Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2011

IVO de Hypotheekkoning

Volgens het blad Quote heeft minister Ivo Opstelten (VVD) een hypotheek van ruim 1,2 miljoen euro. Minister Piet Hein Donner schijnt er een van ruim 1 miljoen euro te hebben. Tijd voor wat rekenwerk.

Gesteld dat Opstelten voor deze hypotheek 5% rente moet betalen, dan is dat jaarlijks 0,05 x € 1.200.000 = € 60.000,= Daarvan krijgt hij waarschijnlijk 42%, maar misschien wel 52% terug. Tussen de € 25.000,00 en € 30.000,00 opgebracht door de Nederlandse belastingbetaler. Het mag duidelijk zijn waarom de VVD en het CDA niet aan de hypotheekrente willen tornen.

Ik blijf er bij dat de huidige opzet van de hypotheekrente aftrek asociaal is en niet meer in overeenstemming met waar hij ooit voor bedoeld was. In mijn column van 4 november heb ik hier al eens aandacht aan besteed. Hoe duidelijk moet het worden? Ik stel nogmaals voor, om de hypotheekrenteaftrek te beperken tot pak hem beet de eerste € 400.000,00 en als mensen meer willen lenen, dan moeten ze dat zelf maar opbrengen. Het is te zot dat mensen als Opstelten (hoe oud is de man?) zich op deze manier ten koste van (vooral) Jan Modaal verrijken.

Read Full Post »

18 februari 2011. Ik las vanochtend in de Volkskrant de volgende namen:

  1. Iris van Bennekom – topambtenaar op VWS en verantwoordelijk voor de AWBZ. Stapt per 1 maart over naar zorgverzekeraar De Friesland
  2. Greet Prins – reorganiseerde Philadelphia Zorg na mismanagement door andere bestuurders
  3. Jan de Vries – bestuurder MEE Nederland, oud CDA-kamerlid
  4. Jopie Nooren – Lunet Zorg Brabant
  5. Rob van Dam – Wijk- en Woonzorg Den Haag (verkeert in problemen)
  6. Rien van der Kolk – De Rijnhoven
  7. Marijke van Putten-van Vlijmen – GGZ Noord-Holland noord
  8. Joop Hendriks – Bronovo Nebo

Zij staan op de deelnemerslijst van een studiereis naar Zwitserland. Daar willen ze kijken hoe de Zwitsers de langdurige zorg hebben gereorganiseerd. Dat doen ze vanuit een toplocatie bij Zürich. Op het programma staan (aldus Volkskrant verslaggever Gijs Herderscheê).

  • bezoeken aan Zwitserse zorginstellingen
  • stadswandelingen
  • interne groepssessies over bijvoorbeeld
    – de toekomst van de langdurige zorg in Nederland
    – waardering voor personeel en cliënten
  • elke dag een diner op een toplocatie

Dit allemaal wel te verstaan op kosten van de belastingbetaler, aangezien de reis wordt betaald door de zorginstellingen waar voornoemde bestuurders ‘werken’. Die zorginstellingen worden voor een groot deel gefinancierd  uit de zorgwet AWBZ, waar een burger met een modaal inkomen volgens Herderscheê jaarlijks zo’n € 4000,00 aan betaalt. De reis voor de 28 bestuurders schijnt de belastingbetaler bijna € 100.000,00 te kosten.

Klik hier om het betreffende artikel te lezen.

Hopelijk is het een vergissing.
Het zal wel ijdele hoop zijn om te denken dat Herderscheê zich volledig vergist.
Een jaar of twintig geleden zag ik in mijn werk als docent aan het voortgezet onderwijs een explosieve toename van de interesse in het vak economie. Ook bestuurskunde mocht zich verheugen in grote belangstelling. Aanvankelijk verbaasde het mij, maar in de discussies die ik met leerlingen voerde bleek al snel dat ik te maken had met een nieuwe generatie, die weinig sociaal bewustzijn had en het eigen ego boven alles stelt. De wereld houdt op aan de rand van het eigen gezichtsveld, tenzij daarbuiten geld geroken wordt.
Ik chargeer, maar niet overdreven zwaar. De eerste afgestudeerde bestuurskundigen hebben de beste baantjes ingepikt. Daarna breidde de olievlek zich uit. Nu worden zelfs de bestuurderen van scholen voor voortgezet onderwijs betaald. Het bestuur kent zichzelf gewoon een vergoeding toe voor de activiteiten ten behoeve van de school, want in die tijd had ook beroepshalve geld verdiend kunnen worden. Waar die activiteiten uit bestaan, buiten de maandelijkse vergadering? Ik zal het Joost eens vragen, want die schijnt het altijd te mogen weten.

