Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2011

Nacht fotografie door astronauten vanuit Space Shuttle en International Space Station.

Read Full Post »

Als 18 jarige beleefde ik één van de grootste avonturen die de mensheid ooit ondernam: de reizen van de Apollo’s naar de man. Vanaf Apollo 8 die een retourtje maan ‘deed’ zonder te landen, tot Apollo xx waarmee de eerste maanauto werd geïntroduceerd.
De herinneringen leven voort in de bewaarde beelden.

Een prachtige montage van HD foto’s van de missie van Apollo 11 (Neil Armstrong, Edwin ‘Buzz’ Aldrin en Michael Collins).

Hoe sta je op als je valt op de maan? Charlie Duke laat het zien.

Natuurkunde op de maan. De hamer en de veer van de valk vallen even snel.

Een rit met de maanauto Rover

Vertrek van landingsvaartuig Falcon (Apollo 15) vanaf de maan. Gefilmd met de camera van de Rover.

Bij het vertrek van de maan tijdens Apollo 17 werd de camera van de Rover bediend vanaf de aarde, waardoor het vertrek beter te volgen is.

Read Full Post »

Liefhebber van ‘ruimtebeelden’ van de aarde? Ga zitten, relax en geniet.

———————–

Read Full Post »

Read Full Post »

Aan NASA’s Space Transportation System (STS)-programma kwam na dertig jaar een ​​einde op 21 juli 2011. De Space Shuttle vloot leverde de wetenschap de Hubble Space Telescope, het International Space Station, en tientallen satellieten, ruimte-sondes, bemanning en voorraden.
Twee shuttles gingen verloren: Challenger in 1986 en Columbia in 2003.
De landing van Atlantis op het Kennedy Space Center betekende het einde van een tijdperk, na 135 missies.

Alle 135 STS missies in chronologische volgorde

De berging van de Sold Rocket Boosters (de beide raketten aan weerszijden van de bruine brandstoftank).

Read Full Post »

In haar column over de Diamantbuurt (volkskrant 28-7, pagina 2) legt Aleid Truijens de vinger op de zere plek. Ik citeer: “In Noorwegen reageren de sociaal-democraten waardig en sterk op de aanslagen. Het zou helpen om het vertrouwen in de sociaal-democratie te herstellen, als Van der Laan toont dat hij de buurtbewoners wél beschermt tegen het tuig. Niet alleen op internet wordt de haat gevoed.”
Truijens schrijft vanuit eigen ervaringen. Ze woont in een aanpalende wijk; haar dochter (niet de bangste) loopt voor geen goud langs een groepje ‘Hoerrrrrrrrr’ sissende jongeren die voor een snackbar in de van Woustraat hangen. Het zwembad wordt door dezelfde jongeren geterroriseerd.
Nog een citaat uit de column van Truijens: “Nu fiets ik door de Diamantbuurt. Ik passeer schichtig de samenklonterende jongens, voel de afkeer opborrelen en het diepe verlangen dat deze buurt nu eindelijk eens, na ferm optreden van burgemeester Van der Laan, wordt schoongeveegd. En tegelijk schrik ik. Ben ik een islamofoob in het diepst van mijn gedachten?”

Door de gruwelijke aanslagen in Noorwegen staan de media de hele week al bol van de meningen over islamofobie, islamhaat, islamisering, populisme, rechts extremisme en ga zo voort. Al wat ons maar angst in boezemt.
De vraag die Truijens zichzelf stelt is de zere plek in het debat. Haar volkomen legitieme behoefte aan een schoongeveegde buurt doet haar schrikken, ja bezorgt haar zelfs schaamte. Schaamte voor haar haatgedachten. Ziedaar een van de grote problemen in het huidige maatschappelijke debat: de problemen benoemen betekent vrijwel onmiddellijk indeling in één van twee kampen: Populist of Linkse intellectueel. Niets nieuws onder de zon trouwens; ooit stonden Hoeken tegenover Kabeljauwen. Rekkelijken tegenover Preciezen. Gemeenschappelijk kenmerk van  debatten tussen zulke groepen: de hoge toon en een volkomen gebrek aan toenadering. Aan beide kanten. Het zal dus wel des mensen zijn, dat geruzie.

