Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2010

Het Yuta theater…

In het Spaarbankbos bij Hoogeveen (december 2010)
(2 filmpjes)


==========================================

Op Texel (november 2010)
(2 filmpjes)


==========================================

Op Texel (mei 2010)
(3 filmpjes)

==========================================

Yuta gaat zondagsochtends altijd met Loeka uit op de dijk langs de Hoogeveensche Vaart.

==========================================

Yuta ontmoet Scott, een Schotse collie pup van (toen) 13 weken oud.

==========================================



Read Full Post »

Vrijdag 17 december 2010. Hevige sneeuwval legt het normale leven in het westen van ons land helemaal stil. Snelwegen veranderen in ijsbanen. Vrachtwagens komen bruggen en viaducten niet meer op. Het vlieg- en spoorverkeer komt vrijwel tot stilstand. Duizenden reizigers stranden in stations- of vertrekhallen of staan uren in hun auto’s in de file te wachten tot ze een paar meter verderop weer uren kunnen wachten. In de Volkskrant van de zaterdag nadien lees ik de hartenkreet van een wanhopige reizigster: “En vanochtend was er nog helemaal geen alarm, van wie dan ook!”

De dijk langs de Hoogeveensche vaart verried in haar winterse pracht niets van de chaos in het westen van het land.

Toen ik dit las dacht ik terug aan een gesprek dat ik met mevrouw D. -ter H. had op de dijk langs de Hoogeveensche vaart, waar wij onze honden uitlaten. Mevrouw D. is  bijna 90 jaar en studeert geschiedenis van de filosofie aan de universiteit. Niks bijzonders, ze staat ook nog elk voorjaar op ski’s om hellingen af te dalen! We kwamen te praten over de maakbaarheid van het leven. Mevrouw D. foeterde dat “tegenwoordig alles maak- en beheersbaar moet zijn. Mensen willen niet meer met onzekerheden leven.”

Ten tijde van de massale vaccinaties van risicogroepen tegen de Mexicaanse griep zag ik een licht  hysterische jonge moeder op televisie die uitriep: “Ze kunnen mij helemaal niet garanderen dat mijn kind niet doodgaat door die griepprik.”

Hoe ver zijn wij verwijderd geraakt van onze oorsprong?
Nog geen honderd jaar geleden was er geen gezin waar niet minstens één kind op jonge leeftijd was overleden; als het ’s winters flnk sneeuwde maakte men gezamenlijk de weg vrij om paard en wagen doorgang te geven; kroop men wat dichter bij de kachel en trok men een lange onderbroek aan.

Nee, ik ga hier niet beweren dat het toen allemaal beter was. Ik heb ook geen weemoedig verlangen naar de tijd toen geluk nog heel gewoon was, maar ik signaleer wel dat wij ons nu echt aan de wetten van de natuur ontworsteld denken te hebben. Dat in de grote steden kinderen leven die geen idee hebben dat melk uit een koe komt is al lang bekend. Nu blijkt dat niet alleen kinderen geen benul meer hebben van onze plek in de natuur. Als je – op weg naar Schiphol met de trein gestrand – uitroept: “De volgende keer ga ik weer met de auto, ze hebben vanochtend niet eens gewaarschuwd”, ben je het vleesgeworden bewijs van de afstand die tussen de mens en haar natuurlijke oorsprong is ontstaan.

Het is de hoogste tijd dat de natuur eens goed terugslaat. Dat zij ons in al haar boosaardige grootheid onze nietigheid onloochenbaar toont. Vermoedelijk zal er ooit een partij voor afschaffing van de natuur worden opgericht.

Read Full Post »

In de stilte van het Drentse land ligt, net achter Donderen, galerie de Bun. Eigendom van beeldend kunstenaar Tonnis de Boer. Ik ben een liefhebber van zijn werk en via de kunstuitleen in Hoogeveen heeft menig aquarel van zijn hand de muren van onze woonkamer gesierd. Op een sombere vochtige dag in november 2010 heb ik hem opgezocht. Nieuwsgierigheid naar de man achter de kunstwerken mijn drijfveer; een gastvrije ontvangst mijn deel.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De  rol van Tonnis de Boer in mijn dagelijks leven zou je kunnen omschrijven met wat de Engelsen zo mooi een “landscape point” noemen. Een markering in de ontwikkeling van mijn manier van kijken naar de wereld om mij heen. Ooit vond ik mijzelf een cultuurbarbaar. De lessen kunstgeschiedenis op de HBS hadden allerminst iets bereikt waar de docent trots op kon zijn. Zoals dat de lessen literatuur trouwens ook niet gelukt was.
Schilderkunst en ik stonden tegenover elkaar als complementaire kleuren in de kleurencirkel. Waar die na samenvoeging wit licht produceren, vormden schilderkunst en ik een soort white-out, waar niets in viel waar te nemen.