Betrokkenheid toen en nu.
In 1978 nam ik afscheid uit mijn eerste baan in het onderwijs. Ik gaf les aan een school voor LHNO en IHNO in Den Helder. Bij mijn afscheid werd ik warm toegesproken door de voorzitter van het bestuur, Ko Zegel. Ik noem zijn naam hier opzettelijk omdat ik dierbare herinneringen aan hem bewaar. De man was hoofd van een basisschool en besteedde een flink deel van zijn vrije tijd aan de belangen van AMS de Vijfsprong. Het bestuur kende iedere docent en zeker de helft van de leerlingen. Het was een organisatie die paste onder de noemer “menselijke maat”. Mede dankzij de betrokkenheid van het bestuur had de school een geweldig docententeam, dat tijd noch moeite spaarde als het ging om het scheppen van een vruchtbare onderwijssfeer.
Uit recente ervaring weet ik inmiddels dat dit verleden tijd is. Bij mijn definitieve afscheid van het onderwijs heb ik van het bestuur niet eens een bevestiging van ontvangst van mijn ontslagbrief gekregen. Laat staan een blijk van bestuurlijke waardering. Een akte van ontslag en dat is het. Voor alle duidelijkheid, de school zelf heeft mij op een warme manier uitgezwaaid, maar de bestuurders … blijkbaar is het ze de moeite niet waard. Betrokkenheid volgens de normen van dertig jaar geleden kun je hen dan ook niet verwijten.

Terug nu naar de dames en heren die ik aan het begin van deze column heb genoemd.
Ik zou mij doodschamen als ik ontdekte dat familie of vrienden van mij zich op deze manier verrijken. Ik zou ze per onmiddellijk uit mijn adressenbestanden verwijderen. Schaamteloosheid viert hoogtij.
Ze worden TOPbestuurders en TOPambtenaren genoemd. Heeft dat nou te maken met het feit dat ze aan de top van het pyramidespel staan? Op topkwaliteit heb ik slechts weinigen kunnen betrappen.

Soms spijt het me dat ik geen Calvinist ben en zou kunnen geloven in “Eerder zal een kameel door het oog van de naald gaan, dan een rijke het koninkrijk der hemelen binnen zal gaan.”
Maar ja, dat is ook een zinsnede die door machtige rijken bedacht zou kunnen zijn.

Opium voor het volk he?

Read Full Post »

17 februari 2010. Geert Wilders heeft zich weer eens aan het debat onttrokken. Dit keer omdat op Joop.nl een hem niet welgevallige cartoon was geplaatst.  Normaal gesproken zou ik schouderophalend reageren op dit soort flauwe praktijken, maar ik maak me er toch grote zorgen om.

De man die door Maarten van Rossum consequent gekke Geert wordt genoemd, boezemt mij angst in. Net zoveel angst als fundamentalistische moslims doen. Het vervelendst aan Wilders is dat ik zijn angst deel voor de Islam fanaten. Alleen voel ik die angst ook bij andere reli-fanaten. Feitelijk boezemt elke fanaat met geldings en bekeringsdrang mij angst in. Voor mij is Wilders zo’n fanaat met geldings- en bekeringsdrang.

In 1992 reisde ik door Pakistan. In Gilgit ontmoette ik op straat een journalist met wie ik afsprak die avond in een restaurant van gedachten te wisselen. Omdat ik voor een lokale Drentse krant een reisverslag schreef vond ik het gerechtvaardigd me als journalist te afficheren. De Pakistaan schreef voor de Gilgit Journal (of iets dergelijks) en had een bordje Press op het stuur van zijn tweetaktmotor.

