Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for augustus, 2011

Volgens EenVandaag zou een kwart van de bloeddonoren bereid zijn tot een donatiestaking uit protest tegen de exorbitante beloningen van de bestuurders van bloedbank Sanquin. Op Twitter meldde EenVandaag journalist Jan Born onlangs dat hij een blog aan het voorbereiden is over de “plunderaars aan de bovenkant”, de bonusgraaiers die zorginstellingen, banken, verzekeringsmaatschappijen en wat dies meer zij leeggraaien. Ze zijn helemaal hot, de chique plunderaars, de graaiers, bloedzuigers en vampiers.

Het is natuurlijk van alle tijden. Wie de meeste macht had zat wel vooraan in de kerk, maar trok zich van God noch gebod iets aan. De magistraten van vlak na de oorlog, die elkaar het balletje toespeelden, ze bestaan nog steeds. Kijk naar Piet Hein Donner, die met een hautaine grijns tegen een verslaggever zegt dat het schandalig is dat er gewroet wordt in het mailboxen gedrag van diverse bewindslieden; Piet Hein Donner, die tevens het beroep op de wet openbaarheid van bestuur het liefst gisteren nog zou verbieden. Wat doen deze mensen behalve hun villasubsidies opstrijken nog meer? Ik weet het niet, kan alleen maar gissen, maar wordt er niet optimistischer op naarmate meer verhalen bekend worden.

Het recentste verhaal gaat over de bestuursleden van bloedbank Sanquin. EenVandaag deed onderzoek en meldt op haar website: De Landelijke Vereniging van Bloed- en Plasmadonoren (LVB) overweegt bloeddonoren te adviseren om tijdelijk geen bloed te geven aan de landelijke bloedbank Sanquin. Aanleiding is het salaris van leden van de raad van bestuur van de bloedbank, die meer verdienen dan de Balkenende-norm van 190.000 euro. Zo verdient de bestuursvoorzitter 258.000 euro. Volgens Sanquin hoeven zij salarissen die al vastgelegd waren voordat de Balkenende-norm werd ingevoerd niet te veranderen.

De grootverdieners verweren zich met een beroep op afspraken van voor het invoeren van de Balkenende norm en dus hoeven hun salarissen nu niet aangepast te worden. Als ik die redenering doortrek hoeven de pensioenen van de mensen die voor de kredietcrisis al pensioen hadden ook niet aangepast te worden.
Ik gun iemand die grote verantwoordelijkheid draagt een vorstelijk salaris. De chirurg die een tumor verwijdert uit de borst van mijn geliefde en dat in één keer goed doet gun ik veel, heel veel. Hij hoeft mij niet uit te leggen hoeveel verantwoordelijkheid op zijn schouders ligt als hij aan de operatie begint, dat snap ik zo wel. Maar de bestuurders van de bloedbank van Sanquin, aan wie een reactie wordt gevraagd, geven niet thuis, daarmee een grenzenloze minachting ten toon spreidend voor al die bloeddonoren die vrijwillig en gratis, zonder zelfs maar het recht op een reiskostenvergoeding, hun (vaak levensreddende) bloed afstaan.

Zolang de bestuurders van Sanquin niet ondubbelzinnig duidelijk kunnen maken dat hun verantwoordelijkheid vele malen groter (en dus duurder) is dan de verantwoordelijkheid van onze Minister President, hebben zij wat mij betreft geen recht van spreken meer. De oproep tot donatiestaking juich ik toe, zelfs als ik daardoor misschien op termijn een bloedtransfusie mis zou lopen. Het salaris dat de drie bestuursleden van Sanquin opstrijken (bijna driekwart miljoen totaal, exclusief allerlei “kleinere bedragen”) rechtvaardigt in ieder geval wijziging van de term graaiers. Vampiers is in dit geval toepasselijker.

Overigens meldt de website van Sanquin: [citaat] “Stichting Sanquin Bloedvoorziening verzorgt op not-for-profitbasis de bloedvoorziening en …” [einde citaat]
Die not-for-profitbasis geldt blijkbaar niet voor de bestuursleden. De tweet waarin EenVandaag journalist Jan Born voorstelt om hen voor een bloedtransfusie twintigduizend euro te berekenen is dan ook zeer terecht.

Hoedt u voor de vampiers van de Sanquin bloedbank!

 


 

Read Full Post »

Met deze kop bericht de Volkskrant op 23 augustus 2011 over de val van Tripoli, na vijf maanden onophoudelijke Navo bombardementen. Alom tevredenheid; de gek gaat van zijn troon; we kunnen feest vieren. Maar dat is eerder gebeurd.

