Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2012

De afgelopen twee maand heb ik mij nadrukkelijk  beziggehouden met de problematiek rond ziekenhuis Bethesda in Hoogeveen. Problematiek die overal in den lande aan de orde van de dag blijkt te zijn. Overal roepen bestuurders  dat concentratie van zorg onvermijdelijk is. Kleine streekziekenhuizen hebben geen bestaansrecht meer als je hen mag geloven. Omdat operaties steeds ingewikkelder worden. Omdat de beroepsgroepen de eisen aan artsen en operatieteams steeds verder opschroeven. Daardoor krijgen ook zorgverzekeraars de kans om ziekenhuizen om zeep te helpen, onder het mom dat het allemaal gaat om verbetering van kwaliteit. Kleine streekziekenhuizen kunnen volgens de bestuurders in deze tijd niet meer overleven.

De ene fusie na de andere is het gevolg. Dat de groeiende organisatie onmiddellijk een salarisverhoging voor de bestuurders impliceert dat heeft natuurlijk geen invloed op hun uiteindelijke keuzes. Natuurlijk niet, hoe durf je het ook maar te denken. Het is allemaal in het belang van de patiënt die wordt er beter van.
Althans zo brengen de bestuurders dat dan graag naar buiten. Een deel van die bestuurders is (bedrijfs)econoom en heeft nauwelijks inhoudelijke medische kennis van zaken. Onlangs sprak ik professor Bob Smalhout die een groot hart heeft voor de kleinere ziekenhuizen. Hij zei dat de kwaliteit van de zorg bovenal afhangt van de intercollegiale contacten tussen de specialisten en de verpleegkundigen. In kleinere ziekenhuizen is dat contact volgens Smalhout vele malen beter dan in de hele grote.

Ik kom uit het onderwijs en kan slechts bevestigen dat daar precies dezelfde ontwikkeling waarneembaar is in de steeds groter wordende organisaties. In de thuiszorg zijn niet voor niks projecten als buurtzorg momenteel zowel financieel als kwalitatief zeer succesvol.

Afgelopen week heb ik mij voorzichtig positief uitgelaten over het advies van de denktank van specialisten van ziekenhuis Bethesda en het Refaja- en Scheperziekenhuis. Positief omdat het er de schijn van heeft dat een aantal wensen, zoals spoedeisende hulp en intensive care voor Hoogeveen behouden blijven. Echter … de verloskunde wordt nergens gegarandeerd, er wordt slechts naar gestreefd die voor alle drie de ziekenhuizen te behouden en het  Dagblad van het Noorden maakt in haar editie van 22 november melding van verplaatsing van de complexe operaties naar Emmen.

De verloskunde is bij alle ziekenhuizen waar “het fout gaat” de eerste stap. Het begint steeds met het verdwijnen van verloskunde. En dat heeft grote gevolgen. Verloskunde is de kurk waar het ziekenhuis op drijft. Zo gauw verloskunde verdwijnt is dat ook het begin van het einde voor de kindergeneeskunde. En daarmee de onttakeling van het hele ziekenhuis. Zoals geen reiziger een reis boekt op een zinkend schip, zo wil geen kwalitatief hoogstaande arts gaan werken in een ziekenhuis waar het einde nabij is. De algehele kwaliteit van de medische staf is dan ernstig in gevaar.

Wat nu als in de Hoogeveense situatie verloskunde naar Emmen of Stadskanaal zou gaan? Wat doet een jong, zwanger, echtpaar in die situatie als begeleiding van het ziekenhuis bij zwangerschap en bevalling noodzakelijk is? Er is gedurende de zwangerschap geregeld contact met de verloskundig specialisten, dus een goede verbinding met het ziekenhuis is een voorwaarde. Over de verbinding met Stadskanaal hoeven we het in Hoogeveen dan niet te hebben. Emmen is goed bereikbaar via de A37, maar niet met het openbaar vervoer. Maar dat is nog niet het belangrijkste. Wat als er op het laatste moment razendsnel moet worden ‘opgeschaald’? Wat als het leven van moeder en kind in gevaar is en er snel moet worden uitgeweken naar de absolute topzorg? Vanuit Emmen? Zelfs Emmenaren zijn dan beter af als ze al in Hoogeveen zijn, omdat je van daaruit zeker een half uur eerder in Zwolle dan wel Groningen bent.

Hou het dus goed in de gaten, want Het begint altijd met verloskunde.

.