Die avond verscheen hij op het afgesproken tijdstip en werd begeleid door Mister Khan (de man met de korte mouwen links).
Mr. Khan was vermoedelijk zijn superieur, bij de krant of misschien wel bij een instantie waarvan ik toentertijd in mijn naïviteit het bestaan niet vermoedde. Ik kreeg die avond een hoorcollege over de Islam.
Mr. Khan maakte mij ondubbelzinnig duidelijk dat het tijdperk van het Westen en dan vooral van George Bush (de oude) spoedig voorbij zou zijn. “Islam is the new world order.”

Ik herinner me die avond vooral vanwege de immense dreiging die ik voelde. Het was niet de man op zich die dreigend was, maar zijn diepe innerlijke overtuiging dat hij gelijk had. Hij wist zeker dat de Islam het wereldwijd voor het zeggen zou krijgen. Zijn standpunt was onwrikbaar en niet vatbaar voor kritische vragen. Overal had hij een (in zijn ogen) afdoend antwoord op. Het ergste vond ik zijn reactie op mijn vraag wat hij vond van de positie van de vrouwen in Islamitische landen. “She’s happy at home.”
Geert Wilders is voor mij – met andere opvattingen weliswaar – een evenbeeld van deze man. Er is geen discussie mogelijk, zijn waarheid is de enige. Hij eigent zich daarnaast ook nog eens het recht toe om ongecensureerd te zeggen wat hij maar wil; voor anderen (tot onze koningin aan toe) is dat recht echter niet vanzelfsprekend.

Ik ben atheïst en gruwel van elke religieuze groepering die mijn vrijheden wil inperken. Of het nou de Islam is of het Christendom, dat op het terrein van vrijheidsbeperking ook een behoorlijke conduitestaat heeft opgebouwd in de laatste honderden jaren van het vorige millennium. Ik heb in mijn jeugd in de jaren vijftig van de vorige eeuw de druk nog ervaren die er van de kerk uit ging.
Dankzij de opstandigheid van mijn vader, die de kerk de rug toekeerde was ik de eerste in ons geslacht die buitenkerkelijk opgroeide, maar alom was de druk voelbaar die er van de “kerksen” uit ging.

Het ergste van mensen die zoveel druk menen te mogen leggen, is dat ze onwrikbaar overtuigd zijn van hun eigen gelijk. Moslims, Christenen, Joden, maar ook Humanisten heb ik er wel op betrapt. Wilders doet niet voor hen onder. Zijn waarheid is DE waarheid. Alsof hij God zelf is, of (hoe erg ook voor hem) misschien wel Allah.
Kenmerkend voor dit soort mensen is de hoge toon, die zij maar al te graag bezigen. Een toon, die (weet ik uit jarenlange ervaring in het voortgezet onderwijs) alleen maar weerstand oproept en verzet. Als je dus al meent een ander te moeten overtuigen, is het domste wat je kunt doen zo’n hoge toon aanslaan.

Tenzij … het niet je doel is om mensen te overtuigen, maar om meelopers te verzamelen, die je kritiekloos nabrauwen, met als uiteindelijk doel om macht uit te oefenen. Macht, geen gezag.
Er is dan ook niet veel fundamenteel verschil tussen de wijze waarop de PVV zich manifesteert en de manieren die de PVV de politieke Islam toedicht. Eens te meer geldt: zo de waard is vertrouwt hij zijn gasten.

In een democratie geldt boven alles: wie het debat mijdt verliest zijn recht van spreken. De PVV van Geert Wilders mag veel verweten worden; van democratisch gedrag kun je hen niet betichten.

Read Full Post »

Zakelijke brochure

In opdracht van Prent Vormgeving en Drukkerij Hagen heb ik de tekst van een brochure van meubelleverancier houtenmeubelopmaat.nl herzien. Daarbij heb ik vooral gelet op overbodige taal. In dit geval was het oude gezegde “Schrijven is schrappen” eens te meer van grote waarde.