Toen Josip Broz (beter bekend als maarschalk Tito en president van Joegoslavië) verdween, viel het land niet lang daarna uiteen. Een gruwelijke oorlog volgde en de laatste verantwoordelijken zijn recent bij het Joegoslavië tribunaal terecht gekomen. Saddam Hussein, die uiteindelijk toch geen massavernietigingswapens bleek te hebben, werd gevangen en opgehangen. Irak is nog nooit zo’n gevaarlijke plek geweest als sinds het westerse ingrijpen. Afghanistan is een wespennest waar we maar niet van af komen en sinds vijf maanden bombardeert de Navo onophoudelijk doelen in Libië. Ik kan niet zeggen dat ik sympathie heb gevoeld voor Tito, Hussein, de Taliban of Moammar Khadaffi, maar ik vraag me wel af wat het westen (en vooral de Verenigde Staten) zichzelf en anderen aandoet door als een moderne cowboy met een onterecht superioriteitsgevoel de baas van de wereld te spelen.

In mijn tijd in het onderwijs zag ik vele conflicten tussen leerlingen. Vaak klein en snel oplosbaar met een goed gesprek, soms heftig en sluimerend en telkens weer tot ontploffing komend. Gesprekken hielpen niet om het probleem op te lossen, hooguit om het te beteugelen, maar bij de minste of geringste aanleiding kwamen de opgepotte en steeds groter wordende frustraties weer boven drijven. Gemeenschappelijke deler in die sluimerende conflicten was vrijwel altijd het gevoel dat “de ander” zich superieur gedroeg. Iets wat onverteerbaar blijkt.
Gelukkig ging het altijd om kinderen, pubers, die als ongeleide projectielen moesten leren leven met de hormonen die hen door de aderen gierden. Na een aantal jaren kwam de volwassenheid dan als een bevrijding. Voor alle betrokkenen.

In de wereld van de grote mensen is het niet veel anders. Als de Navo werkelijk denkt sympathie te zullen oogsten met het ingrijpen in Libië vrees ik dat ze nog raar van de bok zullen dromen, zoals wijlen mijn schoonvader placht te zeggen. Met bombardementen zaai je geen liefde. Met hulp ook lang niet altijd.
Vrijwel iedereen is vergeten dat de Taliban en Al Qaida, waar wij nu zo bevreesd voor zijn, ten tijde van de Sowjet bezetting van Afghanistan door de Verenigde Staten werden bewapend en van financiële middelen voorzien. Desondanks haatten ze het westen al voor ze er door werden gebombardeerd. Iets vergelijkbaars is goed voorstelbaar in Libië. Niemand weet wie het daar voor het zeggen gaan krijgen. Onze “hulp” nu kan zich evengoed tegen ons keren, want armoe en het gevoel met superieure neerbuigendheid behandeld te worden vormen (naast angst) een geweldige voedingsbodem voor haat. Ik vrees dat die voedingsbodem de afgelopen maanden zeker niet schraler is geworden. We hebben in Libië geholpen om een dictator van de troon te stoten. Laten we het er nu ook zo’n chaos worden als in Irak?

Als ik de Amerikaanse minister van buitelandse zaken, Hillary Clinton, haar one-liners op tv zie uiten, spat de onoprechtheid van het scherm. Zoals ooit toen ze vertelde onder een kogelregen gevlucht te zijn bij aankomst in voormalig Joegoslavië. Ik verfoei de republikeinen in de VS, maar met deze democrate, heb je de republikeinen niet eens nodig om de wereld verder in de problemen te brengen.
De wereld zal het overigens nooit goed kunnen doen. Over Darfur, Ruwanda en meer van dit soort apocalyptische gebieden wordt vaak gezegd: “En de wereld stond er bij en keek er naar.” In Irak, Afghanistan en Libië keek de wereld niet toe. Maar of de wereld daar nou beter van is geworden?

Read Full Post »

Na 18 jaar zijn drie veroordeelden (1 x doodstraf en 2 x levenslang) in Amerika vrijgelaten. Ze waren veroordeeld voor de gruwelijke moord op drie 8-jarige jongetjes. Op het eerste gezicht zou je dit een overwinning voor een rechtssysteem kunnen noemen, maar als je leest waarom en vooral hoe ze zijn vrijgelaten, rijzen je de haren te berge.