Read Full Post »

Uitleg CAK over onterechte uitkering.

Het CAK kijkt goed op twitter, dat is gebleken. Wij werden binnen 18 uur na de plaatsing van het blog hieronder opgebeld door een medewerker van het CAK, die ons vroeg of wij hem in de gelegenheid wilden stellen de uitvoering van de WTCG toe te lichten. Een initiatief dat wij zeer op prijs hebben gesteld. Kort samengevat komt het neer op een administratieve handeling, waarbij gegevens die door de zorgverzekeraar worden verstrekt (geen medische gegevens overigens) worden vergeleken met een lijst met chronische ziekten en handicaps van het ministerie. Dit gebeurt allemaal automatisch begrepen wij. Zo gauw er een “match” is wordt er overgegaan tot uitvoering van de regeling en wordt betrokkene hierover geïnformeerd.

De medewerker erkende dat er ongetwijfeld een heleboel grensgevallen zijn waarbij je je kunt afvragen hoe terecht of onterecht een uitkering is, maar vroeg begrip voor het feit dat het CAK een enorm grote klantenkring bedient en meerdere regelingen uitvoert, waaronder de Wet Tegemoetkoming Chronisch zieken en Gehandicapten. “En het is geen doen om iedereen eerst een briefje te sturen met de vraag of men de veronderstelde kosten wel heeft gemaakt, bovendien ben je dan ook nog eens afhankelijk van de eerlijkheid van betrokkenen bij het beantwoorden van de vraag.”

De overheid accepteert dus – ten behoeve van grote groepen chronisch zieken en gehandicapten – dat een percentage van het totale budget onbedoeld ergens terecht komt. Zoveel is ons duidelijk geworden. “Toch zijn er inderdaad wel mensen zoals u die hier contact over zoeken en melden dat zij vinden moreel geen recht op de uitkering te hebben,” aldus de medewerker.

Het is dus gewoon niet anders. Net zoals bij de bietenoogst in Groningen nogal wat afval van de karren valt en de wegen onder de modder komen te liggen, valt er bij de WTCG dus het een en ander naast de beoogde doelgroepen. Wij hebben een kennis die op aan een chronische ziekte lijdt, die toevallig niet op de lijst van het ministerie staat. Het ligt dus voor de hand:  wij geven de uitkering die wij krijgen zonder er (moreel gezien) recht op te hebben door aan haar. Iedereen blij.

Overigens blijkt men bezig om de WTCG zodanig aan te passen, dat deze inkomensafhankelijk wordt. Mijn vaste lezers zullen begrijpen dat ik dat toejuich.

Daarmee is wat ons betreft deze kwestie afgedaan en wil ik afsluiten met een oproep aan iedereen die ook een uitkering krijgt, terwijl die niet nodig is: Doe er iets goeds mee. Iedereen kent wel iemand die in deze tijd van het jaar een meevallertje goed kan gebruiken.

————————————–

Onderstaand het blog dat voor het CAK aanleiding was ons te informeren.

Hoe gemakkelijk past het CAK de Wet Tegemoetkoming Chronisch Zieken toe?

Mijn lief kreeg bijna twee jaar geleden borstkanker. Daarover heb ik in mijn blog “Diagnose borstkanker” uitgebreid verteld. Het liep allemaal goed af. Het ligt ver achter ons en we zijn er samen geweldig goed doorheen gekomen. Mede dankzij de superzorg die we van ziekenhuis Bethesda mochten ontvangen, maar dat terzijde.

Mijn vrouw is al meer dan een jaar weer volledig aan het werk, heeft geen klachten overgehouden, conditioneel niets ingeleverd, mooier haar teruggekregen dan ze ooit had en nog steeds springlevend. Elke dag slikt ze een pilletje tamoxifen. Een hormoonpreparaat dat moet voorkomen dat eventueel nog aanwezige cellen gevaarlijk kunnen worden. Vijf jaar zekerheid dankzij een pilletje per dag. Mooi toch? En alleen ’s avonds om 21:05 uur een opvlieger. Elke dag stipt op tijd. Echt waar.

Vandaag kregen we echter een bizarre nawee bezorgd. Een brief van het CAK. We krijgen €514,00 omdat zij ‘in 2011 langdurig geneesmiddelen heeft afgenomen voor bepaalde chronische aandoeningen’. Het wordt nota bene door de zorgverzekeraar vergoed! Wij maken geen kosten door die borstkanker, wij hebben het financieel meer dan goed. Wij hebben dit geld helemaal niet nodig! We hebben er niet om gevraagd. We krijgen het in de schoot geworpen. Er zijn genoeg mensen die een dergelijke uitkering wel nodig hebben, maar die niet krijgen, of hooguit een aalmoes ontvangen.

