerder stemde er mee in dat ze zouden proberen om meer informatie over de geheimzinnige man te pakken te krijgen.

“Vraag Hans Woning eens of hij ooit van die man heeft gehoord.” De redacteur van de regionale krant had een grote naam opgebouwd met achtergrondartikelen over de grote fraudezaken van een aantal jaren daarvoor. “Hij beschikt over zoveel contacten, laat hij eens navraag doen naar die Distelmans. Hij staat in ieder geval aan onze kant.”

“De optocht van a.s. donderdag. Dat is op dit moment veel belangrijker. Zullen we het daar nu dan eindelijk over gaan hebben?”
Daarmee was de discussie over het contact met de mysterieuze ambtenaar voorlopig gesloten. Er stond een grote demonstratie op het programma. De actiegroep wilde het ziekenhuis met een menselijke ketting beschermen tegen de boze plannen van het bestuur en de zorgverzekeraar. Meteen na de fusie was het oude bestuur spoorslags verdwenen naar elders, een nieuwe voorzitter was aangesteld en de actiegroep wilde meteen duidelijk maken dat de bevolking van Lagezand het absoluut niet met de ontwikkelingen rond hun ziekenhuis eens was.
“Ga je Trompeur nog uitdagen om het woord te voeren als we bij het ziekenhuis staan?”
“Niet tijdens mijn kennismakingsgesprek met hem. Ik ga het zelfs niet eens over de optocht hebben. Hij merkt het wel als we er ineens staan.”

De woordvoerder maakte zich zorgen over het aantal deelnemers aan de protestactie en wilde zo min mogelijk publiciteit vooraf. Alleen via facebook en twitter werden oproepen gedaan om zoveel mogelijk mensen er toe te bewegen om donderdagmiddag naar het centrum van Lagezand te komen en vandaar in optocht op te trekken naar het ziekenhuis. De bevolking stond niet bekend om haar opstandige karakter en had in de loop der decennia menig tegenslag gelaten geaccepteerd. “Je kunt er toch niet tegen vechten. Als ze het in hun hoofd hebben gehaald zetten ze het toch wel door,” was het algemene gevoel.
De activisten wilden daar verandering in brengen, maar waren zich terdege bewust van de berustende houding van hun plaatsgenoten.

(Klik hier voor deel 4)

.


Stormkracht (e-boek) nu voor € 2,50.

Cover Stormkracht DEFEind 2010 veranderde het leven van tekstschrijver Frits Kappers van de ene dag op de andere dag in een stormachtige nachtmerrie, toen bij zijn vrouw borstkanker werd vastgesteld. Ineens was er de dreiging die kanker met zich meebrengt. Het bewustzijn van de sterfelijkheid. De angst om te verliezen.
Om zijn angsten te bezweren sloeg de auteur vrijwel dagelijks aan het schrijven over wat hij meemaakte, voelde, dacht, vreesde en hoopte. In stormachtige omstandigheden moest hij er het beste van zien te maken.”Alles was of zwart of wit. Het kon goed gaan, maar ook fout. Een tussenweg was er niet.”

.

Klik hier om een exemplaar te bestellen.

.

.

.

.

Read Full Post »

Older Posts »