Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2012

Mijn moeder wist het zeker. Een baan bij de overheid, dan zat je goed. Vast salaris, welvaartsvast pensioen. Zekerheid voor alles. Ze was blij dat ik het onderwijs in ging. Die vergissing kan ik haar niet kwalijk nemen. Ze werd geboren in 1914, kort na het uitbreken van de eerste wereldoorlog, ze maakte de crisis van de jaren dertig mee en doorstond de tweede wereldoorlog op haar manier. Ze wist niet beter.

Ik denk nog wel eens aan haar vertrouwen in de overheid, als ik zie hoe mijn pensioenfonds (ABP) in de hoek wordt gemanoeuvreerd waar kortingen moeten worden toegepast. Voor de duidelijkheid, ik lig niet wakker van de gedachte dat mijn pensioen in 2013 met 0,5% wordt gekort, ik kan het hebben, ben wel met pensioen, maar nog niet gestopt met werken en mijn glas is vaker half vol dan half leeg. Maar wat steekt is het feit dat ik bestolen ben. Bestolen door de overheid. Om precies te zijn door een van de kabinetten Lubbers. En dan niet zo maar bestolen, nee voor dertig miljard gulden.

Op de website van de Nederlandse Bond van Pensioenbelangen staat een rapport waarin Hennie Kemner op basis van het dossier dat hij na eindeloos zoeken, via een beroep op de wet openbaarheid van bestuur wist te bemachtigen, de feiten boven tafel haalt. De overheid als dief die zijn eigen personeel besteelt. Ik citeer uit dit uitgebreide en gefundeerde rapport de slotconclusie die Kemner trekt:

Dat het Rijk de hand heeft gelegd op 15 miljard euro van het ABP is van een ongehoorde schaamteloosheid geweest. Dat geld, bestemd voor de pensioenvoorziening van ambtenaren, is gebruikt om de budgettaire nood van het Rijk te lenigen. Behalve dat het Rijk de achterstallige pensioenpremies niet betaalde, heeft het zich nog eens 70% van het vermogen voor het bovenwettelijke deel van het invaliditeitspensioen toegeëigend. Door ambtenaren betaalde premies werden hierbij eveneens rechtstreeks in de schatkist gestort. De strooptocht die het Rijk heeft ondernomen in de kas van het ABP en het vooruitschuiven van de problemen onder het motto ‘na ons de zondvloed’ illustreren de bestaande stereotypering dat het Rijk noch over een geweten noch over fatsoen beschikt.

De centrales hebben in een lastige positie verkeerd. Wat echter onbegrijpelijk blijft, is waarom zij ingestemd hebben met het schrappen van de schuld van 15 miljard en het afromen van vermogen bestemd voor de bovenwettelijke invaliditeitsuitkeringen. Vijftien jaar na dato vraag ik me af waarom de centrales destijds niet een geweldig maatschappelijk verzet hebben gemobiliseerd en waarom ze niet naar de rechter zijn gestapt. Het is ongelooflijk dat organisaties wier doelstelling het behartigen van belangen van ambtenaren is, bijna stilzwijgend hebben geaccepteerd dat 15 miljard aan het ABP toekomend vermogen is verdwenen in de schatkist. Even onbegrijpelijk is het instemmen door de centrales met het schrappen van de welvaartsvastheid. Zonder enig protest of compensatie is het kroonjuweel van de pensioenregeling prijs gegeven. Met zulke belangenbehartigers als vrienden heb je geen vijanden meer nodig.

Hennie Kemner

Ik voeg hier niets meer aan toe. Hier hoor je Martin Pikaart nooit over. Maar vertrouwen in de overheid… ??? Er bestaan werkgevers die bijstorten in de kas van hun pensioenfonds. Er bestaan dus ook werkgevers die stelen uit de kas van hun pensioenfonds. En maar praten over fatsoen en dat de burger zich veilig moet kunnen voelen. Walgelijk!

Tot slot roep ik hierbij iedereen, die bovenstaand verhaal onderschrijft, op deze column via twitter, facebook of per e-mail te verspreiden, opdat deze misdaad, want iets anders is het niet, niet wordt vergeten. U kunt de knoppen onder deze tekst hiervoor gebruiken.