In de 37 jaar die ik in het voortgezet onderwijs heb doorgebracht, zag ik de samenleving in de school als een soort trailer waarin te zien is hoe de maatschappij er pakweg twintig jaar verderop uit zal zien. Leerlingen toonden mij “de burgers van de toekomst”. Collega’s stonden model voor “het bestuur en het gezag” in diezelfde toekomst. Mijn verwachtingen zijn nooit echt ontkracht, mijn optimisme niet gegroeid.
Ik wist van mijn leerlingen (VMBO-TL) precies voor welke leerkrachten zij respect hadden en voor welke niet. De strengste leerkrachten scoorden het hoogst. Betekent dat nu dat elke strenge leerkracht automatisch respect afdwingt? Nee, er hoort altijd nog een maar bij: streng maar rechtvaardig. Leerlingen hadden (en hebben) een grote behoefte aan orde en rust in de wereld om hen heen. Maar ook aan eerlijkheid en rechtvaardigheid. Leerkrachten die alleen maar streng zijn, zeg maar gevoelloos streng, scoren laag. Repressie dwingt immers geen respect af. Maar de leerkracht die de stoorzenders er keer op keer uitgooide en in hun vrije tijd pakte, daar was het gros van de leerlingen erg blij mee. En juist die leerkracht is aan het uitsterven. Hoe dat komt is onderwerp van een andere discussie. Het gaat nu om de zere plek van Aleid Truijens.

De noodkreten van gewone mensen, in gewone buurten, met gewone behoeftes, zijn te lang ontkend en ontkracht door dat deel van het politieke spectrum waarmee ik mij verwant voel. Het wordt door PVV aanhangers steevast de Linkse Kerk genoemd; gevuld met intellectuelen. Populisten en intellectuelen staan mijlenver uit elkaar. Niet zo raar. Onderbuik en hoofd liggen ook niet naast elkaar. Maar de kloof die is ontstaan reken ik intellectuelen zwaarder aan dan populisten.

Zoals er valse honden bestaan, zo bestaan er valse mensen. Laten we ze gemakshalve maar even tuig noemen. Daar hebben intellectuelen te weinig oog voor gehad.  Valse honden en tuig zijn vaak niet meer op het goede pad te krijgen. Valse honden lopen op een gegeven moment tegen een fatale spuit aan, maar waar loopt tuig tegen aan? Begrijp me goed, ik pleit niet voor een fatale tuigspuit, maar vraag mij af waarom tuig zo lang een kans krijgt. Heropvoeden is in veel gevallen nauwelijks een optie. Tuigdorp is een kreet van een opportunist, die wil scoren. Een eenzame spits op de helft van de tegenstander, die er op wacht tot hij in scoringspositie wordt gebracht en dan toeslaat.
In het linkse kamp wordt vaak naar de heer Wilders geschreeuwd dat hij haat zaait, mensen tegen elkaar op zet en wat dies meer zij. Nog deze week werd daaraan toegevoegd dat juist de heer Wilders mensen kan (moet) laten inzien dat het geweld wat zich in Noorwegen heeft afgespeeld absoluut niet kan.
Ik zou het linkse kamp maar wat graag door elkaar schudden en zeggen: “Luister nu eens goed naar de behoeftes van gewone goedwillende mensen in wijken met veel overlast. Bescherm hen nou eens echt tegen het tuig en grijp in. Zit niet te ouwe betten, maar doe iets. Opvoeden moet je doen. Dan beperkt opvoeden zich op dit moment maar even; laat het dan maar een kwestie zijn van “tot hier en niet verder.” Maar laat het niet zo ver komen als nu is gebeurd bij een juwelier, die geen allochtone jongeren meer wil toelaten in zijn zaak, omdat hij te vaak is overvallen en door zo’n overval in een rolstoel is beland. Hij lijkt meer begrip van allochtonen te krijgen dan van autochtonen.
Ik kan niet zeggen dat ik zijn opstelling afkeur: ik wil zelf ook blijven bepalen wie ik in mijn huis en tuin toelaat.

Een kanttekening bij dit gekleurde verhaal: het is jammer genoeg moeilijker om je te ontwikkelen tot een wellevend mens als je in sociaal-economisch opzicht bij de zwaksten uit de samenleving hoort. Wie in welvaart en voorspoed op mag groeien heeft automatisch een voorsprong. De manier waarop dit kabinet bezuinigt zal weinig bijdragen aan een verbetering van die situatie. Daarom blijf ik trouw aan het linkse kamp en stem ik SP.

Tegen Aleid Truijens zeg ik: Schaam je niet voor je gedachten. Tuig is niet alleen zwart of bruin, tuig is ook spierwit, tuig is tuig, of het nou Marokkaans tuig is, Antilliaans tuig, voetbalsupporters of dronken plattelanders in een zuipkeet. Tuig is tuig. En daar houden wellevende mensen nou eenmaal niet van.