Hier kwam verandering in toen ik lid werd van kunstuitleen Drenthe. Een aquarel van Jan van Os, beeldend kunstenaar uit Meppel, was de eye-opener. Het werk “Lint” leerde mij in een split second het antwoord op de vraag die mijn leraar kunstgeschiedenis vroeger vruchteloos aan mij voorlegde: “Wat is kunst?” Nadien heb ik mijn abonnement op de kunstuitleen gebruikt om uiteenlopende kunstuitingen aan de wand te hangen. Ik ontdekte dat aquarellen op mij een bijzondere aantrekkingskracht uitoefenden. Ik was definitief mijn eigen cultuurbarbarij voorbij en werd meer en meer gegrepen door de wereld zoals Tonnis de Boer die laat zien. De manier waarop hij schildert stimuleert mijn manier van kijken. Naar de wereld om mij heen maar ook naar kunst in het algemeen. Uit nieuwsgierigheid naar de man die dit had veroorzaakt toog ik dus naar zijn galerie in Bunne. Ik had geen idee wat ik tegen hem wilde zeggen en al helemaal geen verwachtingen over zijn reactie daarop.

Vriendelijk lachend verwelkomde hij me, schonk een kop koffie en nam me mee naar zijn atelier, dat op mij de uitwerking had die vroeger de snoepkraam op de kermis ook  had. Een luilekkerland waar eindeloos smullen het parool is. Tonnis is een harde werker, die zich laat inspireren door de natuur. Een toegankelijk mens, die boeiend vertelt en op zijn beurt geboeid wordt door zijn bezoek. Zijn manier van werken toont zijn fascinatie voor wat hij waarneemt. “De eerste schildering is doorgaans nogal figuratief. Je hoeft er niet veel mee te doen. Het is meestal wel duidelijk wat ik heb gezien. Maar daarna ga ik graag met delen van die eerste waarneming aan de haal. Zoals een musicus aan de haal kan gaan met een compositie door het stuk jazzy te spelen, of symfonisch of puur klassiek, zo ga ik aan de haal door gedeeltes van mijn waarneming te verbeelden. Ik wil de wereld graag wat mooier maken.” Schilderen is een vorm van taal voor Tonnis. Taal die voor iedereen een andere betekenis kan hebben. “Als ik iemand weet te raken met mijn werk heb ik mijn doel bereikt. Aanraakbaarheid is het mooiste instrument dat de mens ter beschikking staat. Als je dat instrument bij een ander prikkelt komt er energie vrij. Het mooiste is als mensen een werk afmaken door te fantaseren over wat ze zien.”

De Boer trekt er graag langdurig op uit en neemt veel tijd om deel van de natuur te worden. “De natuur gaat aan mij wennen en dan openbaart zich van alles. Als ik bijvoorbeeld op een waddendijk neerstrijk komen de schapen eerst massaal om mij en mijn spullen heen staan. Als ze dan ontdekken dat ik niet ben gekomen om ze te voeren, verslapt hun interesse weer en na verloop van tijd wordt mijn aanwezigheid een vanzelfsprekendheid. Niet alleen voor de schapen, ook voor de vogels die voor me op het drooggevallen wad druk aan het fourageren zijn.” Lachend vertelt hij over de verschillende manieren van iets zien. “Soms komen er mensen zo’n dijk op, die een heel eind hebben gereden om het wad te zien. Dan staan ze vijf minuten om zich heen te kijken en gaan weer verder, want ze hebben het wad gezien. Ik zie in de dagen die ik er schilderend doorbreng het water komen en weer gaan, tot het weer komt.” Verschillende werelden, allemaal op dezelfde plek. “Zij hebben niet minder gelijk dan ik. We zien allebei het wad.”

Als ik hem vertel welk werk momenteel bij mij aan de muur hangt reageert hij enthousiast. “Dat noem ik mijn regenwerk. Dat is bij toeval ontstaan in Noordpolderzijl in 1976. Ik zat er te schilderen in zo’n vochtige atmosfeer waarin de druppels in de lucht zweven en net niet vallen. Het schilderij wilde niet drogen en er ontstond iets anders dan ik wilde, maar het resultaat was prachtig. Daar ben ik toen mee gaan experimenteren tot ik het onder de knie had. Zo kom je van toeval tot techniek.”
De Boer benadrukt het belang van open durven staan. “Je moet aan jezelf durven twijfelen, je vooringenomenheid ter discussie durven stellen, het toeval zijn gang durven laten gaan.”

