Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2012

Hoogeveen 21 april 2012

De PVV is vaak vergeleken met de NSB. Een onzinnige vergelijking, maar toch… Een vergelijking die voedsel is op het bord van de verongelijkte rancuneuzen, die de schuld elders willen leggen en zelden of nooit bij zich zelf zullen zoeken. Het is onzinnig om een beweging (die zich partij noemt) van nu te vergelijken met een beweging die ruim tachtig jaar geleden hele hordes verongelijkten aan zich bond.
De overeenkomst ligt in het binden van die verongelijkte rancuneuzen, maar verder houdt het op. Wat overigens niet wil zeggen dat we er ons dan ook niet meer druk over hoeven maken.

In Limburg is deze week het provinciale college gevallen. De commissaris heet daar gouverneur dus het college zal ook wel anders heten dan elders in Nederland. In ieder geval was recent ook de samenstelling anders dan waar ook in Nederland. Het was de enige plek in Nederland waar de PVV bestuursverantwoordelijkheid nam. Althans wat de PVV onder bestuursverantwoordelijkheid verstaat. Want daarover valt nog heel wat te twisten. Het CDA zag verdere samenwerking niet meer zitten. Wat door Maxime Verhagen weer werd betreurd, maar dit terzijde.

Terwijl ik dit schrijf zie ik op nos.nl dat Geert Wilders het Catshuisoverleg heeft verlaten. Het Catshuisberaad is mislukt. De eerste geluiden wijzen er op dat Wilders de effecten van de maatregelen als onaanvaardbaar voor zijn achterban beschouwt en niet voor zijn rekening wenst te nemen. Als die berichten kloppen dan betekent dit nieuwe verkiezingen. En of we daar nou zo blij mee moeten zijn? De crisis vraagt om maatregelen, hoe je er ook tegenaan kijkt.

Zoals de Titanic honderd jaar geleden op fatale koers naar een ijsberg lag, zo liggen wij door de politieke besluiteloosheid op koers naar een afgrond, weliswaar nog ergens in de verte, maar toch…

Ik ben bang dat het hele circus nu weer van voren af aan begint. In het najaar verkiezingen, betekent dat geen enkele politicus nu impopulaire maatregelen voor zijn rekening zal willen nemen. Het gaat een periode van pappen en nat houden worden en dat is wel het laatste wat wij kunnen gebruiken.

Oorzaak van dit alles? Datgene waar ik deze column aan wilde wijden: de afstand die er tussen “het Haagse” en de rest van onze samenleving is. Dat is al begonnen ten tijde van het paarse kabinet Kok, dat de economische wind heel erg mee had en een schier onbegrensd vertrouwen had in marktwerking. De gevolgen daarvan zien we steeds duidelijker om ons heen. “De markt” is een emotieloze wereld waarin het om geld gaat en niet om mensen. Ieder voor zich moet daar maar een oordeel over vellen. Ik pleit in ieder geval voor een benadering op basis van Wie faalt betaalt.

Grote groepen in de samenleving hebben het gevoel er niet toe te doen, bijvoorbeeld de werknemer van in de vijftig, die na dertig jaar trouwe dienst op straat komt te staan doordat zijn baas failliet gaat. Die komt echt niet zo maar weer aan de bak, maar hoort minister Kamp wel her en der beweren dat hij dan niet voldoende te bieden heeft. Kamp laat zich vaker zo uit. Gevoelloos, kil, zakelijk en in mijn beleving op het autistische af. Regels zijn regels en verder zal het worst zijn. Zo’n man dus.

Als je als politicus zonder inhoud (maar met een grote mond) daar tegen in gaat, een zondebok kiest en de verongelijkte rancuneuze massa een worst voor houdt, krijg je zo maar een forse fractie in de kamer.

Overigens: het is niet de verdienste van minister Kamp dat de PVV 24 zetels in de kamer heeft. Ad Melkert had ten tijde van Pim Fortuyn net zo’n houding. Arrogant en afstandelijk en niet met beide benen op de grond. Het heeft hem zo beschadigd dat hij recent niet bereid (in staat?) was mee te werken aan de docu over het verkiezingsdebat na de gemeenteraadsverkiezingen, waarin Fortuyn de glorieuze winnaar was.