Ik vind Amerika al heel lang een hysterisch hypocriet land. Dat ze ons ooit bevrijd hebben van de Duitsers telt voor mij niet meer, hoewel de generatie die mij opvoedde vond dat je vanwege die bevrijding kritiekloos moest slikken wat Amerika waar dan ook ter wereld deed. De vrijlating van de drie van West Memphis zou in hun ogen een bewijs zijn van de morele superioriteit van de Amerikanen.

De Volkskrant van maandag 22 augustus meldt: “De veroordelingen zijn gebaseerd op verklaringen van getuigen. Die zeggen dat ze de tieners (18 jaar geleden dus, FK) hebben horen praten (!) over de moorden. Saillant detail is het gegeven dat de “daders” niet echt pasten in het mensbeeld dat “men” ter plekke had. In 2005 en 2007 blijkt dat er geen DNA materiaal is gevonden dat de veroordeelden koppelt aan de slachtoffers. Eerder zou de stiefvader van een van de drie slachtoffers in aanmerking komen.

Tot zover is er nog niet zoveel mis met de gang van zaken, behalve dan misschien een gerechtelijke dwaling. Maar dan komt het. Het OM snapt dat bij een nieuw proces waarschijnlijk vrijspraak volgt. Het zou dan van eer en niveau getuigen als het OM zou zeggen: “Gelukkig wordt deze gruwelijke dwaling nu ongedaan gemaakt.” Nee, niets van dat al. Er wordt een regeling getroffen waarbij:

  • de drie volhouden onschuldig te zijn
  • de drie erkennen dat de aanklagers genoeg bewijzen hadden voor een veroordeling
  • de rechter de oorspronkelijke aanklacht schrapt, waardoor doodstraf en levenslang onmogelijk worden
  • de rechter de drie nu veroordeelt wegens moord in eerste en tweede graad (ondanks de twijfels die zijn gerezen!)
  • de drie worden veroordeeld tot precies de tijd die ze gevangen hebben gezeten
  • het OM de mannen nog steeds als schuldig beschouwt
  • er daarom geen schadevergoeding betaalt hoeft te worden

Een van de drie had moeite met deze regeling, maar omdat anders de ter dood veroordeelde in de dodencel zou blijven is hij er toch mee akkoord gegaan.

Om een of andere reden ben ik toch nog steeds blij met het systeem dat wij in Nederland hebben, maar ik leef niet in de onnozele illusie dat wij hier geen hypocriete rechtspraak bedrijven.

Read Full Post »

Deze pagina is vervallen.

 

Read Full Post »

De kuur waarmee Gal en Totilas een jaar eerder een wereldrecordscore bereikten, nu zonder hinderlijk gesnater van een commentator.

Read Full Post »

Elk jaar houden de skûtsjes Friesland in de ‘besnijing’, houden ze Friesland in hun ban. Iedereen die ook maar iets voor het zeilen voelt, volgt de strijd tussen de oude vrachtschepen op de voet. Skûtsjesilen is synoniem met wedstrijdzeilen met oude vrachtschepen, platbodems die rond de eeuwwisseling werden gebouwd om turf, mest en andere lading tot bij de boerderijen te brengen. Hiervoor moesten de schepen ondiepe vaarten in. Daarom werden de schepen dan ook lang en plat gemaakt. Als er wedstrijden waren, en de schipper een paar centen extra kon verdienen, werd alle huisraad uit het skûtsje gehaald en op de wal gezet.

Deze skûtsjewedstrijden vonden vaak plaats in perioden dat er weinig werk voor de schippers was; de boeren hadden immers wel iets anders aan het hoofd dan denken aan een lading voor de broodschipper. Gelukkig waren er kasteleins die heil in een zeilwedstrijd zagen, bijvoorbeeld tijdens een jaarmarkt. Maar ook hier ging de kost voor de baat uit: de prijsuitreiking was in het café en de winnende schipper moest natuurlijk een rondje geven.

Ga voor meer info naar de site van de SKS

Het Skoetsjejournaal doet dagelijks verslag van de competitie.
Klik hier voor de openingswedstrijd in Grouw.

Read Full Post »

Het jaarlijkse SKS skutsjesilen in Friesland is een spektakel dat qua impact voor de watersporter is te vergelijken met die van de Tour de France voor de wielrenner. Compleet met een dagelijks “Skutsjejoernaal” op Omrop Fyrlân, dat niet onderdoet voor de Avondetappe van de NOS.

Hieronder kunt u de afleveringen van het Skutsjejoernaal op uw gemak bekijken.

30 juli – Eerste wedstrijd op het Pikmeer en de Wijde Ee bij Grouw.

Klik hier voor de tweede wedstrijd op de Veenhoop

Read Full Post »

Older Posts »