Uiteraard komt het gesprek op het kunstbeleid van deze regering. “Schandaaaaaalig!” roept Tonnis. “Een overval. Kunst is een manier van kijken. Kunst heeft tot doel de menselijke zintuigen en geest te prikkelen. Als je dat afbreekt, beschadig je een deel van het menselijk fundament.” Als leraar tekenen en kunstgeschiedenis gaf hij ooit les aan a.s. verpleegkundigen. Het gesprek kwam op kunst. De groep gaf te kennen niets met kunst te hebben. “Ik heb ze uitgelegd dat alles om ons heen ooit is vormgegeven. Je ziet meteen of iets ouderwets is of modern. Kunst is dus veel dichterbij dan we vaak beseffen. Je moet het niet te groot willen maken. Hou het dichtbij. Zien en zien is twee. Als je iemand in de ogen kijkt weet je vaak al 99%… en de rest van de tijd ben je aan het checken of het klopt wat je hebt gezien. ”

Op de vraag wat Tonnis de Boer de grootste voldoening bezorgt komt een verrassend antwoord: “Als ik zit te schilderen en er komt een leeuwerikje omhoog … (hij imiteert) … twiedeliedeliehie …” Ik kijk hem aan en weet zeker dat hij op dat moment het leeuwerikje ziet.

Een bezoek aan galerie de Bun is zeer aan te bevelen. Voor liefhebbers van schilderkunst, maar zeker ook voor liefhebbers van ongerepte natuur.
Een aantal werken van Tonnis de Boer is te zien op zijn website.

Read Full Post »

Ik ben helemaal fan van “De week in soundbites” dat elke vrijdagavond een onderdeel van De wereld draait door vormt.
Afgelopen vrijdag 10 december was die wel heel erg goed, al moet gezegd worden dat Wikileaks zich er ook erg toe leent.

Kijk hier maar eens.

Voor een overzicht van alle soundbites moet je hier zijn.

Read Full Post »

Tja, dan heb je een muzikale neef. Kun je al niet bijhouden in hoeveel orkesten hij zijn tonen blaast, zie je ineens op Twitter dat ie een koninklijk optreden in Den Haag heeft gehad. Met dweilorkest de Eierjongens uit Winterswijk.
Voor het paleispersoneel en hun kinderen. Ruim 350 ouders en kinderen in de manege van de Koninklijke stallen van Paleis Noordeinde. En de enige echte Bram van der Vlugt gespeeld door Sinterklaas was er ook. Dat lees je dan allemaal op de vroege zondagochtend.
Mijn republikeinse hart verzoop bijna in de trots die plots door mijn aderen stroomde.
Neef … je bent een (k)ei(erjongen)!

Een uitgebreid verslag van het optreden is te vinden op Gelre.fm

Een nieuwe ploeg op de trappen van Paleis Noordeinde

Overigens zijn de Eierjongens niet zomaar een dweilorkest. Op hun palmares staat onder andere het Nederlands Kampioenschap met de (toen) hoogste score ooit behaald. Het feit dat het merendeel van de leden ook in de andere grote orkesten uit Winterswijk speelt, is daar zeker debet aan. Het repertoire is bovendien een stuk breder dan je van een gemiddeld dweilorkest zult verwachten.

Een optreden van de jongens is absoluut de moeite waard. Gestoken in Mondriaankostuums (de wereldberoemde schilder is in Winterswijk opgegroeid, wat mij als rasechte Achterhoeker natuurlijk met trots vervult), spelen ze met aanstekelijk enthousiasme net zo makkelijk een serie sinterklaasliederen als het gevoelige Concierto de Aranjuez, dat in de video hieronder te beluisteren valt.

Read Full Post »

Het JSF drama

De kosten voor de JSF, de gedoodverfde opvolger van het F-16 gevechtsvliegtuig, stijgen explosief. De prijsstijging van ruim 20% is een forse tegenvaller voor minister Hans Hillen, die in een brief aan de kamer hogere loonkosten en gestegen prijzen voor van alles en nog wat, aanvoert als oorzaken van de tegenvallers. Zo meldt de Volkskrant op vrijdag 3 december 2010 op pagina 9.

Producent van de JSF is Lockheed-Martin, een bedrijf dat op het gebied van betrouwbaarheid zich al eerder negatief heeft onderscheiden. Prins Bernhard is er zelfs zijn uniform door kwijtgeraakt. Frauderende Nederlandse bouwbedrijven hadden het al aangetoond: de Nederlandse overheid laat zich met het grootste gemak een oor aannaaien. (Logisch, want als je een veel beter betaalde baan in het bedrijfsleven kunt krijgen ga je toch niet bij de overheid werken? ) En wat zijn Nederlandse bouwbedrijven nou in vergelijking met een gigant als Lockheed-Martin? Laten we ons geen enkele illusie maken, daar zijn onze politici niet tegen opgewassen. Onze politici zijn vooral bedreven in uitleggen waarom hun fouten geen fouten zijn, maar de jammerlijke gevolgen van omstandigheden waar zij geen invloed op hadden. Korter gezegd: ze zijn er verschrikkelijk goed in zich overal uit te lullen. Geert Wilders verweet ze dat al een tijdje, maar heeft inmiddels laten zien dat hij daar zelf minstens net zo goed in is, zo niet beter.