Read Full Post »

Read Full Post »

De vaste lezers van mijn blog weten inmiddels wel dat ik ruim zevenendertig jaar met hart en ziel voor de klas heb gestaan in het voortgezet onderwijs. Als ik drie jaar geleden door toenemende slechthorendheid niet noodgedwongen was gestopt, zou ik dit jaar de veertig jaar hebben vol gemaakt.

Iets wat ik als kind van de wederopbouw (en ook babyboomer, jazeker!) maar wat graag had willen doen. In tegenstelling tot wat mensen als Martin Pikaart denken, hebben wij zo kort na de oorlog een opvoeding gekregen waarin “mouwen opstropen, niet zeuren, maar werken” centraal stond. Ik vind dus dat ik recht van spreken heb als ik middels deze column de oren van Ton Elias wil proberen te wassen.

De zwaargewicht uit de VVD fractie strooit al enige tijd onzin uit over het onderwijsveld. De plank die hij voor zijn hoofd heeft moet werkelijk van massief ebben zijn. Ebben is zeer hard en heeft zo’n grote dichtheid dat het zinkt in water. Het laat zich (in tegenstelling tot de heer Elias) vrij eenvoudig bewerken en splintert vrijwel niet. Dat de plank voor het hoofd van de heer Elias van dit materiaal moet zijn gemaakt concludeer ik uit het feit dat de eigenaar bij het ophalen van de prijs voor het slechtste onderwijsidee afgelopen woensdag meteen de aanval koos, door te melden dat hij zijn opmerkingen over luie, slome en ongeïnteresseerde leraren baseert op cijfers van de inspectie.

De heer Elias levert slechts kritiek en vergeet voor het gemak dat een leraar die vanwege bovengeciteerde tekortkomingen wordt ontslagen zo weer op een andere school terecht kan, omdat op veel scholen noodgedwongen onbevoegden voor de klas staan. Een situatie die is veroorzaakt door de politiek waar de heer Elias zelf deel van uit maakt. Gedurende mijn loopbaan heb ik de afbraak van het onderwijs van nabij meegemaakt. Voor mij begon het met de salarisverlagingen in het begin van de jaren tachtig. Wij gingen naar Den Haag om te protesteren tegen een korting op ons salaris van 1,65% en hoorden bij thuiskomst op tv dat de toenmalige minister van onderwijs, de heer Wim Deetman, de demonstratie opvatte als ondersteuning van zijn beleid en derhalve de korting verhoogde van 1,65% naar 1,85%.
Daarna werd de HOS nota over het onderwijs uitgestrooid, waardoor beginnende docenten financieel zwaar werden getroffen, maar de zittende docenten (waaronder mijn persoon) buiten schot bleven. In de loop der jaren werden steeds meer beloningen afgeschaft, deed het kabinet een miljardengraai in de kas van ons pensioenfonds die nog steeds niet is terugbetaald, kregen docenten vernieuwing na vernieuwing voor de kiezen en om de oren. Vernieuwingen die zich allemaal kenmerkten door de gemeenschappelijke noemer “minder geld voor meer werk”.

Voeg daar nog bij dat het aanzien van het vak steeds verder afbrokkelde en het mag duidelijk zijn dat een baan in het onderwijs steeds onaantrekkelijker werd voor jonge mensen die de middelbare school verlieten. De opkomst van de interesse in opleidingen als economie en management en organisatie liep parallel met de afname van de interesse in opleidingen als de lerarenopleiding of diverse zorg- en welzijnsrichtingen. De grote fusiegolf waarbij steeds grotere scholen ontstonden, die zich ook nog eens financieel zelf moesten bedruipen, bracht de managers de school in. De studenten die geen trek hadden in een opleiding tot leraar kwamen de school binnen op managementsposities en deden een forse aanslag op het budget. Ook was hun manier van leiding geven volslagen anders dan veel ervaren onderwijsmensen gewend waren. Een leraar wil niet worden behandeld als een machine in een productieproces, maar zo is het wel geworden in veel gevallen. Ik zag daardoor om mij heen de bereidheid om een stapje extra te doen compleet verdwijnen en tja, dan krab je je toch achter de oren en vraag je jezelf het een en ander af…

Dus mijnheer Elias, schei eens uit met dat domme geblaas en realiseer u wat er werkelijk aan de hand is. Op de markt, waar uw gulden vroeger een daalder waard was, is alle waar naar zijn geld. U wilt meer waar voor minder geld. Dan moet u niet zeuren als de kwaliteit van die waar navenant is.