Uiteraard gaan we bezwaar aantekenen tegen deze beschikking. Benieuwd hoe het CAK daarop reageert. Bezwaar tegen ongevraagd geld. Mijn lief gaat bellen en ik neem het gesprek op video en memorecorder op. Hier kom ik uitgebreid op terug.

Punt is namelijk: als wij dit krijgen dan krijgen veel meer mensen dit, dat kan niet anders. Een eenvoudig rekensommetje leert dan hoe erg het is. Ik kijk eerst alleen naar onze situatie, waarin borstkanker de aanleiding heeft gevormd:
Eén op de acht vrouwen krijgt op enig moment in haar leven borstkanker. Gaan we voor het gemak uit van 50% hormoongevoelige tumoren, dan krijgt één op de zestien vrouwen gedurende vijf ‘hormoonjaren’ deze uitkering. Volgens PinkRibbon komen er jaarlijks 12.500 nieuwe borstkankergevallen bij. In mijn aanname van 50% dus 6250 potentiële nieuwe uitkeringen. Dat is  €3.212.500,00 per jaar. Vijf jaar lang. Cumulatief!

Dus:

  • jaar 1: € 3.212.500 (Voor dit rekenvoorbeeld doe ik even alsof de regeling nog niet bestond en er dus nog geen eerdere uitkeringsrechten bestaan. In werkelijkheid bestaan die wel en dus zijn deze bedragen nog geflatteerd te noemen.)
  • jaar 2: € 6.425.000
  • jaar 3: € 9.637.000
  • jaar 4: € 12.850.000
  • jaar 5: € 16.062.500

Ongevraagd. En in hoeveel gevallen volkomen onnodig?
Wij hebben het in ieder geval niet nodig en wij gaan het weigeren. Door een merkwaardig toeval komen wij hier nu achter. We hebben geen flauw idee in hoeveel andere ziektegevallen dit gebeurt, maar het zullen er zeker veel meer zijn. Zo te zien krijgt iedereen die langdurig medicijnen tegen een chronische ziekte afneemt een uitkering. (meer info over deze regeling vindt u op de site van de Rijksoverheid)

Het CAK wordt door de verzekeraar op de hoogte gebracht. En gaat over tot uitbetaling. En niemand die je er over hoort.

Tot nu toe dan.

———————

UPDATE Naar aanleiding van de reactie van Quincy hieronder hecht ik er aan om te melden dat ik niet tegen een uitkering aan mensen met een chronische ziekte ben. Integendeel. Ik ben er echter wel tegen dat het zo ongevraagd, automatisch gebeurt. Daardoor krijgen velen een uitkering die ze echt niet nodig hebben en dat gaat ten koste van mensen die hem juist extra goed kunnen gebruiken.
Voor mensen die chronische hart- en vaatziekten hebben en daar pillen voor moeten slikken schijnt het precies zo te gaan. Zeer terecht voor wie de uitkering nodig heeft. Zeer ten onrechte voor wie makkelijk zonder kan. Ik ben benieuwd wie de moed heeft mij te melden dat hij/zij eigenlijk ook onterecht een bedrag ontvangt. Ik zal u niet fileren of aan de schandpaal nagelen, nog uw naam op een of andere wijze openbaren. Ik ben alleen benieuwd hoe groot dit is.

Een vergelijking met bijvoorbeeld de rollator discussie dringt zich hier op. Als ik eenmaal niet goed meer kan lopen, dan koop ik een wandelstok. Geen haar op mijn hoofd (en dat zijn er gelukkig nog heel veel) dat er over piekert om daar een vergoeding voor te vragen. Hetzelfde in het geval van de noodzakelijke aanschaf van een rollator.
Maar wie zich de aanschaf daarvan niet kan permitteren, die moet zonder al te veel rompslomp en drempels wel een vergoeding kunnen krijgen. Dat is solidariteit zoals die bedoeld is. Het is een kwestie van ethisch besef en mentaliteit of je zo’n onverwacht cadeautje accepteert of niet. Ik zeg in ieder geval: Niet accepteren!

Mijn lijfspreuk op dit terrein is dan ook: Van ieder naar vermogen, voor ieder naar behoefte.

Read Full Post »