Klik op onderstaande afbeelding om de brochure te openen.

Read Full Post »

Voor Annigje Leuninge-Koning heb ik de eindredactie verzorgd van een boekje met haar jeugdherinneringen. Zij vertelt hierin aan haar kleinkinderen hoe het was om als kind de 2e wereldoorlog mee te maken.

Het boekje is tot stand gekomen in samenwerking met Drukkerij Hagen en Prent Vormgeving, beide gevestigd in Hoogeveen.

Klik hier om in het boekje te bladeren.

Read Full Post »

Ik heb wat op mijn lever. Het is gal. Die moet ik echt even spuwen. Deze keer is die gal door ex-kardinaal Simonis veroorzaakt. Nog niet zo lang geleden bestond de man het om bij Pauw en Witteman bij hoog en bij laag te beweren dat hij niets wist van sexueel misbruik door katholieke geestelijken. Nu blijkt dat hij wel degelijk weet heeft gehad van deze misdadige praktijken.

Simonis heeft in 1991 als aartsbisschop van Utrecht een priester aangesteld van wie hij wist dat die eerder in een ander bisdom was veroordeeld voor ontucht. Toch permitteerde de schijnheilige geestelijke zich de uitspraak  “Wir haben es nicht gewusst. Het is een beladen term. Maar het is wel waar”.

Nu ben ik altijd al sceptisch geweest waar het ging om de betrouwbaarheid van mensen met enige macht. Zelfs bij kleine macht horen grote leugens. Of het nu gaat om afdelingsmanagers in bedrijven, op scholen of om premiers en presidenten. Als het ze uitkomt nemen ze het met de waarheid niet nauw. Wikileaks heeft daar onlangs de ontluisterende bewijzen van geleverd. Bert Wagendorp heeft er een zeer lezenswaardige column in de Volkskrant van 25 januariover geschreven. (Klik hier om deze te lezen.)

Mijn jeugd heb ik doorgebracht in een gereformeerd milieu in de Achterhoek. Mijn vader had de kerk de rug toegekeerd en ik was de eerste in ons geslacht die niet werd gedoopt. Ik mocht dus veel wat mijn gereformeerde leeftijdsgenootjes niet mochten. De duvel en zijn ouwe moer maakten op mij geen indruk. God bestond niet en de duivel dus ook niet. Toch heb ik om me heen zoveel calvinisme gezien dat het  mijn normen wel heeft beïnvloed.
Een (toen inmiddels ex-)gereformeerde vriend confronteerde mij er mee in een donkere periode in mijn leven begin jaren tachtig. Ik moest dringend uit een depressie gepraat worden. “Jij lijkt verdorie wel calvinistischer dan ik, terwijl jij niet eens zo bent opgevoed.”
Dankbaar heb ik die woorden vele malen herhaald. Als een soort mantra gebruikt om een sluipende ziekte het hoofd te bieden.

Toch heb ik nu opnieuw gemerkt dat een deel van mijn normen nog steeds naief is. Een geestelijke, die zijn leven aan het Opperwezen wijdt, liegt niet, accepteert geen misdaad, beschermt geen kindermisbruikers. Dacht ik. Het blijkt niet zo te zijn.
Ik krijg een steeds grotere hekel aan machthebbers. Al was het alleen maar, omdat je nooit zeker weet of ze je voorliegen, maar wel weet dat de meesten het doen. Zou het zo met katholieke geestelijken ook zijn? Je weet nooit zeker of ze kinderen misbruiken, maar je weet wel …

… laat ik deze zin maar niet afmaken. Alleen al het idee is te eng. In Nederland zullen ze hun handen nu wel thuis houden, maar hoe zit het in de regio’s hier ver vandaan, waar het katholiscisme nog welig tiert? Ik griezel bij het idee.

Naschrift: In Brandpunt van zondag 13 februari 2011 reageerde Simonis op de kritiek die hij ondervindt. Hij eindigt met “En wat ik zeg is waar.”
Waarom geeft dat ene zinnetje mij nou weer zo’n heel vieze galsmaak?

Read Full Post »