Read Full Post »

Laura Dekker, de 16-jarige Nederlandse zeezeilster, heeft haar solo zeiltocht rond de wereld er bijna op zitten. En waarachtig… in dit land met zijn rijke historie vol grote zeevaarders wordt de vader van Laura uitgenodigd om met de leerplichtambtenaar te komen praten, omdat Laura (naar het schijnt) haar huiswerk niet maakt.  Laura heeft uit woede hierover de Nederlandse vlag gestreken en de Nieuwzeelandse vlag gehesen en vader Dick Dekker weigert zich nu op het matje te laten ontbieden. In reactie daarop liet het Regionaal Bureau Leerplicht (RBL) in Goes weten een melding te deponeren bij de raad voor de kinderbescherming. Toine Heijmans, zelf zeiler én auteur van de bestseller “Op Zee” bericht hierover in de Volkskrant van 11 januari..

Is hier sprake van kinnesinne? Wraak? Ik weet het niet, maar het lijkt er heel erg op dat het RBL een geheugen heeft als de olifant uit de Rolo reclame van jaren geleden. Twee jaar geleden werd Laura bedreigd met uit huis plaatsing. Uiteindelijk werd ze door de rechter in het gelijk gesteld. Ze mocht (onder kruideniersvoorwaarden weliswaar!) haar solo zeiltocht gaan maken en zo haar ideaal realiseren om de jongste zeilster ooit te worden, die solo de wereld is rondgezeild. Een onderneming die alleen maar is weggelegd voor bijzonder hoog gekwalificeerde zeilers. Je mocht verwachten dat ons land met een nautische geschiedenis waarin Maarten Harpertszoon Tromp, Michiel Adriaanszoon de Ruyter, Jan Pieterszoon Coen of Piet Heijn hoofdrollen speelden, trots zou zijn op deze jonge nazaat van de grote helden (annex ongelooflijke schurken, maar dat terzijde) van weleer. Niets blijkt minder waar.

Wat een miezerige, achterbakse manier om iemands feestje te versjteren (om de terminologie van Toine Heijmans even te gebruiken). Wat een ongelooflijk gebrek aan inzicht toont het Regionaal Bureau Leerplicht hier. Vermoedelijk hebben ze nooit de Think Different clip van Apple gezien, of gehoord van Steve Jobs, de visionair (annex ongelooflijke hork, maar ook dat terzijde) die de iPod, de iPhone en de iPad naliet. Een man die net als Laura ongewone wegen bewandelde en tot grootse prestaties kwam.

Na een loopbaan van zevenendertig jaar in het voortgezet onderwijs ben ik een warm pleitbezorger van toezicht op naleving van de leerplicht, laat dit duidelijk zijn. Maar ik ben ook een groot voorstander van voorzieningen voor bijvoorbeeld leerlingen met een extreem sporttalent. Eén van mijn leerlingen zat op de voetbalopleiding van FC Groningen. Hij maakte trouw zijn huiswerk, maar als hij een trainingskamp had, of een belangrijk toernooi, lieten we hem met rust. Je organiseert de voorzieningen niet om het talent mee lastig te vallen, maar om  de ontwikkeling van dat talent juist ruim baan te gunnen. Laura moest op zee huiswerk maken. Dat kunnen alleen landrotten bedenken. Landrotten die geen flauw benul hebben van wat er komt kijken bij zeezeilen, laat staan bij solo zeezeilen, waarbij je dag en nacht onderweg bent. En nu… met de finish van een meer dan opmerkelijke prestatie in zicht doet zo’n miezerig stelletje ambtenaren dit. Onze zeehelden van weleer wisten wel raad met dit soort muiters… kielhalen. Heel langzaam.

Read Full Post »