Politici horen dienstbaar te zijn aan de samenleving. Kamerleden en ministers zijn geen managers van een bedrijf. De B.V. Nederland bestaat niet. Het is een schip op volle zee, dat ten onder gaat als de schipper en zijn bemanning zich niet ten volle bewust zijn van hun werkelijke verantwoordelijkheid: het schip op koers en bij lager wal vandaan houden.
Dat de rating-bureaus daarbij verraderlijke ijsbergen zijn is een betreurenswaardig feit, dat wij op te grote voet hebben geleefd eveneens. Onder leiding van kapitein Balkenende kochten wij ons met een jarenlange missie in Afghanistan een plaatsje aan tafel van de wereldleiders. Wat een grenzenloze overschatting van onze werkelijke betekenis in het wereldgebeuren.

Het wordt tijd dat we wakker worden en de mouwen opstropen. Er is een hoop te doen.

Read Full Post »

Read Full Post »

Als ik een krant lees, naar de radio luister of naar de tv kijk doet het soms zeer aan mijn ogen en/of oren: de verbastering van het Nederlands. Dat een taal leeft is mooi. Dat een taal zich ontwikkelt ook, als het maar de goede kant op gaat. En daar wringt nou net de schoen. Het gaat de verkeerde kant op. De diversiteit wordt kleiner en kleiner. U wilt voorbeelden?

Houd u vast, hier komen ze.

.

Dodelijke slachtoffers.

Na een schietpartij op een Amerikaanse campus of in een winkelcentrum in Alphen aan de Rijn lees je in de krant altijd iets als “… onder de witte lakens drie van de dodelijke slachtoffers …”.
Ze zijn al slachtoffer en dan ook nog dodelijk? Als het niet zo tragisch was zou ik er om moeten lachen.

Het gaat hier natuurlijk om gedode (of omgekomen) slachtoffers. Mensen die bij een ongeluk of door geweld om het leven zijn gekomen. Aan hen is niets dodelijk. Het ongeluk, dan wel het geweld was dodelijk.
Met enige goede wil zou je een zelfmoordterrorist wel een dodelijk slachtoffer kunnen noemen. Slachtoffer van de ideologie die hem tot de daad verleidde en dodelijk omdat anderen mee de dood in gesleurd worden.

 

De media heeft.

Een krant is een medium. Een middel tot communicatie. De televisie ook, evenals de radio. Samen zijn zij media. Meervoud dus. “De media hebben” zou goed Nederlands zijn.

 

De Verenigde Staten heeft voor gestemd.

Verenigde Staten is meervoud. Er zijn er zelfs vijftig. Daarom moet de persoonsvorm ook in het meervoud. Dus: De Verenigde Staten hebben voor gestemd.
De Verenigde Naties zijn ook met meer, dus ook daar moet de persoonsvorm in het meervoud.

 

De gijzelaar bedreigde zijn slachtoffers.

Een gijzelaar is zelf een slachtoffer; namelijk van de gijzelnemer. Een gijzelnemer houdt mensen gegijzeld. De gijzelaars zijn degenen die gegijzeld worden.

Dus de gijzelnemer bedreigde zijn slachtoffers.

 

Het aantal jongeren waren

Dit is een linke. Hier moet je onderscheid maken tussen woordgroepen met “het aantal” en woordgroepen met “een aantal”.

Het aantal:
– het aantal jongeren was erg klein (correct)
– het aantal jongeren waren erg klein (fout)

Een aantal:
– een aantal jongeren was heel enthousiast (correct)
– een aantal jongeren waren heel enthousiast (ook correct)

.

Een groep toeschouwers waren boos.

Menigte is meervoud. Eén individu kan onmogelijk een menigte zijn. Toch is de persoonsvorm bij zo’n onderwerp enkelvoudig.

Dus:
– een groep toeschouwers was boos
– een kudde koeien stak de weg over

 

C.Q.

Dit is een hele erge. De afkorting is afkomstig uit het Latijn en staat voor ‘casu quo’ wat ‘in welk geval’ betekent.
Je kunt c.q. dus gebruiken in een zin als: “Ik zal er op tijd zijn, tenzij de trein vertraging heeft, in welk geval ik te laat ben.”

De zin wordt bij gebruik van c.q. dan:  “Ik zal er op tijd zijn, tenzij de trein vertraging heeft, c.q. ik te laat ben.”

Het correcte gebruik van c.q. kom je nergens meer tegen. Als je c.q. tegenkomt is het altijd in de betekenis van “dan wel”.
Bijvoorbeeld: Het vervoer wordt geregeld met de bus c.q. tram.

Van Kooten en de Bie lieten er lang geleden “Neerlandicus prof. dr. E.I. Kipping” over aan het woord.

 


 

 

 

 

 

Read Full Post »