Read Full Post »

Ik ben een mens van rituelen. Die vind ik belangrijk. Ze bieden houvast. Het eerste ritueel vindt al plaats kort na het ontwaken. Dat voltooi ik uitgebreid op het toilet waar ik op mijn smartphone het nieuws doorneem op Nu.nl. Het schijnt overigens zeer gezond te zijn om flink de tijd te nemen voor de stoelgang, dus ik kan het iedereen aanbevelen. Ritueel twee is het ontbijt dat ik combineer met het lezen van de Volkskrant. Vaak doe ik dan meteen een idee op voor een column, waar ik vervolgens meestal niets mee doe, echter niet vandaag.

Met stijgende woede las ik de column van Aleid Truijens op pagina 2 van de Volkskrant. Truijens  reageert in haar column op een column van CDA kamerlid Sabine Uitslag, die zich op de website van zorgenwelzijn.nl afvraagt wat mantelzorg is.
Het fileermes van Truijens is vlijmscherp, ze  promoveert Uitslag onder meer tot de “mannenmagneet” van het CDA. De column,  zo vol met cynisme, motiveert mij tot een zoektocht op mijn PC. Als je ergens je mening over wilt ventileren is het wenselijk je eerst goed te informeren.

Misschien geldt dat ook wel voor U, waarde lezer. Ik help u graag even op weg.
De column waar het allemaal om gaat vindt u op de website van zorgenwelzijn.nl.
Hoewel slecht leesbaar kunt u de column van Aleid Truijens vinden op de online versie van de Volkskrant.
Een interview met Sabine Uitslag kunt u beluisteren op de site van RTV-Oost.

In dat interview met RTV-Oost begint zij met vast te stellen dat je “… een column schrijft om mensen te prikkelen, mezelf te prikkelen. Een goede columnist schrijft een colum waar mensen over na gaan denken en dat is wel gelukt kan ik zeggen.”

Mevrouw Uitslag doet dus aan zelfprikkeling en kwalificieert zich en passant als “een goede columnist”. Ze heeft gelijk als ze zegt dat het gelukt is om mensen aan het denken te zetten. Alleen vraag ik mij af of dat gedachtenproces wel het proces is dat zij voor ogen had.
Op RTV-Oost pretendeert ze dat haar column gaat over de vraag “waar de scheidslijn ligt.” Nu kan ik goed lezen, maar die vraag heb ik in haar column niet teruggevonden. Wel dat ze veel waardering heeft voor al die mensen die omzien naar hun omgeving. De waardering heeft een ondertoon: Mevrouw Uitslag heeft waardering voor al die mensen die kostenloos omzien naar anderen. In het interview hoor ik vooral kronkelige pogingen om twee dingen vooral te verdoezelen:

  1. Het feit dat zij, als kamerlid met langdurige zorg in haar portefeuille, laat blijken niet te weten waar zij het over heeft.
    Mantelzorg is echt iets anders dan een potje eten koken voor je zieke vriendin en daar je yogales voor afzeggen. Ik citeer Aleid Truijens: “Ik hoop dat Uitslag niet gaat koken voor die vriendin. Doodzieke mensen hebben zelden honger, maar hebben iemand nodig die poep, pies en kots opruimt.”
  2. Het feit dat zij, klaarblijkelijk, niet goed heeft nagedacht toen zij haar column schreef.

Uitslag toont haar ware gezicht, als ze haar conclusie prijsgeeft: “Mijn conclusie is dat we mantelzorg tegenwoordig kwantificeren en daarmee wordt datgene wat altijd vanzelfsprekend was, opeens iets waar eisen en verwachtingen aan worden gesteld.” Kort gezegd, vroeger werd dat voor niets gedaan, dus waarom nu dan niet meer? Operatie PGB van het christelijk-liberale kabinet zal ongetwijfeld debet zijn aan de visie van mevrouw Uitslag.

Het kabinet toont, met instemming en volle medewerking van het CDA, sowieso weinig betrokkenheid bij de zwakkeren en de kwetsbaarsten in de samenleving. Toen minister Edith Schippers zich onlangs afvroeg of mensen die een psychiater nodig hebben niet gewoon een goed gesprek met hun familie konden voeren, werd daar vanuit het CDA geen stelling tegen genomen, terwijl ze wel de schijn ophouden dat zij vanuit hun christelijke beginselen altijd oog hebben voor de zwakkeren in de samenleving. Nog even en het CDA is zelf één van de zwakkeren op het Binnenhof.

Read Full Post »

Older Posts »