Joop van den Ende heeft recentelijk het prestigieuze De la Mar theater voltooid. Zonder budgetoverschrijding. HIJ kan het dus wel! Wordt het niet tijd dat we weer een Joop als premier krijgen? Iemand die weet wat het is om de mouwen op te stropen en zich niet laat naaien?

Dit kabinet wil 18 miljard gaan bezuinigen, maar – let op mijn woorden – die 85 JSF’s gaan straks gewoon tien miljard euro kosten. Meer dan de helft van de beoogde bezuiniging! Daar komt nog bij, dat in het geval de Amerikaanse luchtmacht minder JSF’s gaat kopen dan nu beoogd (wat zeer waarschijnlijk is), de prijs voor de Nederlandse toestellen verder omhoog gaat. Wapenhandelaren kennen geen scrupules. Denk aan Viktor Bout die onlangs aan Amerika is uitgeleverd. Zouden bedrijven die gevechtsvliegtuigen produceren dan veel beter zijn? Ik ben vanaf het begin tegen aanschaf van de JSF geweest, maar als je dan toch zulke systemen nodig hebt, koop ze dan in Europa en niet aan de immer licht hysterische overzijde van de Atlantische Oceaan. Daar is het fout beginnen te gaan toen iemand een hondje in een magnetron wilde drogen na een wasbeurt. Het beest stierf een gruwelijke dood. De eigenaresse kreeg  een astronomische schadevergoeding omdat niet in de gebruiksaanwijzing stond dat je geen levende wezens in een magnetron moest drogen. Sindsdien zijn ze daar heel wat wegen behoorlijk kwijt.

Nee, laat Joop van den Ende het maar regelen lijkt mij. Die laat zich geen oor aannaaien. Joop for prime-minister en een musical op prinsjesdag met Alex en Maxima in de hoofdrol!

Read Full Post »

Donderdagmiddag 2 december 2010. Met ingehouden adem volg ik de bekendmaking van de uitslag van de stemming over de kandidatuur voor het organiseren van de Wereldkampioenschappen Voetbal 2018 en 2022. Het zal toch niet … Ze zullen toch wel … Ooooh als het eens … ik lijk haast wel zenuwachtig. En dat ben ik ook, want ik ben bang dat wij het gaan winnen.

Gelukkig krijgt Rusland 2018 en Qatar 2022. Ik kan weer ademen. De spanning stroomt uit me weg zoals het geld zou wegstromen als we wel hadden gewonnen.
‘Een pyrrhus-overwinning zou het zijn geworden.’
‘Een wat?’
‘Een pyrrhus-overwinning’.
‘Wat is dat?’

Het is X, mijn kennis uit de snelle zakenwereld, die er heel erg zeker van was dat wij het zouden winnen. Hij heeft me vele malen voorgerekend hoe verschrikkelijk veel winst wij daar mee zouden behalen. Dat was de investering wel waard. Hij heeft geen belangstelling voor zijn klassieken.
Ik leg hem uit dat Pyrrhus koning van Epirus (thans een provincie van Griekenland) was. Dat hij een groot aantal mannen verloor in een tweetal gewonnen veldslagen tegen de Romeinen. Dat hij in woede uitbarstte toen een van zijn generaals hem met zijn overwinning wilde feliciteren. “Nog één zo’n overwinning en ik ben verloren,” schijnt hij teneergeslagen geroepen te hebben.

Wij zouden winnen. Wij zouden een heleboel geld gaan verdienen aan het WK. Stierenstront (goed Nederlands voor Bullshit)! Wie er aan zou verdienen was X zelf, met zijn onderneming. Hij is zo handig dat ie zelfs olie aan een Arabier zou kunnen verkopen. Dus hij heeft die investering van de belastingbetaler in dat WK helemaal niet nodig. Het is voor zijn onderneming helemaal niet nodig dat Nederland straks de linker rijbaan vrijhoudt voor Herr Blatter.
Als je die een hand geeft moet je volgens mij trouwens voor alle zekerheid je vingers natellen.
Belastingvrij de winst van het WK meenemen naar Zwitserland… toe maar.

Gelukkig gaat de nachtmerrie, dat we na 73 jaar weer onder Duitstalige heerschappij komen te staan, niet door. Ik heb de vlag uitgestoken.
X ook, maar dan halfstok.

Read Full Post »